Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

#12 by kostask: Iguana Death Cult - Nude Casino


   Νίντζα γίνεται επίσημα κάποιος όταν φορέσει τη στολή και άπαξ και γίνει Νίντζα, η στολή δεν βγαίνει από πάνω του. Για κανένα λόγο. Βγάζοντας τη στολή, αυτόματα σημαίνει ότι ο Νίντζα παύει να είναι Νίντζα. Για πάντα. Με το που βγει η στολή πρέπει να καεί. Και το μίασμα που έχει απομείνει γυμνό και χωρίς σκοπό, αυτόματα κατατάσσεται στην κατηγορία των σκουληκιών και ως τέτοιο πρέπει είτε να συρθεί μόνο του στα έγκατα της γης, είτε να το συνθλίψουν άλλοι με το πόδι τους. Σε όλη την ιστορία του Μεγάλου Βιβλίου, κανένας Νίντζα δεν έχει βγάλει τη στολή του. Είναι ξεκάθαρος ο Νόμος. Ακόμα πιο ξεκάθαρο ήταν αυτό που έπρεπε να κάνει ο Νακίτο ο Νίντζα. Κάθε στολή Νίντζα είναι μοναδική. Ποτέ μια στολή δεν είναι ίδια με καμια άλλη. Σε όλη τη χώρα, μόνο σε μία οικογένεια επιτρέπεται να ράβει στολές Νίντζα και το μυστικό της κατασκευής τους μεταλαμπαδεύεται στον γιο από τον πατέρα μόνο όταν αυτός βρίσκεται στο νεκροκρέβατό του. Αν υπάρχει ένας Νίντζα ακόμα ζωντανός εκεί έξω, τότε ο Νακίτο ο Νίντζα ξέρει που ράβει τα ρούχα του. 

No12 by Cubelax: Diiv - Deceiver


Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

#13 by kostask: Fews - Into Red


   Ένας από τους πλέον αυστηρούς κανόνες του Ναού ήταν ότι έπρεπε να έχει μόνιμα 97 μαθητευόμενους Νίντζα. Ούτε 98, ούτε 96. Ούτε 52. Είναι γνωστό ότι μετά την εξέγερση του Ίγκα, που κατέληξε να μην είναι τίποτα άλλο παρά ένας ατιμωτικός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αδερφών Νίντζα, κανένας Ναός δεν επιτρεπόταν να έχει πάνω από 99 μέλη για να μη θεωρηθεί στρατιωτική μονάδα. Ο μεγαλύτερος επιτρεπόμενος πρώτος αριθμός ήταν άρα το 97. Έτσι, κανένας Ναός δε θα φοβόταν ότι αντιπαλόμενοι μαθητές του θα μπορούσαν να σχηματίσουν ξανά ίσες και αντίπαλες ομάδες. Θα υπήρχε πάντα ένας τουλάχιστον Νίντζα που θα έκανε τη διαφορά, ο 97ος. 
   Υπήρχε διορία τριών ημερών για να βρεθεί ένας νέος μαθητευόμενος όταν κάποιος έφευγε. Ο Δάσκαλος θα επέλεγε έναν από τους υποψήφιους που παρέμεναν κρεμασμένοι ανάποδα έξω από την πόρτα του Ναού καθ' όλη τη διάρκεια των τριών αυτών ημερών. Κατά την ιερή τελετή της εισόδου του νέου μαθητή στον Ναό, θα ανακηρυσσόταν επίσημα ως ο νέος 97ος, απ' όλους τους μαθητές ...με μια φωνή. Με μια ΦΩΝΗ!
   
Να ναι η φωνή
πεθαμένων αδερφών
η προδοσία?

   Ο Χαγιάτε είχε αφήσει αυτό το μήνυμα, γνωρίζοντας ότι μόνο ο Νακίτο ο Νίντζα θα μπορούσε να το αποκωδικοποιήσει. Όλοι οι υπόλοιποι Νίντζα του Ναού ήταν πλέον νεκροί,  ο Ναός είχε καταστραφεί και οι μόνοι που είχαν επιβιώσει ήταν αυτός και ο Χαγιάτε. Αν η προδοσία είναι η φωνή των πεθαμένων αδερφών, τότε...ο τελευταίος 97ος είναι ο προδότης! Αυτός που πήρε τη θέση του Χαγιάτε όταν έφυγε. Μα δεν είναι δυνατόν... πρέπει να είναι κι αυτός νεκρός.
"Τι δε μου λες Χαγιάτε? τι κρύβεις? Θα σε βρω.", σκέφτηκε ο Νακίτο ο Νίντζα και συνέχισε το σκαρφάλωμα. 




No13 by Cubelax: Lightning Bolt - Sonic Citadel


Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

#14 by kostask: The Underground Youth - Montage Images of Lust and Fear


   Κάθε Νίντζα που σέβεται τον εαυτό του έχει το δικό του καταφύγιο σκέψης, κάτι να τον κρατά σώφρων σε στιγμές για τις οποίες η εκπαίδευση στον Ναό δε τον έχει προετοιμάσει. Θυμάται τον Ναγκάτο που επί εφτά μερόνυχτα δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να κοιτάει ασταμάτητα ένα νεκρό σπουργίτι που κρατούσε στα χέρια του, έτσι ώστε να απομνημονεύσει κάθε μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια. Μετά, σε κάποια δύσκολη στιγμή θα έφερνε αυτή την εικόνα στο μυαλό του και θα συγκεντρωνόταν στις ίδιες λεπτομέρειες που θα τον γυρνούσαν πάλι πίσω στην πραγματικότητα. 

Σκιές χορεύουν
χορούς αργούς πένθιμους
ανεκπλήρωτους

   Κάθε Νίντζα έχει άλλο καταφύγιο. Ο Χαγκεσίτο θα έπαιζε ξανά και ξανά στο μυαλό του την στιγμή που η Μίτσικο άρχισε να διπλώνει το κιμονό της προσεχτικά σε ρολό, λίγες στιγμές μόνο αφού το είχε βγάλει από πάνω της. 

Η ατμόσφαιρα 
υγρή βαριά ελπίδες
σάπιες μυρίζει

   Το καταφύγιο του Νακίτο του Νίντζα ήταν να φτιάχνει χαϊκού στο μυαλό του. Είχε χρόνια να το χρειαστεί, αλλά ήξερε ότι δεν έπρεπε ποτέ να μπει στο καταραμένο αυτό δάσος και κάπως έπρεπε να μείνει στο παρόν. Πρέπει να είχε ήδη φτάσει στο κέντρο του δάσους όταν άκουσε μια φωνή από μακρυά να τον καλεί. 

Φωνάζει σιωπή
και η σιωπή ακούει
χαμένες ψυχές

   Προσάρμοσε την όρασή του στο λιγοστό φως που διαπερνούσε τις φυλλωσιές για να συγκεντρωθεί στη φιγούρα που άρχισε να αχνοφαίνεται λίγες δεκάδες μέτρα μπροστά του. Ξεσπάθωσε. 

   - "Είσαι ο ακίτο ο ίτζα?" 
   - "Πως ξέρεις ποιος είμαι?!"
   - "Ειχε πει ότι θα έρθεις κάποτε"
   - "Ποιος είσαι άτιμε? Απάντησέ μου τώρα!"
   - "Ήμου γωστός με πολλά οόματα. Τώρα είμαι ο Τυφλός ίτζα. Και έχω ένα μήυμα για σέα"
   - "Τι μήνυμα? Πες μου!"
   - "Δε μπορώ α σου πω το μήυμα"
   - "Διάλεξε πολύ προσεχτικά τα επόμενά σου λόγια. Θα είναι τα τελευταία σου!" 
   - "Δε μπορώ α σου πω, γιατί δε το ξέρω. Το μήυμα είαι χαραγμένο πάω στα κλειστά μου βλέφαρα. Πρέπει α έρθεις κοτά μου για α το διαβάσεις"
   - "Τι? Δε σε πιστεύω! Και που ξέρω ότι δεν είναι κάποια παγίδα? Να έρθεις εσύ εδώ!"
   - "Δυστυχώς, ούτε αυτό μπορώ να κάω"
   - "Εξαντλείς την υπομονή μου!"
   - "Δε μπορώ α έρθω, γιατί πρι γίω ο Τυφλός ίτζα, ήμου ο ίτζα Χωρίς Πόδια." 

   Χωρίς άλλη επιλογή, ο Νακίτο ο Νίντζα με προσεκτικά βήματα πλησίασε τον Νίντζα που δεν μπορεί να πει το Νι. Το μήνυμα που όντως ήταν χαραγμένο στα για πάντα κλειστά του βλέφαρα, έγραφε:

Να ναι η φωνή
πεθαμένων αδερφών
η προδοσία?

   Ένα χαϊκού. Ο Νακίτο ο Νίντζα ήξερε τι έπρεπε να κάνει.





   
   
   




No14 by Cubelax: Sharon Van Etten - Remind me Tomorrow


Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

#15 by kostask: Pile - Green and Gray


   Ο Νακίτο ο Νίντζα κοντοστάθηκε μπροστά από το μονοπάτι που οδηγούσε στο Σαγκάνο. Τον ανησυχούσε το γεγονός ότι έπρεπε να διασχίσει το απαγορευμένο δάσος με τις καλαμιές, όμως δεν είχε άλλη επιλογή αν ήθελε να προλάβει. Ήταν ακόμα έφηβος την τελευταία φορά που είχε βρεθεί εδώ. Αυτός και ο Χαγιάτε είχαν μόλις εκδιωχθεί από τον Ναό επειδή ατίμασαν τον Δάσκαλο. Ο Χαγιάτε τον είχε κερδίσει στο τουρνουά Μάχτζονγκ, όταν όλοι γνώριζαν ότι έπρεπε να αφήνεις πάντα τον Δάσκαλο να σε κερδίζει. Όμως ο Χαγιάτε δεν ήξερε να χάνει. Ο Νακίτο ο Νίντζα πήρε το μέρος του και αφού τους φιλοδώρησε με 26 βουρδουλιές στους ώμους τους (όσες και οι συνεχόμενες νίκες του στο τουρνουά), ο Δάσκαλος τους έδιωξε και τους δύο. Με πληγωμένους ώμους και εγωισμούς και φουσκωμένοι από υπερηφάνια και βραστά σέσκουλα, αποφάσισαν να γίνουν οι πρώτοι που θα έμπαιναν στο Σαγκάνο μετά τον Νίντζα χωρίς Χέρια. Θα κατάφερναν να κλέψουν τους απαγορευμένους καρπούς και έτσι θα ανάγκαζαν τον Δάσκαλο να τους δεχτεί πίσω με τιμές. 
   Ο μύθος λέει πως ο Νίντζα χωρίς Χέρια -που μέχρι εκείνη την στιγμή τον έλεγαν ακόμα Μονόχειρα Νίντζα- είχε χάσει το τελευταίο χέρι που του είχε απομείνει επειδή καυχιόταν ότι μπήκε στο απαγορευμένο δάσος. Όμως το πρώτο του χέρι ο Μονόχειρας Νίντζα -που μέχρι εκείνη την στιγμή τον έλεγαν Χατσιμούρα- το είχε χάσει επειδή όντως τόλμησε να μπει στο Σαγκάνο. Εξαιτίας της κατάφορης αδικίας, του εξευτελισμού και της κρίσης ταυτότητας, αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο απαγορευμένο δάσος και να ορκιστεί μόνιμος προστάτης του. Κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε, κανείς δεν ήξερε αν ζούσε ακόμα, αλλά κανείς δεν τολμούσε να μπει στο δάσος για να μάθει. 
   Ο Νακίτο ο Νίντζα και ο Χαγιάτε κοιτάχτηκαν στα μάτια με σοβαρό ύφος, μετά έσκασαν στα γέλια και ξεκίνησαν να τρέχουν προς το δάσος. Μπροστά ο Νακίτο ο Νίντζα, ακολουθούσε ο Χαγιάτε. Το αίμα τους έβραζε, η παντελής έλλειψη κινδύνου τους έσπρωχνε, ο φόβος δεν τους είχε εκπαιδεύσει ακόμα. Ξάφνου, ο Νακίτο ο Νίντζα νιώθει το αριστερό του πόδι να μην ακολουθεί το δεξί. Πέφτει κάτω. Ο Χαγιάτε ήταν άσος στο μαστίγιο, τον είχε πετύχει με την πρώτη. Πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι έχει γίνει, βλέπει τον Χαγιάτε από πάνω του να τον ρίχνει λιπόθυμο με την γροθιά στρουθοκάμηλου. Θα έμενε για πολλές ώρες λιπόθυμος. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που είδε τον Χαγιάτε. 
   Μόνος του αυτή τη φορά, ο Νακίτο ο Νίντζα σκούπισε το δάκρυ και ξεκίνησε για το δάσος. 
   

No15 by Cubelax: Deafkids - Metaprogramação


Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

#16 by kostask: Fontaines D.C. - Dogrel


   Το παλάτι του Νακατόμι το έχτιζαν 360 χρόνια τώρα. Ακόμα κι όταν πέθανε ο άρχοντας Νακατόμι, οι οικογένειες των χτιστών συνέχισαν να χτίζουν. Στη λάσπη είχαν γεννηθεί και στη λάσπη είχαν πεθάνει αμέτρητες γενιές χτιστών. Αυτό είχαν μάθει από τους πατεράδες τους να κάνουν, αυτό έκαναν και οι νέοι. Ένας οδοιπόρος που θα τύχει να περνά από εκεί, θα δει τους γέροντες που κάθονται καρτερικά έξω από τα τείχη να τρέχουν προς το μέρος του και, κραδαίνοντας απειλητικά τις μαγκούρες τους, να μαλώνουν για το ποιος θα προλάβει πρώτος να διηγηθεί την κατάρα του παλατιού που δεν τελείωνε ποτέ. Η ιστορία μιλάει για έναν Νίντζα, τον Νακίτο τον Νίντζα, και για την ημέρα που ο Σογκούν τον διέταξε να δολοφονήσει την κόρη του άρχοντα Νακατόμι ως αντίποινο που πήγε με τη λάθος πλευρά στη μάχη του Κοτζίμα. Όμως ο Νακίτο ο Νίντζα δεν γνώριζε ότι ο στόχος του ήταν ένα παιδί. Το γράμμα με την διαταγή δεν είχε λεπτομέρειες. Ο στόχος του ήταν ένα όνομα. Και μια τελεία. Όταν το ανακάλυψε, ο Νακίτο ο Νίντζα αποφάσισε να σκοτώσει την τελεία. Το κορίτσι το έλεγαν Κτίσιμο

   

No16 by Cubelex: Sebadoh - Act Surprised


Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

#17 by kostask: The Crows - Silver Tongues


   Είχε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά του. Περπατούσε ήδη 3 μέρες και 3 νύχτες. Και 2 απογεύματα. Τρεις ομάδες μισθοφόρων τον παρακολουθούσαν από απόσταση. Καθεμιά νόμιζε πως είναι μόνη της, καθεμιά νόμιζε πως ο Νακίτο ο Νίντζα δεν τους είχε καταλάβει. Αφελείς... Έστησε τρεις παγίδες χωρίς να τον καταλάβουν. Έπιασε μια ομάδα Ασιγκάρου με την πρώτη, μια ομάδα της φατρίας του Τακέντα με την δεύτερη και έναν πράσινο φασιανό με την τρίτη. Η τρίτη ομάδα ήταν Ρόνιν. Άναψε φωτιά, τους κάλεσε. Μοιράστηκε τον φασιανό μαζί τους, τους προσέφερε να πιουν από το φλασκί του, κορόιδεψαν όλοι μαζί τους Σαμουράι, γελούσαν όλη νύχτα. Χα! Ηλίθιοι Σαμουράι! Πόσο ανόητοι είναι? Το πρωί τους βρήκε όλους νεκρούς με ορθάνοιχτα στόματα και τις γλώσσες τους ασημένιες από το δηλητήριο. Ο Νακίτο ο Νίντζα συνέχισε να περπατάει. Ηλίθιοι οι Σαμουράι. Ακόμα πιο ηλίθιοι οι Ρόνιν. 

No17 by Cubelax: Goon - Heaven is Humming


Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

#18 by kostask: Seablite - Grass stains and Novocaine


   Κρόταλα κροταλίζουν, χορδές τεντώνουν, ανάσες κόβονται. Και η μουσική ξεκινάει όπως μια μάχη.
   Γροθιές σφίγγουν, δόντια τρίζουν, μάτια δακρύζουν. Και τα μωρά ξέρουν να προετοιμάζονται για μάχη. 
   Κεφάλια πονάνε, χέρια ματώνουν, πόδια κουράζονται. Και η εργασία είναι μάχη. 
   Σώματα σαπίζουν, μαλλιά πέφτουν, κοιλιές μεγαλώνουν. Ο χρόνος δεν γνωρίζει μάχη. Περίεργο πράγμα ο χρόνος. Δεν τον γνώρισε ποτέ ο Νακίτο ο Νίντζα. 

No18 by Cubelax: The Snakes - The Snakes


Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2019

#19 by kostask: Uranium Club - The Cosmo Cleaners


   Το γράμμα τον έπιασε απροετοίμαστο, κάτι σπάνιο για τον Νακίτο τον Νίντζα. Το χαρτί ήταν πολύ κοφτερό και του έκοψε το δάχτυλο. Μετά διάβασε το γράμμα. Μια λέξη μόνο. Ένα όνομα. Και μια τελεία. Φλυαρίες! μούγγρισε, και το έδωσε πίσω στον ταχυδρόμο που ήταν ακόμα κρεμασμένος ανάποδα από το κλαδί. Σκοπός δεν υπήρχε, αλλά σκοπός βρέθηκε. Γιατί ένας Νίντζα χωρίς σκοπό, είναι σαν γράμμα χωρίς παραλήπτη. 

No19 by Cubelax: Clinic - Wheeltappers and Shunters


Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019

#20 by kostask: Gotobeds - Debt begins at 30


   Ο Κιμπούκα τα είχε καταφέρει. Νέος τόπος, νέα ταυτότητα. Δεν τον ήξερε κανείς εδώ. Ίσως να μάθαινε την τέχνη του πεταλωτή, γιατί όχι?. Το νέο αφεντικό τον συμπαθεί, του δίνει την κόρη του και ένα σακί στραβά πέταλα. Νέα οικογένεια, το παιδί τον φωνάζει μπαμπά. Το αφεντικό πεθαίνει, ζήτω το νέο αφεντικό. Ο Κιμπούκα βρίσκει τρόπο να ισιώνει τα στραβά πέταλα, γίνεται ξακουστός στην κοιλάδα, ζει πλούσια. Το παιδί μεγαλώνει, παντρεύεται, κάνει δικό του παιδί που τον φωνάζει μπαμπά. Το γένι ασπρίζει, το δέρμα πετσιάζει, τα δόντια πέφτουν και ο Κιμπούκα κάθεται δακρυσμένος και κοιτά το ηλιοβασίλεμα. Είναι δάκρυα ευτυχίας. Ναι, τα είχε καταφέρει. Ένιωσε κάτι κρύο στον λαιμό του. Τότε άρχισαν όλα να γυρνάνε, ο ορίζοντας πήγε κάτω, το έδαφος πάνω, το υπόλοιπο σώμα του παρέμενε ακόμα καθισμένο στο κούτσουρο. Το έβλεπε να απομακρύνεται, καθώς άκουγε το τελευταίο πράγμα που θα άκουγε ποτέ: "Ο Νακίτο ο Νίντζα δεν ξεχνά ποτέ τα χρέη του". 


No20 by Cubelax: Pottery - No.1


Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

#1 by kostask: Spiritualized - And Nothing Hurt


   [previously on #2:]
   Χαγιάτεεεε!!! 
  Οι τρομοκρατημένοι φρουροί κοιτάνε μια τον Νακίτο τον Νίντζα, μια τον λοχαγό τους. Ο λοχαγός δεν ξέρει τι να κάνει. Θυμάται να είναι 19 χρονών και να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο επάγγελμα του πεταλωτή και σ'αυτό του στρατιώτη. "Θα δείτε τον κόσμο" τους έλεγαν. "Δε θα πεινάσετε ποτέ" τους έλεγαν. "Θα έχετε δωρεάν συνδρομή στο νέτφλιξ" τους έλεγαν. Η φωνή του Νακίτο του Νίντζα συνεχίζει να ξεσκίζει τα τύμπανά τους. Η διαταγή δίνεται σιγανά από τα τρεμάμενα χείλη του λοχαγού. Οι χορδές τεντώνονται. Τα ξύλα καρυδιάς τρίζουν. Το μπροστινό μέρος των παντελονιών σκουραίνει. Ο Νακίτο ο Νίντζα είναι το μόνο μαύρο σημείο στη μέση της άδειας πλατείας. Δε θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύκολος στόχος. Η βροχή από τα βέλη τον βρίσκει σκυμμένο, σαν να προσεύχεται σε κάποιον Θεό της σκόνης. Όλοι κοιτάνε αμίλητοι. Τουλάχιστον 25 βέλη πρέπει να τον έχουν βρει στην πλάτη. Η μορφή που μοιάζει με σκατζόχοιρο πλέον παραμένει ακίνητη. Όλοι κρατάνε την ανάσα τους. Και ξαφνικά, η μαύρη μορφή φαίνεται να αλλάζει χρώμα, όχι, να γίνεται διάφανη. Τα βέλη πέφτουν στο χώμα σα φαγωμένα σουβλάκια Γιακιτόρι. Η μορφή έχει εξαφανιστεί. Μια φωνή ακούγεται πίσω από τις πλάτες των στρατιωτών. "Σειρά μου τώρα". Ο λοχαγός είχε πετρώσει, δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δε γίνεται... μα αυτό ήταν ένας μύθος... Κανένας Νίντζα δεν είχε καταφέρει να τελειοποιήσει το Ουζούρε-Γκακούρε ώστε να μεταφέρει την αύρα του τόσο μακρυά. Τα στόματα των στρατιωτών ήταν ορθάνοιχτα, ακόμα και όταν τα κεφάλια τους αρχισαν να απομακρύνονται από το υπόλοιπο σώμα. Νυχοπατώντας στα κορμιά των στρατιωτών, ο Νακίτο ο νίντζα ρουφούσε τη ζωή από καθετι που ανέπνεε με κάθε του άλμα, σαν τους γρύλλους της Κολάσεως. Κραδαίνοντας από ένα σπαθί στο κάθε του χέρι και βγάζοντας φλόγες από τα μάτια του, έκοβε αυτιά, χέρια, κεφάλια και συνειδήσεις από τους αποσβολωμένους στρατιώτες. Το αίμα κυλούσε σε κύματα κάτω από τα τείχη και τα έκανε να φαίνονται σαν να μάτωναν τα ίδια. Κάποιοι προσπάθησαν να τον σημαδέψουν ξανά με τα βέλη τους. Ο Νακίτο ο Νίντζα τα έπιανε στον αέρα με το στόμα του. Κραυγές έσκιζαν τον αέρα, για λίγα δευτερόλεπτα μόνο η καθεμια. Τα πτώματα έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο, στοιβαγμένα σαν θηλυκές φώκιες που περιμένουν το ταίρι τους. Ο λοχαγός  ήταν ο τελευταίος που είχε μείνει ζωντανός ακόμα. Πεσμένος στα γόνατα περίμενε το τέλος του, όταν τον πλησίασε ο Νακίτο ο Νίντζα. "Αποκάλυψέ μου που είναι ο Χαγιάτε και θα πεθάνεις γρήγορα!". "Μα... δεν έχουμε κανέναν μ' αυτό το όνομα εδώ στο κάστρο του Κιτσούνε" του απάντησε ο λοχαγός με δάκρυα στα μάτια. "Κιτσούνε είπες άτιμε?! Δεν είναι το κάστρο του Σιντζούνε αυτό δλδ?!". "Όχι! Το κάστρο του Σιντζούνε είναι 12 μήνες διαδρομή με τα πόδια από εδώ" 
   Ο Νακίτο ο Νίντζα δεν κάνει λάθη. Ποτέ. Αλλά όταν κάνει, περπατάει για 12 μήνες. Περίμενέ με Χαγιάτε. Έρχομαι. 

1. Spiritualized - And Nothing Hurt
2. The Ex - 27 Passports
3. Idles - Joy as An Act of Resistance
4. Salad Boys - This is Glue
5. Hot Snakes - Jericho Sirens
6. Shifters - Have a Cunning Plan
7. Messthetics - Messthetics
8. Bambara - Shadow on Everything
9. BEAK - >>>
10. Self Defense Family - Have you Considered Punk Music
11. The Good, the Bad & the Queen - Merrie Land
12. Sleep - The Sciences
13. Goon Sax - We're not Talking
14. Pill - Soft Hell
15. Woolen Men - Post
16. Terry - I'm Terry
17. Death Pedals - Death Pedals
18. E - Negative Work
19. Constant Mongrel - Living in Excellence
20. Yo La Tengo - There's a Riot Going On

No1 by Cubelax: Spiritualized - And Nothing Hurt