Τούβλο-τούβλο χτίζονται οι πολυκατοικίες

Τα τρομερά παιδιά -που δεν είναι πλέον και τόσο παιδιά- που προσπαθούν με πολύ ταλέντο και κόπο να βγάλουν το νησί από την αφάνεια, θα κυκλοφορήσουν τον τέταρτο δίσκο τους στις αρχές Ιουνίου. Για τις αγαπημένες μας μαιμούδες μιλάω, τους Arctic Monkeys. Μόλις 2 χρόνια μετά το εξαιρετικό "Humbug", το φρέσκο "Suck it and See" είναι έτοιμο και σε λίγους μήνες θα το έχουμε στα χέρια μας. Έχουν ανεβάσει τον τέταρτο όροφο και βρίσκονται στα μπετά.
Έχουν φάει πολλή άδικη λάσπη οι Monkeys εξ'αιτίας του πρώιμου ξαφνικού hype με το οποίο τους πυροβόλησαν τα αγγλικά κυρίως μέσα, όμως αυτοί απαντάνε όπως πρέπει: με μουσικάρες και με τιτλάρες, όπως αυτή. Πέραν του 'Brick by Brick' που θα ακούσεις παρακάτω δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι άλλο, αλλά πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα. Έχουμε βαρεθεί από νέους Χριστόφορους Κολόμβους, ας ακούσουμε και μερικούς John Adamses.

Known Pleasures και στο Cinemart

Μετά το ραδιόφωνο και την ιντερνετική συχνότητα του Postradio.gr, οι "known pleasures" θα παρουσιάζονται πλέον και γραπτώς από το εξαιρετικό site του Cinemart. Τα έχουμε ξαναπεί από εδώ μέσα για το Cinemart, έχει ότι χρειάζεται να ξέρετε για τον κινηματογράφο -και πλέον όχι μόνο, γιατί θα φιλοξενεί και μένα! Όσοι δεν ξέρετε ήδη για το cinemart, περάστε μια βόλτα από εκεί, θα σας αρέσει.
Οι γραπτές "known pleasures" θα είναι μία υβριδική στήλη κινηματογράφου, μουσικής και βλακείας. Τρία πράγματα δηλαδή που με χαρακτηρίζουν και λατρεύω, επιτέλους όλα μαζί! Δεν έχω ιδέα τι θα διαβάζετε εκεί μέσα κάθε βδομάδα, αλλά ελπίζω να σας αρέσει. Thanx στα παιδιά του cinemart για τη φιλοξενία και είμαι σίγουρος ότι θα το μετανιώσουν.

Υ.Γ. Εκτάκτως και λόγω της καθαράς Τρίτης, σήμερα 18:00-20:00 known pleasures @ Postradio.gr

Χανς ή Χαν'ς?

ΟΚ, μάλλον θα το έχετε ήδη δει κάπου, αλλά δεν άντεξα να μην το γράψω και στο muz!cOn. Το όσκαρ καλύτερης μουσικής το κέρδισε ο Trent Reznor -μαζί με τον Atticus Ross που οι περισσότεροι τον πετάνε απόξω- όπως θα ξέρετε ήδη. Δε λέω, όντως καλή η μουσική γιατί έδενε ωραία με το περιεχόμενο του Social Network, αν και ακούγεται ευχάριστα ακόμα και μόνη της. Όμως, για μένα το όσκαρ θα έπρεπε να πάει -για τρίτη φορά παρακαλώ- στην μουσική ιδιοφυία του περίφημου Hanz Zimmer μόνο και μόνο για το παρακάτω. Δείτε το βιντεάκι και θα καταλάβετε τί εννοώ. Όσοι είδατε το inception μάλλον θα αναγνωρίσετε κατευθείαν αυτό που θα ακούσετε. Τόσο απλό και όμως τόσο μεγαλειώδες στη σύλληψή του.

They break them

Λέγονται pomplamoose. Τα σπάνε. Κάνουν αλλαξοφωτιστικές διασκευές. Έχουν γέλιο. Αλλά κυρίως, η γλυκούλα τύπισσα έχει ματάρες. Και της αρέσουν πολύ τα μαρούλια. Αυτά. Εδώ το γιουτιουμποκάναλό τους.

Υ.Γ. thanx to cube

Radiohead - The King of Limbs

Για όσους δεν το είχατε καταλάβει, η αντίστροφη μέτρηση ήταν για σήμερα που υποτίθεται ότι θα ήταν η επίσημη πρώτη κυκλοφορία του "The King of Limbs", του νέου όγδοου κατά σειρά άλμπουμ της μεγάλης αυτής μπάντας που λέγεται Radiohead. Μας την έκαναν ύπουλα όμως και τελικά δόθηκε χθες προς αγορά. Anyway, το muz!cOn το έχει πλέον στα χέρια του (στα ηχεία του δλδ, γιατί είναι μόνο σε ψηφιακή μορφή ακόμα) και το έχει δώσει ήδη 2 καλά ακούσματα.

Δε θέλω να προτρέξω, γιατί ούτως ή άλλως και στις προηγούμενες δουλειές των Radiohead η μαγεία τους βγήκε μετά από αρκετά ακούσματα. Σαν πρώτο συμπέρασμα μόνο έχω να πω ότι πιο πολύ μου ακούγεται ως δίσκος του Thom Yorke, παρά των Radiohead. Θυμίζει αρκετά Eraser, χωρίς όμως τόσα πολλά μπλιμπλίκια. Περιέχει 8 τραγούδια (όσα και τα άλμπουμς της μπάντας δλδ) και ως εμπροσθοφυλακή δίνουν το αποκάτω "Lotus Flower" (το οποίο βίνδεο έχει σε μόλις 2 μέρες 1.5 εκατομμύριο θεάσεις). Θα τα ξαναπούμε για το άλμπουμ όταν το "ακούσω" πραγματικά. Πριν το ακούσω πάντως, περίμενα ότι τώρα θα ήμουν πολύ πολύ περισσότερο ενθουσιασμένος...

PJ Harvey - Let England Shake

Μετά το ανούσιο και πίτα στο σνιφάρισμα "White Chalk", η PJ Harvey πάει και βγάζει αυτό το διαμάντι. Και αναρωτιέσαι εσύ ο καημένος ο ακροατής: μπορεί ένας καλλιτέχνης να βγάλει το αριστούργημά του με την όγδοη προσπάθεια? Μπορεί. Μπορεί ένα άλμπουμ να σου αρέσει τόσο πολύ με το πρώτο κιόλας άκουσμα? Μπορεί. Μπορεί η Άρσεναλ να παίξει τόσο ωραία μπάλα και να κερδίσει την μοναδική Μπάρτσα? Μπορεί. Let England shake.

Έχει καιρό που βγήκε, αλλά...

...έπρεπε να ανεβάσω νέο ποστ γιατί δεν άντεχα να βλέπω άλλο τον Hoff μπροστά μου. Είμαι σίγουρος πως όποτε τον κοιτούσα, με μάτιαζε! Τέλη Μαρτίου η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των Pains of being pure at heart, το οποία και θα τιτλοφορείται "Belong". Θα τον λατρέψουμε κι αυτόν μάλλον, όπως και τον πρώτο. Πάρτε μια πρώτη γεύση:

This is not a love day

Συναυλιών το ανάγνωσμα

Καιρό έχουμε να γράψουμε κάτι για τα μελλοντικά live στη χώρα μας και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, αν και τα λέμε προφορικά αυτά στον Postradio. Βρισκόμαστε και εν αναμονή των υπολοίπων εγχώριων διοργανωτών (synch, rockwave) μετά τα νέα περί Amy Winehouse στο Ejekt. Ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής σημαντικότερα:

• 20/2: Television Personalities @ Tiki Bar, Αθήνα (εδώ πέφτουν στοιχήματα βέβαια για το αν καταφέρει να βγει ο Dan Treacy)
  
• 12/3: The Astronauts @ Rodeo, Αθήνα (μόνο εκεί δυστυχώς, μεγάλη μπάντα, μεγάλο live θα είναι αυτό)
• 13/3: Wire @ Gagarin 205, (για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ιστορία ολόκληρη μαζί τους)
• 31/3: Tiger Lillies @ Principal
• 2/4: Black Mountain @ Principal (δυστυχώς θα πατώσει από προσέλευση. Εννοείται πως θα είμαστε εκεί να το χαρούμε όμως!)
  
• 8/4: UNKLE @ Principal (για πρώτη φορά στην πόλη, σε χώρο που τους πάει)
• 14/4: The Twilight Singers @ Principal (ο φοβερός και τρομερός Greg Dulli επιστρέφει...)
• 27/4: (ΚΡΑΤΗΘΕΙΤΕ...) No Age @ Γαία Live!!!!!! (δεν ξέρω για ποιο σοκ να πρωτογράψω: ότι έρχονται ΤΩΡΑ?! ότι έρχονται ΚΑΙ Θεσσαλονίκη?! ότι θα παίξουν στο ...Yeah Live??!!)
• 28/4: Echo and the Bunnymen @ Gagarin 205 (ιιιίίσως να έρθουν και Θεσσαλονίκη)
  
• 14/5: The Charlatans @ Principal (από τα live που χρειάζεται κάθε διοργανωτής, καλά θα πάει)
• 22/6: Ejekt Festival - Amy Winehouse (σίγουρα) και Moby (μάλλον) μέχρι στιγμής.
• 20-24/6: Moby @ Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη (δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ακόμη, αλλά θεωρείται σίγουρο. Χαμός θα γίνει, βάζω και στοίχημα)
• 5/7: Grinderman @ Μονή Λαζαριστών (γιούπι και ξανα γιούπι, γιατί μάλλον θα τους ξαναδω 2 μέρες αφού θα τους έχω δει στο Rock Werchter!)
  
• Κάπου μέσα στον Ιούλιο μάλλον: Rockwave - Ακούγεται ότι θα φέρει τους PULP (να, και το μοναδικό ταξίδι χάμου μέχρι στιγμής αν κλείσουν)

Για οτιδήποτε νεότερο, εδώ θα είμαστε να το πούμε.

Fresh fruit (not for rotting vegetables)

Ένας μήνας μετά το τελευταίο μου ποστ. Από πέρσι έχω να γράψω! Δεν πάμε καλά μου φαίνεται. Γονυπετής και ελευθεριάζων ως είμαι πάντα εκεί χάμου, αιτούμαι πλήρους άφεσης αμαρτιών και συγχώρεσης μετά lolipop δώρου.
Στο διά ταύτα: με λένε kostaK και είμαι καλά. Και μετά από το ψιλοδιάλειμμα που έκανα δώρο στα αυτάκια μου που τα ταλαιπώρησα κατά συρροήν εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, επανέρχομαι δριμύτερος και με νέα καλούδια. Α, και καλή μας χρονιά βρε!

Ας αρχίσουμε με το χθεσινό live του Mr. coolguy Steve Wynn. Χθες βράδυ, στο Club του Μύλου λοιπόν παρέα με τον τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος των αρχόντων της Paisley Underground (δες εδώ παρεμπιπτόντως το ψιλοαφιερωματάκι μας στην PU), των αγαπημένων Dream Syndicate. Δεν περιφρονώ την προσωπική του -μεγάλη- καριέρα ως σόλο μουσικού ή με τη συνοδεία των Miracle 3, αλλά όπως και να το κάνουμε, δε θα υπήρχαν δευτεριάτικα 100+ άτομα στο Μύλο να τον δουν για έκτη φορά στη Θεσσαλονίκη αν δεν είχε αυτό το όμορφο παρελθόν. Ωραίος τύπος ο Steve Wynn. Εκπληκτικά άνετος πάνω στο σανίδι, δε σταμάτησε λεπτό να μιλάει στο κοινό και να ...ακούει. Κανονικό διάλογο έκανε με μας από κάτω, έπαιξε εννοείται και τις παραγγελιές που του ζητήθηκαν. Το σετ μοιράστηκε ανάμεσα στα δικά του τραγούδια και σε αυτά των Syndicate. Ωραία πράματα. Πολύ καλύτερος απ' ότι περίμενα, δε θα μπορούσα να ζητήσω κάτι περισσότερο. Ίσως να μην είχαμε το support που εμφανίστηκε πριν από τον Stephan των Big Sleep (gesterdays νομίζω λέγονταν και αν εξαιρέσω το τελευταίο τους τραγούδι, μου φάνηκε σαν να έπαιζαν το ίδιο κομμάτι συνέχεια). Κρίμα πάντως, γιατί με το που είδα στην αρχή το ακουστικό μπάσο με έφτιαξε λιγουλάκι.
Αυτά για χθες, ωραία περάσαμε.

Τί νέο άκουσα μέσα στο 2011? Λίγα πράγματα μέχρι στιγμής, αλλά μέσα στη χρονιά ετοιμαστείτε για ομοβροντία νέων άλμπουμς από μπάντες-κράχτες. Τώρα βέβαια, ποια από αυτά θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες μας είναι άλλο θέμα.

Έχουμε και λέμε:

Iron & Wine - Kiss each other clean
Λίγα πρώτα ακούσματα μέχρι στιγμής, αλλά όλα φαίνονται να είναι στη θέση τους. Στην ίδια μεν θέση που ξέρουμε για τον Samuel Beam, στην ίδια θέση δε που συνεχίζει να μας αρέσει. Αυτό που έχω κρατήσει πολύ ζεστά από την αρχή είναι η παρακάτω παράνοια (ειδικά μετά το 3' το τραγούδι γίνεται ύμνος λέμε). Είναι το τραγούδι που θα έπρεπε να είχε βγάλει ο Sufjan Stevens και όχι το περσινό εμετικό age of ads.

The Decemberists - The king is dead
Μην μπερδεύεσαι, the king λέει και όχι the queen. Επιστροφή λοιπόν για τους φίλους μας τους Αμερικάνους μετά το concept album που έβγαλαν προ διετίας. Πολύ καλύτερο τούτο δω. Ήδη από τις πρώτες ακροάσεις ξεχώρισαν 3-4 ωραίες στιγμές. Στο κλασσικό indie/rock/folk ύφος που μας έχουν συνηθίσει, απλά με λίγες παραπάνω δόσεις country αυτή τη φορά. Τίποτα φοβερά εκπληκτικό ή εκπληκτικά φοβερό πάντως.

British Sea Power - Valhalla Dancehall
Ένα άκουσμα μόνο το έδωσα, άρα δεν μπορώ να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα. Φαίνεται πάντως -ευτυχώς- να μην έχει καμία σχέση με το περσινό τους μέτριο EP, Zeus. Αυτό που κρατάω μέχρι στιγμής είναι το πολύ καλό Mongk II (οκ, στο άλμπουμ είναι πολύ καλύτερο από το ζωντανό) και βλέπουμε για τη συνέχεια.

Aυτά προς το παρόν. Θα τα ξαναπούμε σε κανα μήνα πάλι! πλάκα κάνω, ε?!

Zero Tunes Vol. 13 / Best of 2010

Είχα καιρό να ανεβάσω zero tunes, ε? Τι καλύτερη πρόφαση για το Volume 13 από τα καλύτερα άλμπουμς της χρονιάς. Θα τα βρείτε και τα 20 εδώ μέσα, ένα τραγούδι για κάθε άλμπουμ. Το πρώτο link είναι για τις θέσεις 20-11 και το δεύτερο για τις θέσεις 10-1. Καλή ακρόαση λοιπόν!

zero tunes Vol. 13 part I


zero tunes Vol. 13 part II

Blogovision Final Results

Αυτά είναι λοιπόν τα 40 καλύτερα άλμπουμς έτσι όπως ψηφίστηκαν από τους 91 -τελικά- Έλληνες bloggers. Μου αρέσει που κάθε χρόνο γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Ο προσωπικός μου απολογισμός στη λίστα είναι 7 άλμπουμς στην πρώτη εικοσάδα και ένα ακόμα σκόρπιο στα υπόλοιπα 20. Πάλι καλά. Μόνο οι National βρίσκονται στην ίδια θέση με τη δική μου λίστα (2η). Δυστυχώς οι Caribou βρίσκονται ψηλά, όπως και οι Crystal Castles με με τους Deerhunter. Αλλά εντάξει, δε θα μιλήσουμε για τις παθογένειες της μπλογκόσφαιρας τώρα.
Πάντως το δικό μου συμπέρασμα περί μιας καλής μουσικής χρονιάς δεν μπορώ να πω ότι αντικατοπτρίζεται και τόσο πολύ στα αποτελέσματα της blogovision. Αναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς οι Arcade Fire. Όσο και να το κράζουμε εδώ στο muz!cOn, η απήχηση του Suburbs ήταν καθολική. Κρίμα.
Η blogovision κάθε χρόνο μου έδινε καινούρια ακούσματα και ευκαιρία για νέες μουσικές. Φέτος το έκανε ελάχιστα. Ή δεν είχε πολλά να μου προσφέρει ή άκουσα ΠΟΛΛΕΣ μουσικές φέτος. Τα μόνα δύο άλμπουμς που κράτησα είναι αυτά των Motorama και του John Grant (που ναι μεν το ήξερα, αλλά δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή). Αυτά για φέτος. Ας είναι καλά ο Gone4sure που μας βάζει στο τριπάκι και όλα τα παιδιά που ασχολήθηκαν με την καταμέτρηση.Και του χρόνου πάλι με ακόμα περισσότερες μουσικές προτάσεις για το 2011.
Τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

01 Arcade Fire 1062
02 National 1015
03 Caribou 923
04 Beach House 550
05 Gonjasufi 508
06 Black Keys 487
07 Crystal Castles 414
08 Deerhunter 355
09 LCD Soundsystem 351
10 Flying Lotus 322

11 Kanye West 303
12 Mumford & Sons 273
13 Janelle Monae 266
14 Gil Scott Heron 264
15 Ariel Pink 263
16 Midlake 261
17 MGMT 226
18 Broken Bells 225
19 Sufjan Stevens 219
20 Tame Impala 215

= Twin Shadow 215
22 Motorama 200
23 Grinderman 199
24 Gorillaz 196
25 Yeasayer 193
= These New Puritans 193
27 Shearwater 186
28 Pantha Du Prince 182
29 John Grant 168
30 Foals 160

31 Electric Litany 153
32 Joanna Newsom 148
33 Divine Comedy 146
34 Four Tet 140
35 Lone Wolf 137
36 Neil Young 132
37 Hot Chip 130
38 Pan Pan 127
39 Charlotte Gainsbourg 117
40 Radio Dept. 115

(Top 20 Albums of 2010) #1: Ten Kens - For Posterity

Αυτό ήταν και για φέτος. Μία ακόμη μουσική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Φέτος μου τα χάλασε λίγο η μουσική σοδειά γιατί δε μου έδωσε πολύ βήμα για κράξιμο. Όπως και να το δεις, ήταν μια καλή μουσική χρονιά. Πολλοί καλοί δίσκοι βγήκαν έξω από την 20άδα, όταν σε άλλες χρονιές (βλ. 2009) θα μπορούσαν να χτυπάνε ακόμα και δεκάδα. Περισσότερα γι'αυτά τα άλμπουμς που δεν τα κατάφεραν, καθώς και για τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς να αναμένετε ξεχωριστό post τις επόμενες μέρες. Το παρακάτω άλμπουμ έχει σήμερα την τιμητική του...

Μετά το Master Chef, το Master DJ:
Σκέψου για μια στιγμή ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό. Πάρε μερικά δευτερόλεπτα και θυμήσου τη γεύση του. Εντάξει? Ωραία. Τώρα προσπάθησε να θυμηθείς τί ένιωσες την πρώτη φορά που το γεύτηκες. Εκείνη την ξεχωριστή, τελείως διαφορετική γεύση που δεν είχες συναντήσει ποτέ σου πριν.Εντάξει? Ωραία. Τώρα φαντάσου οτι ακριβώς την στιγμή που έχεις φάει και την τελευταία μπουκιά και έχεις αρχίσει να γλείφεις ότι απέμεινε από το πάνω χείλος, έρχεται ο τρίμετρος ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουντί και σου πατάει την πιο δυνατή γροθιά του στο στομάχι σου. Εντάξει? Ωραία. Πλέον έχεις πάρει μια ιδέα για το τί βίωσα όταν πρωτοάκουσα το "For Posterity" από τους ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ Ten Kens.

Τί είναι το "For Posterity"? Είναι ένα μαγευτικό σουφλέ που έχει για πρώτη στρώση το grunge noir, για δεύτερη το math rock, για μπεσαμέλ περιλαμβάνει τα πιο απίστευτα riffs που άκουσες μετά τους System of a Down και για τελική επικάλυψη λίγη αστερόσκονη από τους Nirvana. Πως να μην είσαι λίγο χοντρούλης-μπούλης-χοντροκόκκαλος όταν έχεις τέτοιο άλμπουμ μέσα στη χρονιά?

Υ.Γ. του βίνδεου: να θυμηθώ να ανεβάσω τα τραγούδια από το άλμπουμ στο γιουτιούμπι, γιατί έχει μόνο το αποπάνου.

Η συνολική λίστα με τα άλμπουμς της χρονιάς είναι η εξής:

1) Ten Kens - For Posterity
2) The National - High Violet
3) MGMT - Congratulations
4) Yann Tiersen - Dust Lane
5) The Black Angels - Phosphene Dream
6) Beach House - Teen Dream
7) Titus Andronicus - The Monitor
8) Shearwater - Golden Archipelago
9) Wolf Parade - Expo 86
10) The Black Keys - Brothers
11) No Age - Everything in Between
12) Broken Bells - Broken Bells
13) Get Well Soon - Vexations
14) Surfer Blood - Astro Coast
15) Midlake - The Courage of Others
16) Interpol - Interpol
17) The Fall - Your Future Our Clutter
18) The Love Language - Libraries
19) Les Savy Fav - Root for Ruin
20) Arcade Fire - The Suburbs

Y.Γ. του κειμένου: σήμερις, ειδική εκπομπή-αφιέρωμα στα καλύτερα άλμπουμς και τραγούδια της χρονιάς. known pleasures (18:00-20:00), στον Postradio.gr πάντα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #2: The National - High Violet

Για όσους διαβάζετε αυτό το μπλογκ, ή για όσους ακούτε την εκπομπή στον Postradio, δε θα σας κάνει καμία εντύπωση το γεγονός ότι οι National είναι τόσο ψηλά. Ίσως να αποτελεί μια μικρή έκπληξη που δεν βρίσκονται στην πρώτη θέση. Και για μένα είναι. Φανταστείτε πόσο πολύ μου άρεσε το νούμερο 1 για να εκτοπίσει το άλμπουμ που χαρακτηρίζει τη γενιά μου περισσότερο από όλα τα άλλα. Έχεις διαβάσει πάρα πολλά για το High Violet, μην περιμένεις να ακούσεις τίποτα περισσότερο εδώ. Απλά να θυμίσω τί γράφαμε τον Μάιο. Επειδή όμως ξέρω ότι δε θα το διαβάσεις, θα σου πω ότι ξεκινούσε με την ερώτηση:

"Πόσο γαμάτο μπορεί να είναι ένα άλμπουμ? Όσο γαμάτο είναι το High Violet."

Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #3: MGMT - Congratulations

Έχετε δει το εξώφυλλο του "Everything in Between" των φετινών No Age? Ένα αντίστοιχο τέτοιο χαρτί δημιούργησαν και οι MGMT φέτος, απλά αντί για "Everything in Between" έγραψαν πάνω τη λέξη HYPE. Το hype που κληρονόμησαν από το "Oracular Spectacular" το πήραν, το τσαλάκωσαν και το πέταξαν στα σκουπίδια. Είναι σαν να είπαν μεταξύ τους: "ωραία, τώρα που μας έμαθαν, τους πλουτίσαμε και μας δίνουν λευκή επιταγή ας γράψουμε και το άλμπουμ που πάντα θέλαμε να γράψουμε". Κάπως έτσι εγένετο το "Congratulations". Ποτέ ένα τόσο "αποτυχημένο" άλμπουμ δεν ακούστηκε τόσο όμορφα στα πονεμένα μου αυτάκια. Τί να πρωτοκρατήσεις? το 'Brian Eno', το 'It's working', το 'Sοng for Dan Treacy', το ψυχεδελικό 'Lady Dada's Nightmare, το επικό από όλες τις απόψεις 'Siberian Breaks'? Τέτοιο ταλέντο σε τόσο νεαρή ηλικία είχε χρόνια να δει η μουσική βιομηχανία. C'est magnifique λέμε και ξαναλέμε!

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #4: Yann Tiersen - Dust Lane

Αν ξέρεις τον Yann Tiersen μόνο από το soundtrack της Amelie, άκου αυτά παρακάτω και ετοιμάσου για κοσμογονία στο αυτί σου. Αν ξέρεις τον Yann Tiersen και για τις άλλες του δουλειές, θα ξέρεις ήδη για το Dust Lane άρα σε αγνοώ. Αν δεν ήταν φέτος τέτοια ωραία χρονιά, το Dust Lane μπορεί και να ήταν στην πρώτη θέση. Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήταν το σαραβαλάκι του εξωφύλλου. Αν είχες καλύτερη δουλειά να κάνεις, θα διάβαζες καλύτερη περιγραφή του δίσκου κάπου αλλού.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #5: The Black Angels - Phosphene Dream

Για μια ακόμα φορά, ματα-ξανα-μανα αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Σεπτέμβρη:

"Το "Phosphene Dream" δε θα σου αλλάξει την οπτική σου για τη μουσική. Δε θα κάνει καμία επανάσταση. Δε θα το μνημονεύουν σε 30 χρόνια για την απίστευτη επιδραστικότητά του. Όμως είναι άλμπουμ που γαμάει. Έτσι. Απλά και γαμηστερά. Δε θέλει και πολύ για να μπεις στο κλίμα. Απλά άκου το εναρκτήριο "bad vibrations" και δε θα θέλεις να σταματήσεις μέχρι να παιχτούν όλα τα 10 τραγούδια."

ΟΚ, ότι και να πω για το "Phosphene Dream" λίγο θα είναι. Οι τυπάδες πρέπει να έχουν ανακαλύψει τη μηχανή του χρόνου με κάποιο τρόπο. Η παράνοιά τους που συμβαδίζει τέλεια μαζί με την αναβίωση της ψυχεδέλειας των 70's είναι μοναδική. Και να σκεφτεί κανείς ότι η μουσική αισθητική εκείνης της εποχής ως τώρα με έβρισκε τουλάχιστον αδιάφορο. Βρε μήπως και το αδικώ με την πέμπτη θέση? Επίσης, από αυτό εδώ το βήμα του muz!cOn έχω να πω ότι ο Dave Sardy είναι ίσως ο καλύτερος παραγωγός των 2 προηγούμενων δεκαετιών. Δες σε ποια άλμπουμς έχει κάνει την παραγωγή και θα καταλάβεις γιατί.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #6: Beach House - Teen Dream

Καλοκαίρι 2010 στο εξοχικό μου (beach house) στην "σαν αυτή δεν έχει" Χαλκιδική:

Δεν έχει 5 λεπτά που γύρισα. Είμαι ξαπλωμένος πάνω στο φρεσκοκομμένο χορτάρι, η μυρωδιά του οποίου είναι από μόνη της επιβεβαίωση του καλοκαιριού. Μόλις έχει αρχίσει να σουρουπώνει και ο ορίζοντας έχει βαφτεί με την κοκκινάδα που μόνο μια έφηβη μπορεί να βιώσει όταν φιλάει για πρώτη της φορά. Τα θαλασσοπούλια επιστρέφουν από την εργασία της ημέρας χαρίζοντάς μου ένα νοσταλγικό νανούρισμα. Νιώθω έτοιμος να χαθώ μέσα στη λήθη του χρόνου. Και τότε βλέπω απειλητικά μπροστά μου τη χέστρα. Νιώθω ότι θέλω να ξεράσω όσο δεν έχω ξεράσει ποτέ στη ζωή μου. Είμαι σίγουρος πως θα βγάλω ολόκληρο το συκώτι μου. Το "teen dream" είχε μείνει εδώ και ώρες και έπαιζε στο repeat από το CD player. "10 Mile Stereo". Ξερνούσα και απολάμβανα το "better times". Παραπατούσα και σκεφτόμουν "Walk in the park". Αν και σούρουπο είχε τρελή ζέστη κι εγώ απλά παρακαλούσα να ήμουν στο "Norway". Μπροστά μου περνάει μια "Zebra". Ή μπορεί και να ήταν κανας μπαουγκτζής δεν ξέρω, είχα πιει τον άμπακο ούτως ή άλλως.
Αυτό που θυμάμαι όμως σίγουρα είναι να σκέφτομαι: "τί δισκάρα είναι αυτή ρε πούστη μου?!" και κάπου εκεί ...σκοτάδι όλα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums 0f 2010) #7: Titus Andronicus - The Monitor

Κάτι σαν concept album με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική. Κάτι σαν αυτό που λέμε "in your face mama" rock. Κάτι σαν 65' καθαρού θυμού, καφρίλας και αμερικάνικης ιστορίας. Κάτι σαν παγωτό (το έχω λιώσει στο παίξιμο λέμε από τον Postradio). Κάτι σαν ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς. Αλλά κυρίως για τα δύο τραγούδια κάτω. Δεν γράφονται κάθε μέρα, θα ουρλιάζονται όμως για πολλά. Φυλαχτείτε! "The enemy is everywhere!!!"

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #8: Shearwater - Golden Archipelago

Ε, κάποιες αγάπες δεν κόβονται. Κάποιες βέβαια γίνονται κακές συνήθειες και εθίζεσαι (βλ. interpol) και κάποιες άλλες όπως οι Shearwater απλά σε κάνουν να τις ερωτεύεσαι σαν να ήταν η πρώτη σου φορά. Το "Golden Archipelago" είτε το λατρεύεις, είτε δεν του δίνεις καμία σημασία. Δεν υπάρχει μέση λύση. Είναι από τους ελάχιστους φετινούς δίσκους που απαγορεύεται η χρήση του "next track" κουμπιού. Αν το κάνεις, είναι σίγουρο πως δε θα σου αρέσει. Αν δεν το κάνεις, να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις κάτι πολύ δικό σου εκεί μέσα.

Γράφαμε τον Φεβρουάριο:
"Όταν ξεκίνησα να γράφω για το άλμπουμ, είχα σκοπό να γράψω ένα από τα καλύτερα και πιο προσωπικά review που θα έγραφα ποτέ μου. Άρχισα με διάφορες πομπώδεις φράσεις και χαρακτηρισμούς, το προχώρησα σε πιο τεχνικά θέματα, μετά άλλαξα γνώμη και το γύρισα στη ψυχολογία, στα συναισθήματα που μου προκλήθηκαν, σε εκθειασμούς και γενικότερες αμετροέπειες.

Control-a και delete.

Παπαριές! Πως μπορείς να περιγράψεις με ψυχρές λέξεις και φράσεις τη μουσική? Τί σκατά κάνουμε όλοι εμείς που υποτίθεται γράφουμε γι'αυτά τα πράγματα? Μαλακίες κάνουμε. Μπορείς εύκολα να θάψεις ένα άλμπουμ, να πεις τι δε ΣΕ άρεσε, τι θα έπρεπε να υπήρχε. Πως όμως περιγράφεις την πραγματική μουσική σε μία από τις πιο ολοκληρωμένες της μορφές? Απλά δεν μπορείς κι όποιος λέει το αντίθετο, ας κάτσει να ακούσει -πραγματικά και αληθινά όμως- το "Golden Archipelago" και μετά να έρθει να μου το εξηγήσει.
"Δεν περιγράφω άλλο!" -κατά Χελάκη. Απλά ακούστε το."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)