Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

#13 by kostask: Cobalt - Slow Forever


Το κακό έγινε με τους Deafheaven. Ξεκάθαρα. Η μπάντα στην οποία πετούν μπουκάλια οι μέτσαλς, η μπάντα η οποία δεν μπορεί να ακουστεί από κανέναν indie hipster. Αλλά αυτές οι κατατρεγμένες μπάντες βρίσκουν πάντα στέγη, τροφή και άκουσμα σ' αυτό το ρημαγμένο μπλογκ. Ήταν η 1η φορά που όχι μόνο δεν πάτησα stop στα πρώτα δευτερόλεπτα των black φωνητικών, αλλά με περισσή περιέργεια άκουσα όλο το album. Μετά το πέρας του πρώτου ακούσματος, είπα από μέσα μου: "ναι ωραίοι αυτοί δε λέω, αλλά μ' αυτά τα γαϊδουρολαρυγγίσματα από την κόλαση, σιγά μην τους ξανακούσω". Το αποτέλεσμα το βλέπετε σήμερα, που ψηφίζω Cobalt
Έχω καταλήξει στο ότι τα brutal φωνητικά δεν είναι φωνητικά στην black metal, αλλά ένα ακόμα μουσικό όργανο της μπάντας με λίγη περισσότερη παραμόρφωση απλά. Κι αν πραγματικά κάποιος μπορέσει να το δει έτσι και ξεπεράσει την πρώτη ενόχληση που θα έχει καθαρά και μόνο λόγω απαίδευτου αυτιού στον ήχο της black metal, τότε μπορεί και να βρει πολλά ωραία πράγματα εδώ μέσα. Τα διάφορα πιτσφορκικά sites γράφουν για τον λυρισμό του άλμπουμ και ότι είναι γεμάτος από "death, despair and destruction". Τι να σας πω, εγώ δεν κατάλαβα λέξη. Αλλά μου άρεσε πολύ. Και όχι μόνο αυτό, αλλά πιστεύω πως το Slow Forever πρέπει να ήταν το άλμπουμ που άκουσα περισσότερες φορές μέσα στη χρονιά που μας πέρασε. 
Ιν μέταλ γουί τραστ. 

No13 by Cubelax: Cavern Of Anti-Matter - Void Beats Invocation Trex


Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

#14 by kostask: Spines - Lymph Nodes


Οι Spines μου θυμίζουν πάρα πολύ τους Iceage στο ντεμπούτο τους. Κι αυτό σημαίνει αυτόματα δύο πράγματα: α) σίγουρα θα τους σιχαθώ στις επόμενες δουλειές τους όπως σιχάθηκα και τους  Iceage και β) επιβεβαιώνεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει με τα παιδικά γάλατα των Δανών που τους κάνει από μικρούς να φτύνουν postpunkίλες με ορθό τρόπο. 
Γενικώς, δεν βρήκα πολλά περισσότερα πράγματα για τους Spines, αν και έψαξα ενδελεχώς αν είναι επιτήδειοι ή απλά πολύ μικροί που θρασύτατα κλέβουν το βασικό riff του "pregnant for the last time" του Μοζ στο "It has yet to come". Αλλά ως γνωστόν, αν είναι να κλέψεις από κάποιον, αυτός καλό είναι να είναι ο Morrissey. 

No14 by Cubelax: Nothing - Tired of Tomorrow


Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

#15 by kostask: Ulrika Spacek - Paranoia


Ήταν το μακρινό 2002 όταν οι Interpol κυκλοφορούσαν το PDA μέσω του ντεμπούτου τους Turn on the Bright Lights, το οποίο πολλάκις και κουραστικώς έχω αναφέρει πως περιέχει το καλύτερο indie 2λεπτο της δεκαετίας. Στα τελευταία 2 λεπτά του PDA, μπορώ να συμπεριλάβω ότι καλό έγινε στη δεκαετία των 00's. Ναι, παραμένει τόσο καλό αυτό το 2λεπτο ακόμα και 14 χρόνια (ή 7.363.282 λεπτά) μετά. Είχα βάλει σκοπό της ζωής μου από τότε λοιπόν, να βρω το επόμενο 2λεπτο που θα καθορίζει τη δική του δεκαετία (ναι, πρέπει να είναι πάντα μόνο 2 λεπτά και πάντα να είναι στο τέλος. Όλοι το ξέρουν αυτό). Θα το βρείτε στο Ultra Vivid, το 7ο τραγούδι του Paranoia των Ulrika Spacek και, όπως και με τους Interpol, έμελλε πάλι να βρίσκεται σε ντεμπούτο άλμπουμ. Η indie όπως την ξέραμε στο σύνολό της μπορεί να πεθαίνει, αλλά γενικότερα ήταν και παραμένει τόσο ρηχή που χωράει σε 2 λεπτά. 
Α, και το υπόλοιπο άλμπουμ ωραίο είναι. 



No15 by Cubelax: Pinkyshinyultrablast - Grandfeathered


Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

#17 by kostask: The Body - No One Deserves Happiness


Μία από τις μεγάλες απορίες που είχα μιικρός, ήταν πως είναι δυνατόν κάποιος να αναλώνει πολύ χρόνο στο να μάθει ένα όργανο, να ξύνει το κεφάλι του για να γράψει στίχους, να μαλώνει με τους ηχολήπτες για τον ήχο που θέλει να βγάλει, να υπομένει τα εκνευριστικά άλλα μέλη της μπάντας (ντράμερς όλου του κόσμου ενωθείτε), να κυνηγάει γενικώς την Έμπνευση και αυτό τελικά που προκύπτει να είναι ένα χαρούμενο, ή ευχάριστο τραγούδι. Όταν κάποια στιγμή βασάνιζα την κιθάρα μου προσπαθώντας να χωρέσω τρία από τα γουρουνοδάχτυλά μου στην ίδια ευθεία ώστε να ακουστεί μια Λα Ματζόρε, το έζησα και στην πράξη. Απλά ΔΕΝ γίνεται να υπομένεις τέτοιο μαρτύριο και να καταλήγεις να κάνεις χαρούμενη μουσική. Το αποτέλεσμά σου θα πρέπει να είναι σκοτεινό, μελαγχολικό, θυμωμένο ίσως, σπαρακτικό κάποιες στιγμές τραγούδι που να εξυμνά τον πόνο σου κατά τη διάρκεια της δημιουργίας, ή αυτόν τον πόνο που αποτέλεσε την αφορμή για να πιάσεις την κιθάρα εξ' αρχής. Σταματήστε ότι κι αν κάνετε και κλάψτε με μαύρο δάκρυ. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ.
Μεγαλώνοντας βέβαια, έμαθα διάφορα πράγματα (η κιθάρα εν τέλει δεν ήταν ένα από αυτά). Έμαθα τι θα πει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, έμαθα τι θα πει σουξέ (που στην αρχή το μπέρδευα με το σουφλέ που ήταν κάτι που όντως ήξερα τι είναι) και έμαθα ότι πολλές φορές οι άνθρωποι νιώθουν ευχάριστα ακόμα και όταν κάνουν πράγματα που τους πονάνε. Επιφυλάσσομαι για την έννοια της POP στο σύνολό της, που ακόμα προσπαθώ να την καταλάβω.
Μέχρι και σήμερα, θεωρώ πολύ δύσκολο να δημιουργήσεις μουσική που θα έχει σκοπό να σε κάνει να νιώσεις ευχάριστα. Για τους ίδιους λόγους, το βρίσκω λίγο cheat να κάνεις μουσική στενάχωρη. Κανένα νέο εδώ. Γενικότερα υπάρχει μουσική που σε κάνει να νιώθεις ευχάριστα, στενάχωρα, νοσταλγικά, χορευτικά, headbangικά, ερωτικά, λιγότερο ερωτικά, περισσότερο ερωτικά, hardcore ερωτικά κλπ. 
Αυτό όμως που πραγματικά θεωρώ κατόρθωμα είναι η μουσική που σου προκαλεί Φόβο. Που όταν την ακούς να χρειάζεται να γυρίζεις το βλέμμα σου πάνω από τους ώμους γιατί νιώθεις κάποιον -ΚΑΤΙ!- να σε παρακολουθεί. Είναι αυτή η μουσική που σου προκαλεί ανήσυχα συναισθήματα χωρίς λόγο ή αιτία. Είναι η μουσική που παίρνεις αν ρίξεις στο μίξερ τις ταινίες του Dario Argento και ανεβάσεις την ένταση στο 11. 
Το άλμπουμ των The Body δεν πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από 7-8 φορές. Δεν το άκουσα περισσότερες από φόβο. Και αυτό από μόνο του ήταν δείγμα ότι πέτυχε το σκοπό του.
(Μην) φοβηθείτε να το ακούσετε. 

No17 by Cubelax: Wussy - Forever Sounds


Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

#18 by kostask: Gojira - Magma


Ο καθένας έχει ένα δικό του τρόπο να κρίνει ανθρώπους που γνωρίζει για 1η φορά (ναι, γενικότερα λάθος να κρίνουμε ανθρώπους από εξώφυλλα και μπλα μπλα αλλά μην κρύβεστε, όλοι το κάνετε κι εγώ ξέρω ότι έχω δώσει πολλά χρήματα σε άλμπουμς που αγόρασα μόνο εξ' αιτίας του εξωφύλλου τους). Σε κάποιους δεν αρέσει ο τρόπος που θα σέρνεις τα πόδια σου όταν περπατάς, σε άλλους ο τρόπος που δίνεις το χέρι για χειραψία, σε άλλους ο τρόπος που ντύνεσαι και πάει λέγοντας. Ε, για μένα -spoiler alert- ένα από τα πλέον εκνευριστικά πράγματα που θα ακούσω και θα κρίνω άνθρωπο που δεν γνωρίζω είναι το "απ' όλα" ως απάντηση στην ερώτηση "τι μουσική ακούς?". Αμέσως-αμέσως, έχω καταλάβει ότι μ αυτόν τον άνθρωπο έχω πολύ λίγα κοινά πράγματα. Το "απ' όλα" είναι η πλέον ξεκάθαρη απάντηση ότι δεν ακούς τίποτα. 
Τι σχέση έχει αυτό θα μου πεις γιατρέ μου με το Νο 18 μου? 
Είμαι άνθρωπος που όσο αγαπά κάποια μουσική, τόσο απεχθάνεται κάποια άλλη. Δλδ, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω να ακούς improv jazz όταν δεν την ακούς live, latin όταν την ακούς... πάντα, ρέγκε όταν είσαι νηφάλιος, ραποβλαχοχιπχοπ των Κανιεκέντρικ50λεπτών όταν δεν είσαι πλούσιος μαύρος να φοράς χρυσό ρόλεξ με γκόμενα μια από τις χιλιάδες Καραντασιαν, ντεμέκ indie-μηδενούρας όταν έχεις αυτιά και ακούς. 
Μέχρι προσφάτως, σ αυτήν την κατηγορία έπεφτε και η μέταλ. Όχι όλο της το εύρος, αλλά ένας πυρήνας "παραδοσιακής" μέταλ που την ακούν σωληνοφορούντα άλουστα τρολς, γενικότερα dirtbags who listen to Iron Maiden baby. Αλλά η απέχθειά μου περιοριζόταν μόνο στη μουσική που άκουγαν, γιατί κατά τ' άλλα respect στα μέταλλα που είναι οι MONOI γνήσιοι οπαδοί της μουσικής σήμερα και γεμίζουν συναυλιακούς χώρους και δίνουν τροφή σ εμάς τους 67 στη Θεσσαλονίκη (και 143 στην Αθήνα) που πάμε στις άλλες συναυλίες των ίδιων διοργανωτών που πατώνουν (ευχαριστώ από καρδιάς μεταλλάκια μου). 
Όπως κατάλαβες γιατρέ μου, είμαι το αντίθετο του ειδικού στη μέταλ. Δεν άκουγα ποτέ, εκτός κάποιων μαθητικών μου μηνών που το έκανα επειδή μου άρεζε το t-shirt του Ride the Lighting. Όμως, έχω αυτιά. Και που και που τυχαίνει να ακούνε πραγματικά. Και τα τελευταία χρόνια έτυχαν να ακούσουν πολύ μέταλ. Ξεκίνησε από περιέργεια, συνέχισε με επιθυμία. 
Είμαι θύμα του metal hype που διαβάζω ότι υπάρχει? Dunno, μπορεί. Είναι κι αυτό ένα δείγμα ότι η μουσική που ακούω (με επίκεντρο την post punk) δεν βγάζει πλέον τόσο καλά άλμπουμς και ψάχνω κάτι άλλο να γεμίσει το κενό? Μπορεί. Αλλά βλέπω τη μέταλ να είναι το μόνο είδος που συνεχίζει να εξελίσσεται μουσικά. Ίσως αυτό που θεωρώ εγώ εξέλιξη στη μέταλ, για τους πραγματικούς φίλους της μέταλ να θεωρείται πισωγύρισμα. Μπορεί. Ίσως για την αληθινή μέταλ οι Gojira να έβγαλαν μάπα άλμπουμ. Μπορεί. Μπορεί και όχι. 
Συνεχίζω να μην απαντώ "απ' όλα" όταν με ρωτάνε τι μουσική ακούω. 


No18 by Cubelax: Sunflower Bean - Human ceremony


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

#20 by kostask: Kino Kimino - Bait is for sissies



Χωρίς Νούμερο: David Bowie - Black Star


Το τελευταίο άλμπουμ του Bowie δε μου άρεσε όταν το πρωτοάκουσα. Δεν είναι ότι το βρήκα κακό, το βρήκα απλά over-acting για έναν ρόλο που δεν ταίριαζε σ' αυτό που άκουγα. Καθαρά μουσικά, συνεχίζει να μη μου συνεπαίρνει το μυαλό. 
Όμως η μουσική, όσο κι αν την έχουμε υποβαθμίσει σ' ένα απλό background άλλων πραγμάτων που κάνουμε στη ζωή μας, κάποιες -λίγες- φορές παραμένει να είναι ένα είδος τέχνης. Μια έκφραση ενός καλλιτέχνη καλύτερα. Τα "κομμάτια" τέχνης πολλές φορές είναι ανερμήνευτα, δεν βγάζουν κανένα νόημα στον θεατή/ακροατή. Εκτός ίσως, όταν ο θεατής/ακροατής παρατηρήσει την τέχνη είτε από άλλη γωνία, είτε σε άλλο πλαίσιο. Κυρίως, όταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης, με τρόπο διαφορετικό από τους προφανείς, σου φωτίσει το έργο του με άλλη γωνία φωτός. 
Το αιώνιο ερώτημα: η τέχνη εμπνέεται από τη ζωή, ή η ζωή από την τέχνη? Τι γίνεται όταν ο καλλιτέχνης απαντήσει στο ερώτημα που θέτει στο έργο του, με την ίδια του τη ζωή του ως απάντηση? Η τέχνη τότε δεν απογειώνεται, δεν αποδρά από τον περιορισμό του είδους της, δεν είναι τότε είναι που περνάει στην αθανασία?
Ο David Bowie ήξερε ότι πεθαίνει, αλλά δε δέχτηκε να είναι αυτό το τέλος του. Ήταν απλά μια ακόμα φάση της ζωής του, μια από τις τόσες που πέρασε (από τον Ziggy Stardust μέχρι τον Thin White Duke). Θεωρώ τον David Bowie όχι τον μεγαλύτερο μουσικό ή απλά έναν από τους μεγαλύτερους, τον θεωρώ τον πιο πολύπλευρο καλλιτέχνη του αιώνα που με τη ζωή του, με την εξέλιξή του, με τα οράματά του, αλλά κυρίως με το θάνατό του, μας έδειξε τι θα πει ολοκλήρωση της Τέχνης.
Δε θα άξιζε μια απλή θέση στη blogovision για το Black Star, γιατί θα έμπαινε για τους λάθος λόγους. Όμως, ο μελλοντικός μου εαυτός θα το θεωρούσε ντροπή να έμπαινε μετά από χρόνια εδώ μέσα και να μην διάβαζε κάτι για τον Bowie. 

Καλή 10η blogovision...

No20 by Cubelax: Gioumourtzina - Blakk Metall


Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

#1 by kostask: Hey Colossus - Radio Static High


Season Finale by Muz!cOn:

#1 Hey Colossus - Radio Static High
#2 Autobahn - Dissemble
#3 Hey Colossus - In Black and Gold
#4 Deafheaven - New Bermuda
#5 Protomartyr - The Agent Intellect
#6 Viet Cong - Viet Cong
#7 The Fall - Sub-Lingual Tablet
#8 Sleater Kinney - No Cities to Love
#9 Boots for Dancing - The Undisco Kidds
#10 Ceremony - The L Shaped Man
#11 Victory Collapse - Atlas
#12 Wire - Wire
#13 Royal Headache - High
#14 Lightning Bolt - Fantasy Empire
#15 Drenge - Undertow
#16 Killing Joke - Pylon
#17 Faith No More - Sol Invictus
#18 Puscifer - Money Shot
#19 Disappears - Irreal
#20 Chelsea Wolfe - Abyss