(Top 20 Albums of 2010) #14: Surfer Blood - Astro Coast

Ίσως αν δεν τους έβλεπα live να βρίσκονταν λίγο πιο χαμηλά στη λίστα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εξίσου καλός όλος ο δίσκος, αλλά ρε γμτ το "Floating Vibes" και μόνο είναι αρκετό για να σου φτιάξει τη χρονιά. Από τα καλύτερα τραγούδια του 2010. Αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στο Astro Coast και το "Mirror Mirror" των Irrepressibles ("in this shirt"), αλλά τελικά το δεύτερο έχει -όντως- μόνο μία τραγουδάρα που με τράβηξε σε αντίθεση με τους Surfer Blood.

Y.Γ. Και μιας και το ανέφερα, δε μπορώ να το αφήσω έτσι. Άκου ένα από τα πιο καταπληκτικά/ανατριχιαστικά/υποβλητικά τραγούδια του 2010:



Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #15: Midlake - The Courage of Others

Τα γράφαμε πριν από λίγο καιρό εδώ πάλι:

"Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #16: Interpol - Interpol

Περίμενα ότι θα ήμουν ο μόνος που θα έβαζε τους φετινούς Interpol στη λίστα του, αλλά είδα ότι ήδη το έκαναν καναδυό ακόμη. Αυτό σημαίνει ότι τελικά δεν είμαι και τοοόοσο γκρουπι από μόνος μου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι σαν εμένα και κυκλοφορούμε ανάμεσά σας! Γιατί πραγματικά το τέταρτο και ομώνυμο άλμπουμ των Interpol δύσκολα αγγίζει κάποιον που δεν είναι μυημένος στον μοναδικό αυτόν ήχο που έχουμε λατρέψει οι υπόλοιποι. Σίγουρα το επίπεδο του άλμπουμ ουδεμία σχέση έχει με τα δύο πρώτα, αλλά νομίζω πως το άκουσα ήδη περισσότερο από το "Our Love to Admire". Στερητικό σύνδρομο? ίσως. Μπορεί του χρόνου να μη θυμάμαι καν την ύπαρξή του, όμως δεν ανήκω σε αυτούς που σήμερα το θάβουν. Οι Interpol αυτό ξέρουν να βγάζουν και αυτό βγάζουν και φέτος το έκαναν με τον πιο σκοτεινό τρόπο μέχρι στιγμής. Για κάποιες περιπτώσεις όπως αυτή δε ζητάω -και μάλλον δε θέλω να ζητήσω- κάτι παραπάνω.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #17 The Fall - Your Future Our Clutter

Mark E. Smith. Όχι, δεν έχω και τους 28 δίσκους της καριέρας του, πράγμα που δε με κάνει και τον καλύτερο κριτή. Αυτό όμως ήταν γροθιά στο στομάχι. Και δε θυμάμαι πολλές τέτοιες γροθιές που να τις ευχαριστήθηκα τόσο όσο το "You Future Our Clutter".

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #18: The Love Language - Libraries

Nostalgic indie pop και τα μυαλά στα κάγκελα. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στους Love Language. Μυρίζουν αθωότητα, ξεγνοιασιά και Burt Bacharagh. Τρεις καλοί λόγοι δλδ για να μείνω μακριά. Κι όμως, το ”Libraries” αν το καλοσκεφτείς είναι πραγματικά πολύ καλό. Είναι το άλμπουμ που θα έπρεπε να είχαν βγάλει οι Coral τώρα που ψιλοφλώρεψαν. Η ενορχήστρωση των τραγουδιών είναι σχεδόν ολόιδια με αυτή του “The Suburbs” των Arcade Fire, χωρίς όμως να ακούγεται παράταιρη από τη καθαυτή σύνθεση (όπως συμβαίνει δυστυχώς με το Suburbs). Μπράβο λοιπόν στον Stuart McLamb. Με έκανε να περιμένω και την τρίτη του προσπάθεια.

Δείτε ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά απότελέσματα των 94 Ελλήνων bloggers

(Top 20 Albums of 2010) #19: Les Savy Fav - Root for Ruin

Το πέμπτο άλμπουμ των Les Savy Fav έμελλε να είναι και το καλύτερό τους. Το "let's get out of here" (και όχι μόνο αυτό) έχει μπει για τα καλά μέσα στο μυαλό μου εδώ και λίγους μήνες και δε λέει να ξεκολλήσει. Θα πρέπει να είναι από τα πλέον πολυπαιγμένα τραγούδια μου στον Postradio. Απλά rock τραγούδια, απογυμνωμένα από τις "απαραίτητες" για άλλους πολυπλοκότητες και πλατειασμούς. R'n'R είναι ρε γαμώτο και το "Root for Ruin" είναι από τους καλύτερους φετινούς εκπροσώπους του.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

(Top 20 Albums of 2010) #20: Arcade Fire - The Suburbs

Ξεκινάμε λοιπόν και για φέτος. Ως πρόλογο, το μόνο που θα πω είναι ότι φέτος είχαμε καλή σοδειά. Πολλά καλά άλμπουμς έχουν μείνει έξω από την εικοσάδα (θα γράψουμε στο τέλος ποια), σε αντίθεση με πέρσι που τα έψαχνες με μικροσκόπιο. Πάμε...

Σημαδιακό το Νο 20, όπως είχε πει και ένας άλλος φίλος blogger σε προηγούμενη blogovision. Ναι μεν Νο.20=τελευταία θέση στην εικοσάδα, όμως είναι ταυτόχρονα και το πρώτο άλμπουμ που ανοίγει την αυλαία της λίστας. Βέβαια εκείνος ο φίλος -ποιος ήταν θα σκάσω!- για καλό το είχε πει. Ότι δλδ, το Νο.20 έχει παραπάνω αίγλη από το Νο.17 για παράδειγμα κι ας είναι 3 θέσεις πιο κάτω. Στη δικιά μου περίπτωση όμως είναι για κακό. Είναι για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πόσο χαμηλότερου επιπέδου είναι το "The Suburbs" σε σχέση πάντα με τα υψηλά στάνταρντς που μας έχουν μάθει οι Arcade Fire. Θα του δώσω 1 πόντο λοιπόν μόνο και μόνο για να δείξω ότι -αντίθετα με τα "funeral" και "neon bible" (δύο πρώτες θέσεις δλδ στις χρονιές τους)- δεν αξίζει για περισσότερους. Είμαι βέβαια και λίγο άδικος: αν μιλούσαμε ας πούμε για το ντεμπούτο μιας νέας μπάντας, το "The Suburbs" είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν κοντά στη δεκάδα. Όταν όμως πρόκειται για τη μπάντα που θεωρείς αυτή τη στιγμή μία από τις κορυφαίες του κόσμου (και προσωπικά φόλα αγαπημένη), όχι.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

Δώρο Χριστουγέννων: 2 δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο!

Μπορεί ο ΓΑΠ να σου έκοψε το δώρο των Χριστουγέννων, όμως το muz!cOn τρελάθηκε και σου το δίνει πίσω σε μορφή εισιτηρίων συναυλίας! Έχω λοιπόν 2 εισιτήρια για τη συναυλία των Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου και δε φοβάμαι να τα χρησιμοποιήσω. Η συναυλία γίνεται στο Huxleys Neue Welt και είναι εξ'αιτίας των 20 χρόνων λειτουργίας της δισκογραφικής εταιρίας City Slang. Όσοι λοιπόν θα είστε στο Βερολίνο εκείνες τις μέρες, μπορείτε να δείτε και τζαμπαντάν τους Notwist.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μου στείλετε ένα e-mail με το όνομά σας στο muziconblog@gmail.com με θέμα Notwist και κείμενο τον Θούριο του Ρήγα (πλάκα κάνω, μπορείτε να γράψετε τον Θούριο κάποιου άλλου). Θα το ανακοινώσω και στον Postradio (έχουμε και την εκπομπή, ε? μη ξεχνιόμαστε, περάστε καμια βόλτα). Απ' ότι λένε οι ίδιοι οι Notwist, θα παίξουν κυρίως τα παλιά τους τραγούδια από το Neon Golden. Ωραία θα είναι.

Υ.Γ. Αύριο αρχίζει ο μαραθώνιος της blogovision όπως κάθε χρόνο από τον gone4sure. Ψηφίζουμε κάθε μέρα ένα φετινό αγαπημένο άλμπουμ. Κρατηθείτε...
Μπορείτε να δείτε εδώ τί ψηφίσαμε το 2009, 2008 και 2007.

Live Reviews: Interpol & Get Well Soon @ Berlin

Δεν ξέρω τί έχω πάθει τον τελευταίο καιρό. Απλά δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω στο blog. Με μπλογκομάτιασαν προφανώς. Η μαλακία είναι ότι έχω και πολλά πράγματα να γράψω. Ξεκινάει και η blogovision σε λίγες μέρες, οπότε... εμπρός λοιπόν καλά μου δάχτυλα!

Εντυπώσεις από τα live του Βερολίνου:
Τα λέγαμε στο προηγούμενο ποστ, δύο είναι οι λόγοι που καραλατρεύω το Βερολίνο: έχει αυτόν τον περίεργο χαρακτήρα των 2 πόλεων-ιδεολογιών-ιστοριών σε 1 και ίσως εξαιτίας αυτού αποπνέει μια αρτιστικουλτουριάρικη μυρωδιά που σε μαγνητίζει. Ο δεύτερος είναι ότι, μετά το νησί, είναι η πόλη που ότι εποχή και να πας θα βρεις σίγουρα μερικά καλά live να παρακολουθήσεις. Έτσι λοιπόν ενώ είχα κανονίσει ταξίδι για Interpol, μου προέκυψαν από το πουθενά και οι Get Well Soon. Ευτυχώς εισιτήρια υπήρχαν και καταφέραμε να δούμε και τον φίλο μας τον Konstantin Gropper με την παρέα του.

Ζωντανά ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα και αυτό που περίμενα ήταν μια μπάντα καθαρά "μουσική" που να ερμηνεύει τα indie-romantic τραγούδια της με μια μικρή κατάθεση ψυχής. Το σέτλιστ μοιράστηκε ομαλά και στα δύο άλμπουμς, ενώ άφησε ίσως επίτηδες απ'έξω τα πιο "χαρούμενα" τραγούδια του (βλ. "You aurora/you/seaside" ή τα "we are free" και "we are ghosts" από το τελευταίο) κάνοντας έτσι τη συναυλία ακόμα περισσότερο εγκεφαλική. Όντας γερμανοί, θα περίμενα πιο ζεστό το κοινό του Βερολίνου, αλλά φευ! ακόμα μια φορά έζησα τί θα πει βορειοευρωπαικό κοινό - δλδ ψοφίμια.

Μετά τους Get Well Soon εμφανίστηκαν οι Calexico, οι οποίοι για μια ακόμα φορά μου φάνηκαν λίγο βαρετοί και προβλέψιμοι. Δεν είχαν και πολλά περιθώρια βέβαια γιατί ερμήνευσαν αποκλειστικά τα τραγούδια του "Feast of wire" του 2003. Θυμίζω ότι η συναυλία έγινε για τα 20 χρόνια της City Slang και κανονικά θα εμφανίζονταν και οι Notwist, αλλά ακυρώθηκαν τελευταία στιγμή (τις επόμενες μέρες θα υπάρχει διαγωνισμός για δύο δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου να ξέρετε!).

Η μεγάλη στιγμή βέβαια του διημέρου δεν ήταν άλλη από τη συναυλία των φοβερών και τρομερών παιδιών από τη Νέα Υόρκη, των Interpol δλδ. Θα έχετε καταλάβει όσοι διαβάζετε περιστασιακά αυτό το βλογ, την αδυναμία που τους έχω και ειδικά για τα πρώτα δύο τους άλμπουμ. Τελείως αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι, όμως συνειδητοποίησα ότι εκτός από δικιά μου αγαπημένη μπάντα, είναι και μια "μεγάλη" μπάντα. Είχαν το τουπέ του μεγάλου, χωρίς την αρνητική ερμηνεία του όρου. Με το που τέλειωσαν δλδ οι -πολύ καλοί- Surfer Blood και ανέβηκαν στη σκηνή οι Interpol, καταλάβαινες γιατρέ μου ότι το stage χαμήλωσε από το βάρος. Τέλεια δεμένοι μεταξύ τους, ακόμα και χωρίς τον Carlos D στο μπάσο πλέον.

Ο ήχος? Αχ, αυτός ο ήχος τους! και δεν εννοώ φυσικά τον τέλειο ήχο του εντυπωσιακού -και από καιρό πριν sold out- Tempodrom. Μιλάω για αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο των Interpol, που ενώ δημιουργείται από συμβατικά όργανα και τεχνικές, έχει το κάτι τελείως διαφορετικό που δεν το ακούς αλλού. Έχει έναν όγκο που νομίζεις ότι έρχεται από το υπερπέραν. Και αυτό το έβγαζαν άψογα ζωντανά. Τελικά, μάλλον αυτός είναι ο λόγος που οι Interpol είναι εκεί που είναι, ασχέτως αν οι 2 τελευταίες τους δουλειές ουδεμία σχέση έχουν με τις πρώτες. Το σετλιστ τους έμοιαζε να είναι ιδανικό, αν σκεφτεί κανείς ότι έκαναν και περιοδεία νέου δίσκου. Τα είπαν ίσως όλα (όλα? οκ, δεν έπαιξαν το "Stella was a diver and she was always down"), πετώντας ενδιάμεσα τα 4-5 νέα τραγούδια του "Interpol" (δες εδώ το setlist). Ακόμα κι αυτά, απέπνεαν άλλη αίσθηση όταν τα άκουγες ζωντανά. Όλως περιέργως, εκεί που το κοινό ""ξεσηκώθηκε"' περισσότερο (δεν είναι τυχαία τα διπλά εισαγωγικά) ήταν στο "Slow Hands". Όσο για μένα, και μόνο το PDA να έπαιζαν -λέμε τώρα- ευχαριστημένος θα ήμουν. Αν τύχει και μπορείς να τους δεις, να τους δεις!

Ιδανικά την κλείσαμε την χρονιά φέτος, μια χρονιά που σίγουρα θα έχω να θυμάμαι για την ποιότητα και την ποσότητα των συγκροτημάτων που είδα. Πέρσι τέτοια εποχή είχα πει ότι οι τρεις μεγαλύτερες μπάντες που όρισαν για μένα τον ήχο των 00's ήταν οι Arcade Fire, Interpol και National. Τους δύο πρώτους τους είδα φέτος, για τους τρίτους ετοιμάζω ήδη ταξίδι τους επόμενους μήνες. Not bad...

Αγαπημένο μου Βερολίνο, σου 'ρχομαι

Σε λίγες ώρες πετάω λοιπόν για το λατρεμένο μου -σαν αυτό δεν έχει και δεν εννοώ την Χαλλλλκιδική- Βερολίνο. Η δεύτερη φορά που πάω, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν και άλλες. Η πρόφαση αυτή τη φορά είναι οι Interpol. Εμφανίζονται στο εντυπωσιακό Tempodrom με support τους πολύ καλούς Surfer Blood και επιτέλους θα έχω την ευκαιρία να τους δω και ζωντανά. Προέκυψε και ένα παρτάκι για τα 20 χρόνια της City Slang απόψε το βράδυ, άρα μπορεί να συνδυάσω τους newyorkers φίλους μου με τους Notwist, Calexico και Get Well Soon. Να ένας από τους λόγους που τη λατρέυω αυτή την πόλη: μπορεί να ετοιμάζεις ολόκληρο ταξίδι για τους Interpol και τελικά να βλέπεις και Get Well Soon από το πουθενά! Καλό μας ταξίδι λοιπόν και θα τα πούμε με τις εντυπώσεις μας από Δευτέρα.

Που θα είσαι εσύ τέλη Μαίου?

Γιατί εγώ θα είμαι κατά πάσα πιθανότητα εδώ. Ούτως ή άλλως έλεγα να πάω στο primavera φέτος, είδα κι αυτό και απλά ψάχνω εισιτήρια. Κυρίες και κύριοι, οι PULP είναι ξανά μαζί ενωμένοι δυνατοί!!!

Τελευταίο μου κόλλημα...

...που ήρθε για να μείνει. Και μάλιστα πανηγυρικά. Και παλαιστινιακά άμα λάχει. Ναι, αυτός είναι ο απίστευτος τύπος που (παρά τις δισκάρες του, δυστυχώς έγινε γνωστός επειδή) έγραψε το soundtrack της Amelie. Ναι γιατρέ μου, το ξέρω ότι αυτό που θα ακούσεις παρακάτω καμία σχέση δεν έχει με την συμπαθέστατη κατά τ'άλλα γαλλιδούλα. Ναι, ναι από τα άλμπουμς (και φυσικά τραγούδια) της χρονιάς.

Midlake - The Courage of Others

Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα.

Η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται...

...τόσο κρύο, όσο κρυώνει και ο καιρός. Καπνιστές όλου του κόσμου, μη σκύβετε το κεφάλι! Μπορεί να μας χτυπούν ανελέητα, αλλά δεν υποκύπτουμε!
Θέλανε να μας κόψουν το κάπνισμα στα μπαρ, ε? θέλανε να διώξουνε την κάπνα από το φυσικό της σπίτι, ε? εεε, πάρτε τα λοιπόν βάρβαροι αντικαπνιστές που με το που εφαρμόστηκε το μέτρο όλοι γελούσατε εις βάρος μας για τον χειμώνα που θα ερχόταν και θα έπρεπε να βγαίνουμε έξω να καπνίζουμε. Πάρτε τα τώρα, γιατί σας αναγκάζουμε να κάθεστε στα έξω τραπεζάκια μαζί μας! Εμείς οι καπνιστές έχουμε γερές αντοχές ρε! στο κρύο? στο κρύο! εσείς όμως??

Μουαχαχαχααααα!!!!!!

Υ.Γ. Ωραίο γκατζετάκι για τα γερά κρύα:

Στις 9 Οκτωβρίου θα είμαι...

...στο Principal. Η χειμερινή συναυλιακή σεζόν τώρα ξεκινάει και ξεκινάει δυνατά και post-punkιάρικα. Όπως ακριβώς μας αρέσει δηλαδή. Οι killing joke μπορεί να έχουν μερικά χρονάκια στην πλάτη τους, αλλά κουβαλάν και άλλη τόση ιστορία μαζί τους.

Θα πάω για να ακούσω αυτό...



...αλλά και αυτό...

...και φυσικά κι αυτό

Forza America

Το 2010 ήδη είναι μία ακόμα χρονιά που κυριαρχούν τα αμερικάνικα συγκροτήματα. Είναι επίσης ακόμα μια χρονιά που οι φίλοι μας οι Νησιώτες απλά παρακολουθούν. Είναι -μάλλον δυστυχώς- γεγονός πλέον πως ότι καινούριο γίνεται, γίνεται στην πέρα όχθη. In most cases τέλος πάντων. Από εκεί μας έρχονται δύο φρεσκότατα αλμπουμάκια (κυκλοφόρησαν στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα) τα οποία έχουν ψιλομονοπωλήσει τα αυτιά μας το τελευταίο διάστημα. Μιλάω για το πέμπτο άλμπουμ των Les Savy Fav, "Root foor Ruin" και το τρίτο άλμπουμ των Black Angels, "Phosphene Dream".

Αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, ούτως ή άλλως δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Ατόφιο, ωμό Rock από τους πρώτους (αν και έριξαν λίγο τους τόνους σε σχέση με προηγούμενες δουλειές τους), απένταντι στην rock-ψυχεδέλεια των Black Angels και την ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ παραγωγή του δίσκου από τον "μάστορα" Dave Sardy.

Για τους Les Savy Fav δεν έχω να πω πολλά. Είναι από τις μπάντες που αν βλέπουν ότι δεν γράφουν καλά, απλά δεν κυκλοφορούν δίσκο. Νομίζω κακό άλμπουμ δε θα βγάλουν ποτέ. Το "Root for Ruin" -αν και χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα- νομίζω πως αποτελεί την κορυφή της έως τώρα πορείας τους.

Από την άλλη, το "Phosphene Dream" δε θα σου αλλάξει την οπτική σου για τη μουσική. Δε θα κάνει καμία επανάσταση. Δε θα το μνημονεύουν σε 30 χρόνια για την απίστευτη επιδραστικότητά του. Όμως είναι άλμπουμ που γαμάει. Έτσι. Απλά και γαμηστερά. Δε θέλει και πολύ για να μπεις στο κλίμα. Απλά άκου το εναρκτήριο "bad vibrations" και δε θα θέλεις να σταματήσεις μέχρι να παιχτούν όλα τα 10 τραγούδια.

Σφύρα το λέμε!!!!!

1 Ηρακλής 7
2 Ολυμπιακός 6
- Εργοτέλης 6
- Κέρκυρα 6
5 Αστέρας Τρίπολης 5
- ???? 5
- Παναθηναϊκός 5
8 Α.Ε.Κ. 4
- Α.Ε.Λ. 4
- Ολυμπιακός Βόλου 4
- Πανιώνιος 4
12 Άρης 3
13 Καβάλα 2
- Ξάνθη 2
15 Ατρόμητος 1
16 Πανσερραϊκός 0

(New) Dead Man's Bones!

"To die/Turn the Lights on"
Aouououououououououou!!!!!!!

Opening λέμε

Μη ξεχνιόμαστε, ε? Από σήμερα ξεκινάμε και πάλι. Έχουμε αρκετό καινούριο υλικό και δε φοβόμαστε να το χρησιμοποιήσουμε.

known pleasures @ Postradio. gr 18:00-20:00 (Δευτέρες και Παρασκευές)

Her Name is Calla - Long Grass EP

Μία στις τόσες βγαίνουν κάτι τέτοια αποστομωτικά διαμάντια για τα οποία απλά δεν υπάρχουν λόγια ή λέξεις για να περιγράψουν τη μουσική τους. Δεν μπορείς να βάλεις έναν τίτλο ή ένα όνομα ετσι απλά. Ευτυχώς, η ίδια η βρετανική μπάντα το κάνει αυτό για μας. Her name is Calla. Ναι, έτσι απλά. Τον Οκτώβριο περιμένουμε το δεύτερο άλμπουμ τους. Πρέπει -αλήθεια πρέπει!!!- να ακούσετε το παρακάτω τραγούδι.