Λάτρευα το χταπόδι σχάρας. Τώρα, ακόμα περισσότερο.

Υ.Γ. Πήρε το Όσκαρ short animated film για το 2009...

Quiz No. 2

Ορίστε και ένα νέο quiz που μου έστειλαν πρόσφατα. Καλή σπαζοκεφαλιά κι αυτή. Πάτα στο σκίτσο και ψάξε να βρεις τις ταινίες. Καλό κάψιμο...

http://www.empireonline.com/crypticcanvas/

Ejekt - Day 2: Get Wet. Get Sexy

Δυστυχώς λόγω χρόνου (ή καλύτερα λόγω λανθασμένης διευθέτησης του χρόνου μου-πως τα λέω ο πούστης ε?) δεν προλαβαίνω να γράψω φουλ review δεύτερης μέρας. Εν συντομία, τα εξής:

Από πλευράς κόσμου εμένα μου φάνηκε αρκετά λιγότερος από ότι την πρώτη μέρα, όμως -όπως παρέλειψα να πω και για την πρώτη μέρα- υπήρχε πολύ καλή διάθεση από το κοινό και όρεξη για χορό και χοροπήδημα. Μπράβο μας λοιπόν σε εμάς που πήγαμε (στο επόμενο ejekt κερνάω ματζούνι).

- Subways: τα τραγούδια τους δεν υπάρχει περίπτωση να τα ακούσω στο σπίτι ή στο αμάξι (ακόμα και το πασίγνωστο Rock'n'Roll Queen), άρα αποτελεί απίστευτο κατόρθωμα από το βρετανικό τρίο που με έκανε να χτυπιέμαι ασταμάτητα από το πρώτο τραγούδι. Τρελό κέφι και επικοινωνία με το κοινό από έναν performer-rocker που δείχνει το παιδί ότι γουστάρει τρελά αυτό που κάνει. Θεά θεά θεά η ξανθιά τύπισσα στο μπάσο. Είμαι ερωτευμένος. Σε όποια μελλοντική παρουσία τους θα με βρουν παρόντα, γιατί απλά περνάω φοβερά στο live τους.

- Klaxons: Μπορεί μεν να πόνταρα σε αυτούς πριν από το φεστιβάλ ότι θα παίξουν καλά, αλλά δεν περίμενα ότι θα είναι τόσο καλοί. Έπαιξαν όλα τα αγαπημένα χιτάκια τους από το πρώτο άλμπουμ και μερικά καινούρια από το επερχόμενο. Επαγγελματίες -με την καλή έννοια αυτή τη φορά. Έδωσαν ένα σόου που φάνηκε τουλάχιστον να το διασκεδάζουν και οι ίδιοι πολύ, παρατηρώντας τη θερμή συμμετοχή του κοινού. Διακαιολόγησαν το hype σε κάθε περίπτωση και γενικά ήταν από τις καλύτερες στιγμές του ejekt.

- Jarvis Cocker: οκ, οι ψιλιασμένοι μπορεί να ξέραμε ότι δε θα έπαιζε κανένα τραγούδι των Pulp, αλλά όλο και κάτι παραπάνω περιμέναμε από τον άνθρωπο που έγραψε τον στίχο "She came from Greece...". Anyway όμως, είναι εμπειρία ζωής (ακούγεται λίγο δραματικό,ε?) να δεις τον τρελάρα Jarvis ζωντανά που μπόρεσε και κέρδισε ένα κοινό με ομολογουμένως κάκιστα τραγούδια. Όσο τον παρατηρούσα, τόσο προσπαθούσα να φανταστώ (ή να ονειρευτώ) πόσο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ συναυλία θα ήταν αν αυτός ο psycho τραγουδούσε ακόμα με τους Pulp. Δε θα το μάθω ποτέ (?).

- Echo and the Bunnymen: Να τους καεί το βίντεο εκεί στη Detox, που συνεχίζει και βάζει μπάντες με όργανα να παίζουν σε αυτό το καταραμένο indoor stage! Τί να κάνει κι αυτός ο καημένος ο Ian και τα κουνελάκια του παραπάνω? αξιοπρεπέστατοι και συνεπείς σε όλες τις στιγμές του live, αλλά τους έφαγε η μαρμάγκα πρώτα της έκτακτης ανακοίνωσής τους και μετά από τον ήχο. Ένα -μικρό σε σχέση με άλλα- ακόμα όμως απωθημένο μου έφυγε, αφού άκουσα και το "killing moon" ζωντανά. Το τελείωμά τους κέρδισε πολύ περισσότερο τον κόσμο, τραγουδώντας για ανκόρ (οι μόνοι που έκαναν ανκόρ!) το nothing lasts forever με μία μικρή μίξη με το "Take a walk on the wild side" του Lou Reed. Έστω κι έτσι, χάρηκα που τους είδα (και εννοείται ότι τους προτιμούσα με τα χίλια από τη Lauryn)

- Royksopp: Είναι ζόρικο να παρουσιάσεις ζωντανά τη μουσική σου αν είσαι ηλεκτρονικάριος και έχω πολύ άσχημες εμπειρίες από τέτοια "live" του χώρου. Οι Royksopp όμως τα καταφέρανε μια χαρά -αν και υπήρχαν κάποια προβληματάκια εξοπλισμού στην αρχή που τους αποσυντόνισαν για λίγο. Η ώρα που βγήκαν να παίξουν ήταν ήδη προχωρημένη για τους περισσότερους στο φεστιβάλ (το πρόγραμμα πήγε μετά κατά μιαμιση ώρα περίπου) και όμως ο κόσμος και χόρεψε και ακολουθούσε όσο μπορούσε τους Νορβηγούς φίλους μας. Πολύ απλοί και προσγειωμένοι οι Royksopp, έπαιξαν όλα τις γνωστές και αρκετά αγαπημένες όπως φάνηκε μουσικές τους και γενικότερα άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων. Σε αυτό βοήθησε αρκετά και η τραγουδίστρια που είχαν μαζί τους, η φωνή και παρουσία της οποίας ήταν παραπάνω από αξιοπρεπής.

- Αφού άκουσα μια διασκευή των Slipknot από τους 2ManyDJs την έκανα με ελαφρά, καθ'ότι αρχίζω και γερνάω. Δεν έμεινε και πολύς κόσμος πάντως μετά τους Royksopp.

Γρήγορα-γρήγορα, αυτά τα λίγα από εμένα. Φιλιά και εις το επαναγραφείν!

Ejekt - Day 1 ή οι Pixies και οι άλλοι

Μετά από μηχανορραφίες εβδομάδων και αφού έβαλα όλη την τέχνη μου σε αυτό, κατάφερα και πήρα άδεια για να πάω σε αυτό που φαινόταν να είναι το καλύτερο φεστιβάλ του φετινού καλοκαιριού. Διάλειμμα από το διάλειμμα λοιπόν για να μεταφέρω κι εγώ με τη σειρά μου - είδα ότι ήδη με πρόλαβαν πολλοί - τις εντυπώσεις από τις δύο μέρες του ejekt.

Οργανωτικά μπορώ να πω ότι - με εξαίρεση το timeline της δεύτερης μέρας που πήγε άκλαφτο - η Detox φέτος τα πήγε σχετικά καλά. Δεν υπήρχαν ουρές στην είσοδο, οι αγαπημένοι μου μπυρόπαγκοι ήταν αρκετοί να εξυπηρετήσουν τον κόσμο, ο χώρος ήταν σωστά διευθετημένος, το προσωπικό ικανοποιητικό. Βέβαια, έχουμε ξαναπεί ότι βοηθάει πολύ και ο χώρος που είναι ιδανικός για συναυλίες (άπειρο πάρκινγκ, ούτε ίχνος χώματος-λάσπης-σκόνης, χώροι με πράσινο για άραγμα, σκιά καλή από το γήπεδο της ξιφασκίας πίσω από την σκηνή).
Όμως, για μια ακόμη χρονιά ο ήχος σε κάποιες στιγμές και σε συγκεκριμένα σημεία ήταν απαράδεκτος. Κάθε χρόνο ρε παίδες εμφανίζεται το πρόβλημα με τα μπάσα, δεν το έχετε πάρει χαμπάρι να το λύσετε? έλεος δηλαδής. Άσε και το άλλο: 5 έουρος η μπύρα και 1 το νεράκι (...)?

Τεσπα, στο δια ταύτα...

Από πλευράς κόσμου, πρέπει να πω ότι περίμενα πολύ περισσότερο. Μέχρι να βγουν οι Pixies, ο αριθμός δεν ξεπερνούσε τις 3-4 χιλιάδες, ενώ στο peak τους πρέπει να ήταν το πολύ 6-7 χιλιάδες. Ένα ακόμη μπράβο στο """alternative""" -μη χέσω- κοινό της Ελλάδας.

Οι White Lies με έκαναν να νομίζω ότι βρίσκομαι σε κάποιο schoolwave (είμαι ακόμα πεπεισμένος ότι ο drummer είναι ο μπόμπιρας που πρωταγωνιστούσε στο "about a boy" με τον Hugh Grant. Είναι ολόιδιος ΣΕ λέω!!). Εμφανώς τρακαρισμένοι ακόμα από το hype που τους φόρεσαν αλλά και από τον αρκετό κόσμο που ήξερε τους -παιδικούς είναι η αλήθεια- στίχους των τραγουδιών τους. Κι αν η παραπάνω εισαγωγή προδιαθέτει κράξιμο, κάθε άλλο. Τα παλικαράκια έπαιξαν πάρα πολύ ωραία και με τσαγανό. Μας παρουσίασαν σχεδόν όλο το άλμπουμ τους με κορυφαίες στιγμές βέβαια τα χιτάκια τους (Death, To lose my life, καθώς και το αγαπημένο μου farewell to the fairground) και η ανταπόκριση από το κοινό ήταν πέραν του αναμενομένου θερμή. Μπράβο στα παιδιά, μάλλον θα δούμε αρκετά πράγματα από αυτούς στο μέλλον.

Η συνέχεια ήταν με τους Starsailor και τον τραγουδιστή τους, τον σωσία του Woody Harrelson (ναι, έπρεπε να περάσει κάπως η ώρα και έσπαγα το κεφάλι μου για να βρω με ποιον μοιάζει). Γκομενο-brit-ποπ παίζουν τα παιδιά, τί να τους κάνω? 100-200 άτομα τραγουδούσαν τους στίχους και αυτοί πρέπει να ενθουσιάστηκαν από την ανταπόκριση. ΟΚ, η μουσική τους δε ΜΕ αρέσει, όμως μπορώ να πω ότι αυτό που έχουν ξέρουν να το πλασάρουν καλά. Για όσους είναι φανς των Starsailor (είμαι σίγουρος ότι ο τύπος που έτρωγε σάντουιτς στην πρώτη σειρά ΔΕΝ είναι ένας από αυτούς) η εμφάνισή τους ήταν μια χαρά. Για τους -πολύ περισσότερους- άλλους όμως, απλά περίμεναν να περάσει η ώρα (οκ, πέρασε σχετικά ευχάριστα).

Αν οι πρώτοι δύο ήταν για ζέσταμα, οι Editors θα αποτελούσαν το πρώτο κύριο πιάτο της ημέρας. Τα δύο πρώτα άλμπουμ τους ΜΕ άρεσαν πολύ (ειδικά το "Back Room"), η μπάντα έχει καλή φήμη για τα live της και είχαν και αρκετό κοινό που ήρθε για να τους δει. Όλες οι προϋποθέσεις καλές δλδ. Τώρα πως τα κατάφεραν και αποτέλεσαν για μένα την απογοήτευση του ejekt ΜΕ λες? Έκαναν ένα τραγικό λάθος που όμως τους κόστισε σχεδόν όλη την εμφάνιση. Η επιλογή των τραγουδιών ήταν αυτή που έπρεπε ώστε το κοινό να μην καταλάβει ποτέ ότι βγήκαν οι Editors. Έπαιζαν ένα τραγούδι από το νέο τους άλμπουμ (στο οποίο για κάποιο ανεξήγητο λόγο αποφάσισαν να αλλάξουν τελείως σε ένα στυλ που δεν τους πάει. Να φανταστείς γιατρέ μου ότι κιθάρες ΔΕΝ υπάρχουν στο καινούριο υλικό, μόνο μπλιμπλίκια που βρωμάνε ειτίλα) και ένα από τα παλιά. Εγώ προσωπικά ξενέρωσα, γιατί δε με άφησαν να μπω ποτέ στο κλίμα της συναυλίας έτσι. Με το που με έφτιαχναν ας πούμε με το munich, με έριχναν αμέσως με ένα καινούριο "μπζχιου-μπζχιου-τοινννν-τιτιτιτιτιτι". Νιώθω δλδ σαν ουσιαστικά να μη είδα ποτε τους Editors ζωντανά. Για να μην παρεξηγούμαι, πέραν αυτού (και του γεγονότος ότι έπαιξαν τον λιγότερο χρόνο στο ejekt) ήταν σωστοί επαγγελματίες και τα -όσα- παλιά έπαιξαν, τα έπαιξαν με διάθεση και κέφι. Έχασαν απίστευτα σε ροή, αν τακτοποιούσαν σωστά το setlist θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα live.

Και μετά βγήκαν οι Pixies.

Τί? θέλετε να περιγράψω τις "εντυπώσεις" μου από τη μπάντα για την οποία χρειάστηκε να τοποθετήσω χειρουργικά καινούρια αυτιά στο κεφάλι μου? Δε πα να γέρασαν, δε πα να πάχυναν, δε πα να πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που έβγαζαν τα ιστορικά τους άλμπουμς, δε πα ο ήχος προς το τέλος να μας τα χάλασε λιγουλάκι? Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο είδη: σε αυτούς που τους αρέσουν οι Pixies και σε αυτούς που μπορούν να πα να γαμηθούν. Είμαι μια μαϊμού που πήγε στον παράδεισο, έχω ένα σπασμένο πρόσωπο και φυσικά ακόμα ψάχνω το μυαλό μου...

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το avopolis, καθώς τα κινητά του στρατού δεν έχουν κάμερες (χεχεχε.... κάπως πρέπει να δικαιολογηθώ κι εγώ)

PostRadio Beyond FM

Tune In and never Cop Out

2,75 * 28 Days Later

77 μέρες στο σύνολο δηλαδής, αλλά κάπως ήθελα να το συνδέσω με την ταινιάρα του Ντάνυ Μπόιλ. Γιατί νιώθω ακριβώς όπως ο Cillian Murphy στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, όπου έχοντας βγει από κώμα 28 ημερών, κυκλοφορεί σε ένα άδειο και ημικατεστραμμένο Λονδίνο προσπαθώντας να καταλάβει τί στα διάλα συνέβη. Μέχρι βέβαια να το κάνει αυτό η ταινία σχεδόν τελειώνει - όπως περίπου και η άδειά μου.
Όχι, δεν είναι η πρώτη μου άδεια, όμως είναι η πρώτη που υπερβαίνει τις 3 ημέρες, η πρώτη που κατάφερε να μου δείξει ότι το πρασινο-χακί ΔΕΝ αποτελεί το φυσικό μου δέρμα.

77 μέρες μακρυά από το ιστολογείν και κυρίως το ιστολοδιαβάζειν...

77 μέρες μακρυά από τον κόσμο...

77 μέρες μακρυά από το "House M.D."...

77 μέρες μακρυά από τις εξελίξεις στη μουσική και τις όποιες συναυλίες έχασα...

77 μέρες μετά...

Σας έλειψα καθόλου? (δε θέλω ειλικρινείς απαντήσεις εδώ).
Ζητάω συγνώμη για την 77ήμερη απουσία μου, όμως ένα από τα πολλά που σου αφήνει ο στρατός είναι μυαλό κουρκούτι. Σταματάς να σκέφτεσαι, η λογική πάει περίπατο, ό,τι ήσουν δεν είσαι πλέον και ό,τι είσαι τώρα είναι αδιευκρίνιστο. Μέσα σε όλα αυτά μπερδευόμουν κι εγώ ο καημένος και στις -ελάχιστες είναι η αλήθεια- εξόδους μου προτιμούσα να κάνω κούνια στο πάρκο έχοντας μια μάλλον περίεργη μόνιμη γκριμάτσα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου που μετά μου είπαν ότι τρόμαζε τα παιδιά.

Άσε που αν έγραφα κάτι αυτό θα ήταν μπινελίκια προς τους διοργανωτές των φετινών καλοκαιρινών συναυλιών: καλά ρε μ***όπανα του κερατά, περιμένατε να πάω πρώτα φαντάρος και μετά να καλέσετε όποια μπάντα είναι ενεργή ανά την υφήλιο να έρθει να παίξει στην Ελλάδα?!? Έλεος δηλαδή. Γαμώ το Μέρφυ μου γαμώ (όχι, δεν εννοώ τον Σίλιαν Μέρφυ τώρα...). Το γέλιο εντωμεταξύ ξέρετε ποιο είναι ε? με τόσες συναυλίες που ανακοινώθηκαν για φέτος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι μισές από αυτές θα πάνε άπατες. Θα μπουν δηλαδή μέσα οι διοργανωτές για τις φετινές και του χρόνου που εγώ θα είμαι πολίτης, αυτοί δε θα κάνουν καλές συναυλίες γιατί τώρα δε θα πάει κόσμος!!!

Τεσπα, τέρμα η γκρίνια (για λίγο). Το φετινό ejekt τα σπάει. Έτσι απλά. Ένα διήμερο φεστιβάλ ευρωπαικών προδιαγραφών με φρέσκα -ολόφρεσκα- δυνατά ονόματα και με μερικές αιώνιες αγάπες (βλ. Pixies). Η τιμή από ότι είδα είναι επίσης αξιοπρεπής για αυτό που προσφέρει. Θα είναι το φεστιβάλ του καλοκαιριού και σας συστήνω να πάτε. Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να καταφέρω να πάρω άδεια στις 18-19 Ιουνίου.

Και το synch επίσης -όπως και κάθε χρονιά άλλωστε- είναι συνεπέστατο και πλούσιο σε ονόματα και μπάντες του χαρακτηριστικού του στυλ. Κι εκεί να πάτε.

Αν το φεστιβάλ του καλοκαιριού είναι το ejekt, ξέρετε ποια θα είναι Η συναυλία όχι μόνο της χρονιάς, αλλά και όλων των εποχών όμως έτσι? Φου-Που με Σίνεντ Ο' Κόνορ. Α, και μαζί με έναν κάποιον Gordon Gano. Μάλλον θα σφύριξαν στη Σίνεντ ότι κάποιος άνθρωπος των σπηλαίων έχει πολλές τρίχες και μαζί με τις πένες μοιράζει και μαλλιά μετά το τέλος των συναυλιών του. Τη βρήκε την λύση της τριχοφυίας η Σίνεντ. Εμείς να δούμε, που γίναμε καραφλοί με αυτά που βλέπουμε. (κείμενο στο κείμενο: το γελάς, το γελάς μαλάκα, αλλά ο κόσμος στο Καραισκάκη θα είναι διπλάσιος του ejekt....)

Από καινούρια άλμπουμς που άκουσα? Λίγα πράγματα όπως καταλαβαίνεις γιατρέ μου, αλλά τα παραθέτω:

White Lies - To Lose My Life: με αυτά που άκουγα το περίμενα αρκετά καλύτερο, όμως δεν παύει να είναι ένα πολύ καλό φρέσκο δείγμα νεο-βρετανικού indie ήχου. Αν οι Tears for Fears έβγαιναν σήμερα θα ακούγονταν κάπως έτσι. Ρίξτε μια ματιά να δείτε σε πόσα και κυρίως ποια φεστιβάλ του κόσμου εμφανίζονται το καλοκαίρι και θα καταλάβετε ότι είναι μεγάλη επιτυχία των Ελλήνων διοργανωτών που τους έκλεισαν για το φετινό ejekt.



Royksopp - Junior: Τα έχουμε ξαναπεί. Από τις πιο αγαπημένες ηλεκτρονικάριες μπάντες σε εποχή ισχνών αγελάδων μάλιστα για τον κλάδο. Συνεπέστατοι για τρίτη φορά στον κλασσικό τους πλέον αναλογικό ήχο, μας δίνουν μερικά διαμαντάκια που θα λιώσουν στο mp3 το καλοκαίρι. Alpha male μπορεί να μην ξαναγράψουν, όμως το Royksopp Forever είναι απλά μανιφίκ. Ακούστε το οπωσδήποτε.



Archive - Controlling crowds: Ένα άλμπουμ που περίμενα να βγει για να σκάσω στα γέλια, τελικά μου έβαλε τα γυαλιά. Δεν το περίμενα από τους Archive μετά τις τελευταίες τους αηδίες να βγάλουν τέτοιο άλμπουμ. Το "controlling crowds" είναι η τέλεια μίξη του "Londinium" με το "you all look the same to me". Λίγο trip-hop, λίγο alternative, λίγες κιθάρες, λίγο πιανάκι και το γλυκό έδεσε. Μπράβο στα παιδιά βρε.



Yeah Yeah Yeahs - it's Blitz!: Από τα πιο πολυαναμενόμενα άλμπουμς της χρονιάς για μένα και όχι αδίκως από ότι φάνηκε στο πρώτο άκουσμα. Φοβερή μπάντα από όλες τις απόψεις, φοβερή εξέλιξη από τον πρώτο τους τραχύ garage ήχο μέχρι το φετινό "it's Blitz!". Ο ήχος τους μπορεί να γλύκανε επικίνδυνα (σε σημείο να ποπίζουν), όμως τα τραγούδια είναι τόσο καλοπαιγμένα και ομοιογενή (φοβερή παραγωγή παρεπιπτόντως) που σε αποζημιώνουν. Από τους δίσκους της χρονιάς.



>UPDATE:

Doves - Kingdom of Rust: Οποία παράλειψις! τα μανκούνια που αγαπήθηκαν ανελέητα στις αρχές της δεκαετίας επανήλθαν δριμύτεροι με ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ άλμπουμ. Είναι η καλύτερη στιγμή των Doves έως τώρα? Oh yes my dear!



Decemberists - The Hazards of Love: Αυτή τη στιγμή το ακούω για πρώτη φορά και η γεύση που μου αφήνει είναι πολύ καλή. Πιο εμπεριστατωμένα συμπεράσματα θα βγάλω στην πορεία.


Εις το επαναγραφείν!

NEW DAWN FADES

A change of speed, a change of style.
A change of scene, with no regrets,
A chance to watch, admire the distance,
Still occupied, though you forget.
Different colours, different shades,
Over each mistakes were made.
I took the blame.
Directionless so plain to see,
A loaded gun wont set you free.
So you say.

Well share a drink and step outside,
An angry voice and one who cried,
well give you everything and more,
The strains too much, cant take much more.
Oh, Ive walked on water, run through fire,
Cant seem to feel it anymore.
It was me, waiting for me,
Hoping for something more,
Me, seeing me this time, hoping for something else.

Ο "Θείος" του Kodak Theatre

Αδικία. Αίσχος. Η παράγκα του Χόλυγουντ και όλοι οι "Θείοι" της ακαδημίας έβαλαν 2(!) τραγούδια του "Slumdog Millionaire" στα 3 προτεινόμενα τραγούδια για τα φετινά Όσκαρ, αφήνοντας έτσι έξω το μοναδικό "The Wrestler" του μοναδικού αφεντικού.
Που είναι ο Μάκης όταν τον χρειάζεσαι?

Tonight sucks

Μάλιστα. Έγινε κι αυτό. Το τελευταίο μου οχυρό έπεσε. Όλα τα περίμενα, αλλά το ότι θα συμφωνούσα 100% με album review του Άρη Καραμπεάζη ήταν κάτω ποταμών (γιατί λένε πάντα άνω??). Διαβάστε την εδώ. Α, ναι... ξέχασα: πρόκειται για το 'Tonight' των Franz Ferdinand.

Αν όμως κρεμόμουν από κάποιον γκρεμό και ο διασώστης μου μου έθετε το δίλλημμα "διάλεξε κάποιο τραγούδι από το δίσκο, ή σε ρίχνω", θα του έλεγα να με ρίξει. Αυτά.

Changes λέμε

Πολλές αλλαγές μου συμβαίνουν τώρα τελευταία και δεν είχα πολύ χρόνο για να γράψω κάτι. Διάφορα χαρτιά έρχονται στο σπίτι (πάπυροι πτυχίου, χαρτί κατάταξης), κάποια άλλα φεύγουν (βιβλιάριο σπουδών, σε λίγο η αστυνομική μου ταυτότητα), διάφορες αποφάσεις παίρνονται ή πρέπει να παρθούν, πράγματα αγοράζονται (βιβλία κυρίως, σε ασορτί χρώματα με τα σώβρακα του στρατού) και δώρα μου χαρίζονται. Σήμερα δέχθηκα ίσως το καλύτερο δώρο που μου έκαναν ποτέ.

Λόγω ίσως του ότι έχω πολλά πράγματα στο κεφάλι μου (το μυαλό ποτέ δεν ήταν ανάμεσα σ'αυτά), νέες μουσικές δεν ακούω. Σήμερα το συνειδητοποίησα να πω την αλήθεια. Επιμένω στα κλασσικά αγαπημένα τις τελευταίες 1-2 βδομάδες. Κάποια από αυτά θα συνεχίσουν να μου κάνουν παρέα και τους επόμενους (12 ή 17?) μήνες. Ναι, όπως καλά καταλάβατε το muz!cOn προβάρει τα χακί και φεύγει σε 12 μέρες για να υπηρετήσει τη μαμά-πατρίδα. Η συχνότητα των αναρτήσεών του θα εξαρτάται άμεσα από τον διοικητή μου πλέον. Θα προσπαθώ βέβαια να είμαι όσο πιο συνεπής μπορώ.

Anywayz, μέχρι να με ξεφορτωθείτε για τα καλά έχουμε λίγες μέρες ακόμα. Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς.

Father and Daughter

8 συγκλονιστικά λεπτά

The Piano (Life Is a Song)

Unfinished Monkey Business

Σε παντελώς άλλο κλίμα με το προηγούμενο ποστ (η κυκλοθυμία μου συγκρίνεται μόνο με τη υπέρτατη βλακεία μου) βρήκα αυτή τη φωτό. Και μου ήρθε το 'corpses in their mouths' του Ian Brown στο μυαλό, όχι τόσο για το ίδιο τραγούδι όσο για τον τίτλο του άλμπουμ -και του ποστ- στο οποίο περιλαμβάνεται.
Ευφυές. Τουλάχιστον.

'Bad Timing' αλλά και 'Nothing really ends'

Το αγαπημένο τραγούδι 'bad timing' από τους επίσης αγαπημένους Deus μπορεί πολύ άνετα να περιγράψει τη ζωή μου τα τελευταία 8 περίπου χρόνια. Είναι το τραγούδι με το οποίο ανοίγει το 'Pocket Revolution'. Αυτό που μου τη σπάει όμως ακόμη περισσότερο είναι ότι σχεδόν κάθε φορά συνοδεύεται από το επίσης αγαπημένο και στοιχειωμένο 'Nothing Really Ends' με το οποίο κλείνει το ίδιο άλμπουμ.

Υ.Γ.1) Γαμημένε Μέρφυ

Υ.Γ.2) Μουνί το έχω κάνει το blog. Επόμενος guest-star blogger θα είναι η Oprah

Βρε τον Moz...

Αυτό κι αν ήταν "quel surprise". Έχοντας ακούσει τα πρώτα singles του νέου άλμπουμ του Morrissey όπως τα 'I'm Throwing My Arms Around Paris', 'That's How People Grow Up' και το άθλιο 'All You Need Is Me', περίμενα και τα υπόλοιπα τραγούδια του 'Years of Refusal' να είναι μέτρια στην καλύτερη περίπτωση. Αμ δε! Η δεύτερη κυρίως πλευρά του δίσκου (έτσι θα ήταν δλδ αν το είχα σε βινύλιο) είναι φοβερή! Ο ΜοΖ τα κατάφερε πάλι. Έγραψε τραγούδια αυτοβιογραφικά, σαν να κάνει τη δική του αυτοκριτική μέσα από τους στίχους (το καταλαβαίνετε και από τους τίτλους αυτό). Δυστυχώς το γιουτιούμπι -κάνοντας πράξη αυτό που προανήγγειλε ότι θα κόβει τον ήχο από κλοπιράιτ υλικό- δεν με αφήνει να προτείνω 2-3 φοβερά τραγουδάκια. Αν εξαιρέσω τα τρία που ανέφερα στην αρχή, όλα τα υπόλοιπα αξίζουν μια (και δύο και τρεις) ακροάσεις.

2L8 - HE & SHE, Angry enough to keep loving in the Dark Ages

Ότι και να πω για αυτό το άλμπουμ είναι λίγο. Θα πρέπει να νιώθουμε φοβερά περήφανοι που ένας δικός μας κατάφερε να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Ο Κώστας Βοζίκης που βρίσκεται πίσω από το όνομα των 2L8, είναι μια ιδιοφυία για τα ελληνικά σύνορα. Κάνοντας την υπόσχεσή του πράξη, δίνει το άλμπουμ τους προς δωρεάν download. Προς τιμήν του βέβαια, όμως πραγματικά σας παροτρύνω πρώτα να το κατεβάσετε και μετά να αγοράσετε τον δίσκο και σε κανονική μορφή, καθώς πρόκειται για ένα υπέροχο πακέτο, δουλεμένο με απίστευτο artwork. Δε λέω τίποτα άλλο. Κατεβάστε το από εδώ, αγοράστε το από εδώ.

Στα διάλα

Royksopp - Junior

Κάνοντας μια εμπεριστατωμένη ανασκόπηση στο ποταπό μυαλό μου (διήρκεσε περίπου 2'') για το υλικό που έχω γράψει στο ταπεινό τούτο blog, παρατήρησα ότι σχεδόν σνομπάρω την ηλεκτρονική μουσική (όλα τα μήκη και τα πλάτη της). Δεν είναι ακριβώς αλήθεια αυτό, αφού ακούω μερικά επιλεγμένα σχήματα και από εκεί. Ένα από τα καλύτερα τέτοια σχήματα -με διαφορά μάλιστα τα τελευταία χρόνια- είναι και οι Royksopp, οι οποίοι έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο ΥΠΕΡΟΧΑ άλμπουμς και στις 23 Μαρτίου δίνουν τις τελικές τους εξετάσεις (το περίφημο "τρίτο άλμπουμ" βρε). Θα λέγεται 'Junior', και το tracklisting μπορείτε να το δείτε εδώ. Ως τώρα, το μόνο τραγούδι που έχω ακούσει είναι το 'Happy Up Here', το οποίο σίγουρα δεν είναι κάτι το εκπληκτικό, όμως δε φεύγει από τον όμορφο vintage-κι-όμως-μοντέρνο ήχο που μας έχουν συνηθίσει. Πραγματικά ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου, αν και όταν βγει αυτό εγώ θα είμαι μέσα (μαμα πατρίδα calling).

-Κύριε Λοχαγέ! αιτούμαι αδείας!
-τί άδεια οπλίτ'?
-μουσική κύριε Λοχαγέ, για το άλμπουμ των Royksopp!
-Τί είν'αυτό ρα? Τούρκος? Προδόταρε! φάε 50 μήνες εμπλοκή να μάθεις τί εστί πατρίς!

Το 'αlpha male' που περιλαμβανόταν στο 'The Understanding' είναι από τα καλύτερα instrumental που έχουν γραφεί ποτέ. Ευκαιρία λοιπόν να θυμηθούμε κι αυτό το έπος.

Happy Up Here

Alpha Male

What a wonderful world

Το κοιτούσα στην εφημερίδα, το άκουγα τόσο καιρό στις ειδήσεις, το διάβαζα στο internet, αλλά ακόμη και δεν μπορώ να χωνέψω το νούμερο. Από τα -έως τώρα- 930 θύματα στη Γάζα, τα 400 ήταν ανήλικα. Περίπου ένας στους δύο.

Σκατά κι απόσκατα. Και ασχολούμαστε με τις πολιτικές μαλακίες, με τις μουσικές που θα μας κρατούν συντροφιά, με τη γκόμενα που δε μας έκατσε, με τη Βαλένθια που κέρδισε μεν στην παράταση αλλά στο στοίχημα ήρθε Χ.

Σκατά κι απόσκατα

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion

Άλλη μια δισκάρα από τους Animal Collective? 9 μέρες κ/σ για να κυκλοφορήσει το 'Merriweather Post Pavilion' και να το μάθουμε σίγουρα. Πάντως από το "My girls" που ήδη κυκλοφορεί, καθώς και το "Brother Sport" που διέρρευσε για λίγο καιρό στο internet, μόνο υψηλές προσδοκίες έχω για το άλμπουμ.

My Girls