(Top 20 Albums of 2010) #9: Wolf Parade - Expo 86'

Όταν τα περισσότερα indie σχήματα που θεοποιούνται από τα διάφορα pitchNMEstone και λοιπούς πασχίζουν να βγάλουν άλμπουμς απλά και μόνο για να συμπεριλάβουν το ένα και μοναδικό άξιο αναφοράς τραγούδι τους, οι Wolf Parade βγάζουν ακόμα μια ολοκληρωμένη πρόταση το 2010 για να τους δείξουν how it's done. Το "Εχpo 86" έχει αρχή, μέση και δυστυχώς τέλος. Θα βλέπαμε πολλά ωραία πραγματάκια από τους φίλους μας τους Καναδούς στο μέλλον, αλλά προς το παρόν μπήκαν στο ψυγείο. Ελπίζω να βγουν γρήγορα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #10 The Black Keys - Brothers

(ξανα-μανα)αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Μάιο:

"Πόσο νοσταλγώ ώρες-ώρες τις φορές που απλά βυθιζόμουν σε ένα δισκάδικο (βλ. λωτός, stereodisk, rollin under) ακούγοντας δίσκους μετά δίσκων που είχα διαλέξει να περάσω από το "κρασ-τεστ" του πικαπ. Αυτούς τους δίσκους είτε μου τους πρότειναν άλλοι, είτε τους έβρισκα από περιοδικά, είτε ήταν "ρε συ, κοίτα τί γαμάτο μου ήρθε μόλις χθες" από τον Σταύρο, είτε βεβαίως αποκλειστικά στην τύχη γιατί θα μου άρεζε ένα εξώφυλλο ή το όνομα ενός άλμπουμ. Δεν υπήρχε περίπτωση να έβλεπα το εξώφυλλο των νέων Black Keys και να μην το δοκίμαζα. Και θα ήταν ηδονική η στιγμή που θα το άκουγα, γιατί θα είχα μόλις ανακαλύψει έναν απίστευτο ήχο. Μετά θα έβαζα το βινύλιο στο μαγαζί και είτε θα έκανα τον έξυπνο και υπερήφανο που το ανακάλυψα, ή θα ξενέρωνα αν κάποιος άλλος το ήξερε ήδη (πράγμα σπάνιο στα μαγαζιά που έπαιζα).
Το θέμα όμως είναι ότι από εκείνη τη μέρα και έπειτα, το άλμπουμ δεν ανήκε στο γκρουπ, αλλά σε μένα. Το έκανα δικό μου, ήταν δική μου ιδιοκτησία. Και όποιος άλλος μετά από μένα το ανακάλυπτε , θα ήταν απλά ένας που άκουσε τη δικιά μου μουσική. Κάπως έτσι την ψωνίζαμε όλοι με τη μουσική τότε.
Τώρα?... απλά γράφω στο μπλογκ για ένα συγκρότημα που μάλλον ήδη θα ξέρεις (ε, είναι και το έκτο τους άλμπουμ) και για ένα άλμπουμ που πολύ πιθανό είναι να το έχεις ήδη ακούσει, ή διαβάσει σε άλλο μουσικό σάιτ. Δε με νοιάζει όμως: εγώ όταν άκουσα το "brothers" φαντασιώθηκα ότι είχα κάνει κατάδυση στο υπόγειο ενός σκονισμένου δισκάδικου και κάπου ανάμεσα στα σκόρπια βινύλια και ράφια άκουγα στα ακουστικά μου το "I'm not the one", πιστεύοντας όμως ότι ήμουν πραγματικά ο "the one". Το άλμπουμ γαμάει όλο. Αν σ'αρέσουν τα blues-rock με soul φωνητικά, αυτό θα είναι από τα album της χρονιάς για σένα. Αν πάλι δε γνωρίζεις αυτόν τον ήχο, απλά άκου αυτά τα τρία παρακάτω (το τρίτο είναι το αγαπημένο μου). Στα δύο πρώτα έχει βάλει το χεράκι του ο έρωτάς μου τον τελευταίο καιρό, ο Danger Mouse."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

Μπορείς να βρεις τη διαφορά?

Αγγλία:

Ελλάδα:

Και μια αφιέρωση του muz!cOn:

(Top 20 Albums of 2010) #11: No Age - Everything in Between

Το "Nouns" είχε καταλάβει την 9η θέση στην αντίστοιχη λίστα μου το 2008. Το ότι φέτος οι No Age καταφέρνουν να βρίσκονται στα ίδια περίπου επίπεδα, είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο. Μπορεί το "Everything in Between" να μη σου βγάζει τη ζωώδη ωμότητα που υπήρχε σε όλα τα τραγούδια του "Nouns", όμως το noise-pop που τόσο λάτρεψες εκεί ζει και βασιλεύει και εδώ. Απλά τονίζει περισότερο το pop από το noise. Και αυτό δεν είναι κακό πάντα, ασχέτως της ψευδονοοτροπίας του ψευδοίντι ελληνικού κοινού. Οι No Age δεν ανακαλύπτουν καμιά Αμερική, ούτε καν ένα δεύτερο "Nouns". Δεν τους νοιάζει και καλά κάνουν. Σταδιάλα με τους όλους τους Χριστόφορους Κολόμβους κάθε χρόνο. Η συμμορία του LA καραγουστάρει αυτό που κάνει κι εγώ καραγουστάρω μαζί τους.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #12 Broken Bells - Broken Bells

Αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Μάρτιο:
"Κάποιοι άνθρωποι όμως ρε γιατρέ μου έχουν το άγγιγμα του Μίδα, έτσι? Ο Danger Mouse (aka Brian Burton) μετατρέπει σε χρυσό οτιδήποτε πιάσει στα χέρια του. Ο γνωστός μας παραγωγός/μουσικός (Gorillaz, Gnarls Barkley, Beck κ.α.) συνεργάστηκε με τον James Mercer των Shins (μεγάλη αγάπη κι αυτοί, ε?) και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο φρέσκα άλμπουμς για το 2010.
Θα βρεις άπειρες συγκρίσεις με άλλες μπάντες/καλλιτέχνες εδώ μέσα, αλλά όλες ντυμένες με αόρατο μανδύα, έτσι ώστε να ξέρεις μεν ότι υποβόσκουν, αλλά να μην υπερκαλύπτουν την αυθεντική σύνθεση - ο ιδανικός δηλαδή τρόπος! Θα βρεις σίγουρα Beck (βλ. "Trap Doors"), Talking Heads (στην έναρξη του "The Mall and Misery" εγώ σιγοτραγουδούσα το "Road to Nowhere") και κάτι λίγα από Gnarls Barkley και Kasabian (στη μελωδία των φωνητικών κυρίως).

Δισκάρα με λίγα λόγια, χωρίς πραγματικά κανένα κακό τραγούδι. Πράγμα που με δυσκολεύει στην πρόταση παρακάτω, αλλά κατέληξα να βάλω το δικό μου αγαπημένο. Προσέξτε στο "Mongrel Heart" το σημείο ύμνος-tribute στον Morricone (γύρω στα 2 λεπτά). Άλλες καλές στιγμές που ξεχωρίζουν ίσως λίιιγο παραπάνω είναι τα "Citizen", "Vaporize", "The Mall and Misery" και το εναρκτήριο "The High Road"."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

Y.Γ. Όχι να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά όλα σχεδόν τα βίνδεοζ που βλέπετε στο γιουτιούμπι από τους Broken Bells, η αφεντιά μου τα ανέβασε. Μέσα σε λίγους μήνες, τα τραγούδια του δίσκου έχουν αγγίξει το 1.000.000 views...

(Top 20 Albums of 2010) #13: Get Well Soon - Vexations

Από τους πρώτους πολύ καλούς δίσκους του 2010, μόλις τον Γενάρη μας ήρθε. Ο συνονόματος Gropper το έκανε πάλι το -μικρότερο μεν, πανάξιο δε- θαυματάκι του. Το 2007 οι Get Well Soon ήταν στην πρώτη θέση της αντίστοιχης λίστας μου. Το "Vexations" ήρθε σαν φυσική συνέχεια του "Rest Now Weary Head" και ίσως γι'αυτόν ακριβώς το λόγο δεν είναι πάλι στις πρώτες θέσεις. Αν η πρώτη τους δουλειά ήρθε λίγο σαν κεραυνός, το "Vexations" ήρθε απλά σαν το μπουμπουνητό που ακολουθεί. Δυνατό, επιβλητικό, απειλητικό, αλλά ήξερες ότι θα έρθει. Ολοκληρωμένη δουλειά για μια ακόμα φορά από τον Γερμανό, πανέμορφα τραγούδια, εκπληκτικό εξώφυλλο, η αγαπημένη μελαγχολία. It's all gooooood δηλαδής. Τον είδαμε και ζωντανά στο Βερολίνο, τί καλύτερο για φέτος? Απλά περιμένουμε τον τρίτο...

Y.Γ. Τώρα που θυμήθηκα το Live του Βερολίνου, τί θα γίνει με τα εισιτήρια για τους Nowist ρε παιδιά? Κανείς δε θέλει 2 δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου?? Δες εδώ λεπτομέρειες.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #14: Surfer Blood - Astro Coast

Ίσως αν δεν τους έβλεπα live να βρίσκονταν λίγο πιο χαμηλά στη λίστα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εξίσου καλός όλος ο δίσκος, αλλά ρε γμτ το "Floating Vibes" και μόνο είναι αρκετό για να σου φτιάξει τη χρονιά. Από τα καλύτερα τραγούδια του 2010. Αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στο Astro Coast και το "Mirror Mirror" των Irrepressibles ("in this shirt"), αλλά τελικά το δεύτερο έχει -όντως- μόνο μία τραγουδάρα που με τράβηξε σε αντίθεση με τους Surfer Blood.

Y.Γ. Και μιας και το ανέφερα, δε μπορώ να το αφήσω έτσι. Άκου ένα από τα πιο καταπληκτικά/ανατριχιαστικά/υποβλητικά τραγούδια του 2010:



Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #15: Midlake - The Courage of Others

Τα γράφαμε πριν από λίγο καιρό εδώ πάλι:

"Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #16: Interpol - Interpol

Περίμενα ότι θα ήμουν ο μόνος που θα έβαζε τους φετινούς Interpol στη λίστα του, αλλά είδα ότι ήδη το έκαναν καναδυό ακόμη. Αυτό σημαίνει ότι τελικά δεν είμαι και τοοόοσο γκρουπι από μόνος μου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι σαν εμένα και κυκλοφορούμε ανάμεσά σας! Γιατί πραγματικά το τέταρτο και ομώνυμο άλμπουμ των Interpol δύσκολα αγγίζει κάποιον που δεν είναι μυημένος στον μοναδικό αυτόν ήχο που έχουμε λατρέψει οι υπόλοιποι. Σίγουρα το επίπεδο του άλμπουμ ουδεμία σχέση έχει με τα δύο πρώτα, αλλά νομίζω πως το άκουσα ήδη περισσότερο από το "Our Love to Admire". Στερητικό σύνδρομο? ίσως. Μπορεί του χρόνου να μη θυμάμαι καν την ύπαρξή του, όμως δεν ανήκω σε αυτούς που σήμερα το θάβουν. Οι Interpol αυτό ξέρουν να βγάζουν και αυτό βγάζουν και φέτος το έκαναν με τον πιο σκοτεινό τρόπο μέχρι στιγμής. Για κάποιες περιπτώσεις όπως αυτή δε ζητάω -και μάλλον δε θέλω να ζητήσω- κάτι παραπάνω.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #17 The Fall - Your Future Our Clutter

Mark E. Smith. Όχι, δεν έχω και τους 28 δίσκους της καριέρας του, πράγμα που δε με κάνει και τον καλύτερο κριτή. Αυτό όμως ήταν γροθιά στο στομάχι. Και δε θυμάμαι πολλές τέτοιες γροθιές που να τις ευχαριστήθηκα τόσο όσο το "You Future Our Clutter".

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #18: The Love Language - Libraries

Nostalgic indie pop και τα μυαλά στα κάγκελα. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στους Love Language. Μυρίζουν αθωότητα, ξεγνοιασιά και Burt Bacharagh. Τρεις καλοί λόγοι δλδ για να μείνω μακριά. Κι όμως, το ”Libraries” αν το καλοσκεφτείς είναι πραγματικά πολύ καλό. Είναι το άλμπουμ που θα έπρεπε να είχαν βγάλει οι Coral τώρα που ψιλοφλώρεψαν. Η ενορχήστρωση των τραγουδιών είναι σχεδόν ολόιδια με αυτή του “The Suburbs” των Arcade Fire, χωρίς όμως να ακούγεται παράταιρη από τη καθαυτή σύνθεση (όπως συμβαίνει δυστυχώς με το Suburbs). Μπράβο λοιπόν στον Stuart McLamb. Με έκανε να περιμένω και την τρίτη του προσπάθεια.

Δείτε ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά απότελέσματα των 94 Ελλήνων bloggers

(Top 20 Albums of 2010) #19: Les Savy Fav - Root for Ruin

Το πέμπτο άλμπουμ των Les Savy Fav έμελλε να είναι και το καλύτερό τους. Το "let's get out of here" (και όχι μόνο αυτό) έχει μπει για τα καλά μέσα στο μυαλό μου εδώ και λίγους μήνες και δε λέει να ξεκολλήσει. Θα πρέπει να είναι από τα πλέον πολυπαιγμένα τραγούδια μου στον Postradio. Απλά rock τραγούδια, απογυμνωμένα από τις "απαραίτητες" για άλλους πολυπλοκότητες και πλατειασμούς. R'n'R είναι ρε γαμώτο και το "Root for Ruin" είναι από τους καλύτερους φετινούς εκπροσώπους του.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

(Top 20 Albums of 2010) #20: Arcade Fire - The Suburbs

Ξεκινάμε λοιπόν και για φέτος. Ως πρόλογο, το μόνο που θα πω είναι ότι φέτος είχαμε καλή σοδειά. Πολλά καλά άλμπουμς έχουν μείνει έξω από την εικοσάδα (θα γράψουμε στο τέλος ποια), σε αντίθεση με πέρσι που τα έψαχνες με μικροσκόπιο. Πάμε...

Σημαδιακό το Νο 20, όπως είχε πει και ένας άλλος φίλος blogger σε προηγούμενη blogovision. Ναι μεν Νο.20=τελευταία θέση στην εικοσάδα, όμως είναι ταυτόχρονα και το πρώτο άλμπουμ που ανοίγει την αυλαία της λίστας. Βέβαια εκείνος ο φίλος -ποιος ήταν θα σκάσω!- για καλό το είχε πει. Ότι δλδ, το Νο.20 έχει παραπάνω αίγλη από το Νο.17 για παράδειγμα κι ας είναι 3 θέσεις πιο κάτω. Στη δικιά μου περίπτωση όμως είναι για κακό. Είναι για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πόσο χαμηλότερου επιπέδου είναι το "The Suburbs" σε σχέση πάντα με τα υψηλά στάνταρντς που μας έχουν μάθει οι Arcade Fire. Θα του δώσω 1 πόντο λοιπόν μόνο και μόνο για να δείξω ότι -αντίθετα με τα "funeral" και "neon bible" (δύο πρώτες θέσεις δλδ στις χρονιές τους)- δεν αξίζει για περισσότερους. Είμαι βέβαια και λίγο άδικος: αν μιλούσαμε ας πούμε για το ντεμπούτο μιας νέας μπάντας, το "The Suburbs" είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν κοντά στη δεκάδα. Όταν όμως πρόκειται για τη μπάντα που θεωρείς αυτή τη στιγμή μία από τις κορυφαίες του κόσμου (και προσωπικά φόλα αγαπημένη), όχι.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

Δώρο Χριστουγέννων: 2 δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο!

Μπορεί ο ΓΑΠ να σου έκοψε το δώρο των Χριστουγέννων, όμως το muz!cOn τρελάθηκε και σου το δίνει πίσω σε μορφή εισιτηρίων συναυλίας! Έχω λοιπόν 2 εισιτήρια για τη συναυλία των Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου και δε φοβάμαι να τα χρησιμοποιήσω. Η συναυλία γίνεται στο Huxleys Neue Welt και είναι εξ'αιτίας των 20 χρόνων λειτουργίας της δισκογραφικής εταιρίας City Slang. Όσοι λοιπόν θα είστε στο Βερολίνο εκείνες τις μέρες, μπορείτε να δείτε και τζαμπαντάν τους Notwist.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μου στείλετε ένα e-mail με το όνομά σας στο muziconblog@gmail.com με θέμα Notwist και κείμενο τον Θούριο του Ρήγα (πλάκα κάνω, μπορείτε να γράψετε τον Θούριο κάποιου άλλου). Θα το ανακοινώσω και στον Postradio (έχουμε και την εκπομπή, ε? μη ξεχνιόμαστε, περάστε καμια βόλτα). Απ' ότι λένε οι ίδιοι οι Notwist, θα παίξουν κυρίως τα παλιά τους τραγούδια από το Neon Golden. Ωραία θα είναι.

Υ.Γ. Αύριο αρχίζει ο μαραθώνιος της blogovision όπως κάθε χρόνο από τον gone4sure. Ψηφίζουμε κάθε μέρα ένα φετινό αγαπημένο άλμπουμ. Κρατηθείτε...
Μπορείτε να δείτε εδώ τί ψηφίσαμε το 2009, 2008 και 2007.

Live Reviews: Interpol & Get Well Soon @ Berlin

Δεν ξέρω τί έχω πάθει τον τελευταίο καιρό. Απλά δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω στο blog. Με μπλογκομάτιασαν προφανώς. Η μαλακία είναι ότι έχω και πολλά πράγματα να γράψω. Ξεκινάει και η blogovision σε λίγες μέρες, οπότε... εμπρός λοιπόν καλά μου δάχτυλα!

Εντυπώσεις από τα live του Βερολίνου:
Τα λέγαμε στο προηγούμενο ποστ, δύο είναι οι λόγοι που καραλατρεύω το Βερολίνο: έχει αυτόν τον περίεργο χαρακτήρα των 2 πόλεων-ιδεολογιών-ιστοριών σε 1 και ίσως εξαιτίας αυτού αποπνέει μια αρτιστικουλτουριάρικη μυρωδιά που σε μαγνητίζει. Ο δεύτερος είναι ότι, μετά το νησί, είναι η πόλη που ότι εποχή και να πας θα βρεις σίγουρα μερικά καλά live να παρακολουθήσεις. Έτσι λοιπόν ενώ είχα κανονίσει ταξίδι για Interpol, μου προέκυψαν από το πουθενά και οι Get Well Soon. Ευτυχώς εισιτήρια υπήρχαν και καταφέραμε να δούμε και τον φίλο μας τον Konstantin Gropper με την παρέα του.

Ζωντανά ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα και αυτό που περίμενα ήταν μια μπάντα καθαρά "μουσική" που να ερμηνεύει τα indie-romantic τραγούδια της με μια μικρή κατάθεση ψυχής. Το σέτλιστ μοιράστηκε ομαλά και στα δύο άλμπουμς, ενώ άφησε ίσως επίτηδες απ'έξω τα πιο "χαρούμενα" τραγούδια του (βλ. "You aurora/you/seaside" ή τα "we are free" και "we are ghosts" από το τελευταίο) κάνοντας έτσι τη συναυλία ακόμα περισσότερο εγκεφαλική. Όντας γερμανοί, θα περίμενα πιο ζεστό το κοινό του Βερολίνου, αλλά φευ! ακόμα μια φορά έζησα τί θα πει βορειοευρωπαικό κοινό - δλδ ψοφίμια.

Μετά τους Get Well Soon εμφανίστηκαν οι Calexico, οι οποίοι για μια ακόμα φορά μου φάνηκαν λίγο βαρετοί και προβλέψιμοι. Δεν είχαν και πολλά περιθώρια βέβαια γιατί ερμήνευσαν αποκλειστικά τα τραγούδια του "Feast of wire" του 2003. Θυμίζω ότι η συναυλία έγινε για τα 20 χρόνια της City Slang και κανονικά θα εμφανίζονταν και οι Notwist, αλλά ακυρώθηκαν τελευταία στιγμή (τις επόμενες μέρες θα υπάρχει διαγωνισμός για δύο δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου να ξέρετε!).

Η μεγάλη στιγμή βέβαια του διημέρου δεν ήταν άλλη από τη συναυλία των φοβερών και τρομερών παιδιών από τη Νέα Υόρκη, των Interpol δλδ. Θα έχετε καταλάβει όσοι διαβάζετε περιστασιακά αυτό το βλογ, την αδυναμία που τους έχω και ειδικά για τα πρώτα δύο τους άλμπουμ. Τελείως αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι, όμως συνειδητοποίησα ότι εκτός από δικιά μου αγαπημένη μπάντα, είναι και μια "μεγάλη" μπάντα. Είχαν το τουπέ του μεγάλου, χωρίς την αρνητική ερμηνεία του όρου. Με το που τέλειωσαν δλδ οι -πολύ καλοί- Surfer Blood και ανέβηκαν στη σκηνή οι Interpol, καταλάβαινες γιατρέ μου ότι το stage χαμήλωσε από το βάρος. Τέλεια δεμένοι μεταξύ τους, ακόμα και χωρίς τον Carlos D στο μπάσο πλέον.

Ο ήχος? Αχ, αυτός ο ήχος τους! και δεν εννοώ φυσικά τον τέλειο ήχο του εντυπωσιακού -και από καιρό πριν sold out- Tempodrom. Μιλάω για αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο των Interpol, που ενώ δημιουργείται από συμβατικά όργανα και τεχνικές, έχει το κάτι τελείως διαφορετικό που δεν το ακούς αλλού. Έχει έναν όγκο που νομίζεις ότι έρχεται από το υπερπέραν. Και αυτό το έβγαζαν άψογα ζωντανά. Τελικά, μάλλον αυτός είναι ο λόγος που οι Interpol είναι εκεί που είναι, ασχέτως αν οι 2 τελευταίες τους δουλειές ουδεμία σχέση έχουν με τις πρώτες. Το σετλιστ τους έμοιαζε να είναι ιδανικό, αν σκεφτεί κανείς ότι έκαναν και περιοδεία νέου δίσκου. Τα είπαν ίσως όλα (όλα? οκ, δεν έπαιξαν το "Stella was a diver and she was always down"), πετώντας ενδιάμεσα τα 4-5 νέα τραγούδια του "Interpol" (δες εδώ το setlist). Ακόμα κι αυτά, απέπνεαν άλλη αίσθηση όταν τα άκουγες ζωντανά. Όλως περιέργως, εκεί που το κοινό ""ξεσηκώθηκε"' περισσότερο (δεν είναι τυχαία τα διπλά εισαγωγικά) ήταν στο "Slow Hands". Όσο για μένα, και μόνο το PDA να έπαιζαν -λέμε τώρα- ευχαριστημένος θα ήμουν. Αν τύχει και μπορείς να τους δεις, να τους δεις!

Ιδανικά την κλείσαμε την χρονιά φέτος, μια χρονιά που σίγουρα θα έχω να θυμάμαι για την ποιότητα και την ποσότητα των συγκροτημάτων που είδα. Πέρσι τέτοια εποχή είχα πει ότι οι τρεις μεγαλύτερες μπάντες που όρισαν για μένα τον ήχο των 00's ήταν οι Arcade Fire, Interpol και National. Τους δύο πρώτους τους είδα φέτος, για τους τρίτους ετοιμάζω ήδη ταξίδι τους επόμενους μήνες. Not bad...

Αγαπημένο μου Βερολίνο, σου 'ρχομαι

Σε λίγες ώρες πετάω λοιπόν για το λατρεμένο μου -σαν αυτό δεν έχει και δεν εννοώ την Χαλλλλκιδική- Βερολίνο. Η δεύτερη φορά που πάω, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν και άλλες. Η πρόφαση αυτή τη φορά είναι οι Interpol. Εμφανίζονται στο εντυπωσιακό Tempodrom με support τους πολύ καλούς Surfer Blood και επιτέλους θα έχω την ευκαιρία να τους δω και ζωντανά. Προέκυψε και ένα παρτάκι για τα 20 χρόνια της City Slang απόψε το βράδυ, άρα μπορεί να συνδυάσω τους newyorkers φίλους μου με τους Notwist, Calexico και Get Well Soon. Να ένας από τους λόγους που τη λατρέυω αυτή την πόλη: μπορεί να ετοιμάζεις ολόκληρο ταξίδι για τους Interpol και τελικά να βλέπεις και Get Well Soon από το πουθενά! Καλό μας ταξίδι λοιπόν και θα τα πούμε με τις εντυπώσεις μας από Δευτέρα.

Που θα είσαι εσύ τέλη Μαίου?

Γιατί εγώ θα είμαι κατά πάσα πιθανότητα εδώ. Ούτως ή άλλως έλεγα να πάω στο primavera φέτος, είδα κι αυτό και απλά ψάχνω εισιτήρια. Κυρίες και κύριοι, οι PULP είναι ξανά μαζί ενωμένοι δυνατοί!!!

Τελευταίο μου κόλλημα...

...που ήρθε για να μείνει. Και μάλιστα πανηγυρικά. Και παλαιστινιακά άμα λάχει. Ναι, αυτός είναι ο απίστευτος τύπος που (παρά τις δισκάρες του, δυστυχώς έγινε γνωστός επειδή) έγραψε το soundtrack της Amelie. Ναι γιατρέ μου, το ξέρω ότι αυτό που θα ακούσεις παρακάτω καμία σχέση δεν έχει με την συμπαθέστατη κατά τ'άλλα γαλλιδούλα. Ναι, ναι από τα άλμπουμς (και φυσικά τραγούδια) της χρονιάς.

Midlake - The Courage of Others

Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα.

Η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται...

...τόσο κρύο, όσο κρυώνει και ο καιρός. Καπνιστές όλου του κόσμου, μη σκύβετε το κεφάλι! Μπορεί να μας χτυπούν ανελέητα, αλλά δεν υποκύπτουμε!
Θέλανε να μας κόψουν το κάπνισμα στα μπαρ, ε? θέλανε να διώξουνε την κάπνα από το φυσικό της σπίτι, ε? εεε, πάρτε τα λοιπόν βάρβαροι αντικαπνιστές που με το που εφαρμόστηκε το μέτρο όλοι γελούσατε εις βάρος μας για τον χειμώνα που θα ερχόταν και θα έπρεπε να βγαίνουμε έξω να καπνίζουμε. Πάρτε τα τώρα, γιατί σας αναγκάζουμε να κάθεστε στα έξω τραπεζάκια μαζί μας! Εμείς οι καπνιστές έχουμε γερές αντοχές ρε! στο κρύο? στο κρύο! εσείς όμως??

Μουαχαχαχααααα!!!!!!

Υ.Γ. Ωραίο γκατζετάκι για τα γερά κρύα: