A change of speed, a change of style. A change of scene, with no regrets, A chance to watch, admire the distance, Still occupied, though you forget. Different colours, different shades, Over each mistakes were made. I took the blame. Directionless so plain to see, A loaded gun wont set you free. So you say.
Well share a drink and step outside, An angry voice and one who cried, well give you everything and more, The strains too much, cant take much more. Oh, Ive walked on water, run through fire, Cant seem to feel it anymore. It was me, waiting for me, Hoping for something more, Me, seeing me this time, hoping for something else.
Αδικία. Αίσχος. Η παράγκα του Χόλυγουντ και όλοι οι "Θείοι" της ακαδημίας έβαλαν 2(!) τραγούδια του "Slumdog Millionaire" στα 3 προτεινόμενα τραγούδια για τα φετινά Όσκαρ, αφήνοντας έτσι έξω το μοναδικό "The Wrestler" του μοναδικού αφεντικού. Που είναι ο Μάκης όταν τον χρειάζεσαι?
Μάλιστα. Έγινε κι αυτό. Το τελευταίο μου οχυρό έπεσε. Όλα τα περίμενα, αλλά το ότι θα συμφωνούσα 100% με album review του Άρη Καραμπεάζη ήταν κάτω ποταμών (γιατί λένε πάντα άνω??). Διαβάστε την εδώ. Α, ναι... ξέχασα: πρόκειται για το 'Tonight' των Franz Ferdinand.
Αν όμως κρεμόμουν από κάποιον γκρεμό και ο διασώστης μου μου έθετε το δίλλημμα "διάλεξε κάποιο τραγούδι από το δίσκο, ή σε ρίχνω", θα του έλεγα να με ρίξει. Αυτά.
Πολλές αλλαγές μου συμβαίνουν τώρα τελευταία και δεν είχα πολύ χρόνο για να γράψω κάτι. Διάφορα χαρτιά έρχονται στο σπίτι (πάπυροι πτυχίου, χαρτί κατάταξης), κάποια άλλα φεύγουν (βιβλιάριο σπουδών, σε λίγο η αστυνομική μου ταυτότητα), διάφορες αποφάσεις παίρνονται ή πρέπει να παρθούν, πράγματα αγοράζονται (βιβλία κυρίως, σε ασορτί χρώματα με τα σώβρακα του στρατού) και δώρα μου χαρίζονται. Σήμερα δέχθηκα ίσως το καλύτερο δώρο που μου έκαναν ποτέ.
Λόγω ίσως του ότι έχω πολλά πράγματα στο κεφάλι μου (το μυαλό ποτέ δεν ήταν ανάμεσα σ'αυτά), νέες μουσικές δεν ακούω. Σήμερα το συνειδητοποίησα να πω την αλήθεια. Επιμένω στα κλασσικά αγαπημένα τις τελευταίες 1-2 βδομάδες. Κάποια από αυτά θα συνεχίσουν να μου κάνουν παρέα και τους επόμενους (12 ή 17?) μήνες. Ναι, όπως καλά καταλάβατε το muz!cOn προβάρει τα χακί και φεύγει σε 12 μέρες για να υπηρετήσει τη μαμά-πατρίδα. Η συχνότητα των αναρτήσεών του θα εξαρτάται άμεσα από τον διοικητή μου πλέον. Θα προσπαθώ βέβαια να είμαι όσο πιο συνεπής μπορώ.
Anywayz, μέχρι να με ξεφορτωθείτε για τα καλά έχουμε λίγες μέρες ακόμα. Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς.
Σε παντελώς άλλο κλίμα με το προηγούμενο ποστ (η κυκλοθυμία μου συγκρίνεται μόνο με τη υπέρτατη βλακεία μου) βρήκα αυτή τη φωτό. Και μου ήρθε το 'corpses in their mouths' του Ian Brown στο μυαλό, όχι τόσο για το ίδιο τραγούδι όσο για τον τίτλο του άλμπουμ -και του ποστ- στο οποίο περιλαμβάνεται. Ευφυές. Τουλάχιστον.
Το αγαπημένο τραγούδι 'bad timing' από τους επίσης αγαπημένους Deus μπορεί πολύ άνετα να περιγράψει τη ζωή μου τα τελευταία 8 περίπου χρόνια. Είναι το τραγούδι με το οποίο ανοίγει το 'Pocket Revolution'. Αυτό που μου τη σπάει όμως ακόμη περισσότερο είναι ότι σχεδόν κάθε φορά συνοδεύεται από το επίσης αγαπημένο και στοιχειωμένο 'Nothing Really Ends' με το οποίο κλείνει το ίδιο άλμπουμ.
Υ.Γ.1) Γαμημένε Μέρφυ
Υ.Γ.2) Μουνί το έχω κάνει το blog. Επόμενος guest-star blogger θα είναι η Oprah
Αυτό κι αν ήταν "quel surprise". Έχοντας ακούσει τα πρώτα singles του νέου άλμπουμ του Morrissey όπως τα 'I'm Throwing My Arms Around Paris', 'That's How People Grow Up' και το άθλιο 'All You Need Is Me', περίμενα και τα υπόλοιπα τραγούδια του 'Years of Refusal' να είναι μέτρια στην καλύτερη περίπτωση. Αμ δε! Η δεύτερη κυρίως πλευρά του δίσκου (έτσι θα ήταν δλδ αν το είχα σε βινύλιο) είναι φοβερή! Ο ΜοΖ τα κατάφερε πάλι. Έγραψε τραγούδια αυτοβιογραφικά, σαν να κάνει τη δική του αυτοκριτική μέσα από τους στίχους (το καταλαβαίνετε και από τους τίτλους αυτό). Δυστυχώς το γιουτιούμπι -κάνοντας πράξη αυτό που προανήγγειλε ότι θα κόβει τον ήχο από κλοπιράιτ υλικό- δεν με αφήνει να προτείνω 2-3 φοβερά τραγουδάκια. Αν εξαιρέσω τα τρία που ανέφερα στην αρχή, όλα τα υπόλοιπα αξίζουν μια (και δύο και τρεις) ακροάσεις.
Ότι και να πω για αυτό το άλμπουμ είναι λίγο. Θα πρέπει να νιώθουμε φοβερά περήφανοι που ένας δικός μας κατάφερε να κυκλοφορήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Ο Κώστας Βοζίκης που βρίσκεται πίσω από το όνομα των 2L8, είναι μια ιδιοφυία για τα ελληνικά σύνορα. Κάνοντας την υπόσχεσή του πράξη, δίνει το άλμπουμ τους προς δωρεάν download. Προς τιμήν του βέβαια, όμως πραγματικά σας παροτρύνω πρώτα να το κατεβάσετε και μετά να αγοράσετε τον δίσκο και σε κανονική μορφή, καθώς πρόκειται για ένα υπέροχο πακέτο, δουλεμένο με απίστευτο artwork. Δε λέω τίποτα άλλο. Κατεβάστε το από εδώ, αγοράστε το από εδώ.
Κάνοντας μια εμπεριστατωμένη ανασκόπηση στο ποταπό μυαλό μου (διήρκεσε περίπου 2'') για το υλικό που έχω γράψει στο ταπεινό τούτο blog, παρατήρησα ότι σχεδόν σνομπάρω την ηλεκτρονική μουσική (όλα τα μήκη και τα πλάτη της). Δεν είναι ακριβώς αλήθεια αυτό, αφού ακούω μερικά επιλεγμένα σχήματα και από εκεί. Ένα από τα καλύτερα τέτοια σχήματα -με διαφορά μάλιστα τα τελευταία χρόνια- είναι και οι Royksopp, οι οποίοι έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο ΥΠΕΡΟΧΑ άλμπουμς και στις 23 Μαρτίου δίνουν τις τελικές τους εξετάσεις (το περίφημο "τρίτο άλμπουμ" βρε). Θα λέγεται 'Junior', και το tracklisting μπορείτε να το δείτε εδώ. Ως τώρα, το μόνο τραγούδι που έχω ακούσει είναι το 'Happy Up Here', το οποίο σίγουρα δεν είναι κάτι το εκπληκτικό, όμως δε φεύγει από τον όμορφο vintage-κι-όμως-μοντέρνο ήχο που μας έχουν συνηθίσει. Πραγματικά ανυπομονώ να το πάρω στα χέρια μου, αν και όταν βγει αυτό εγώ θα είμαι μέσα (μαμα πατρίδα calling).
-Κύριε Λοχαγέ! αιτούμαι αδείας! -τί άδεια οπλίτ'? -μουσική κύριε Λοχαγέ, για το άλμπουμ των Royksopp! -Τί είν'αυτό ρα? Τούρκος? Προδόταρε! φάε 50 μήνες εμπλοκή να μάθεις τί εστί πατρίς!
Το 'αlpha male' που περιλαμβανόταν στο 'The Understanding' είναι από τα καλύτερα instrumental που έχουν γραφεί ποτέ. Ευκαιρία λοιπόν να θυμηθούμε κι αυτό το έπος.
Το κοιτούσα στην εφημερίδα, το άκουγα τόσο καιρό στις ειδήσεις, το διάβαζα στο internet, αλλά ακόμη και δεν μπορώ να χωνέψω το νούμερο. Από τα -έως τώρα- 930 θύματα στη Γάζα, τα 400 ήταν ανήλικα. Περίπου ένας στους δύο.
Σκατά κι απόσκατα. Και ασχολούμαστε με τις πολιτικές μαλακίες, με τις μουσικές που θα μας κρατούν συντροφιά, με τη γκόμενα που δε μας έκατσε, με τη Βαλένθια που κέρδισε μεν στην παράταση αλλά στο στοίχημα ήρθε Χ.
Άλλη μια δισκάρα από τους Animal Collective? 9 μέρες κ/σ για να κυκλοφορήσει το 'Merriweather Post Pavilion' και να το μάθουμε σίγουρα. Πάντως από το "My girls" που ήδη κυκλοφορεί, καθώς και το "Brother Sport" που διέρρευσε για λίγο καιρό στο internet, μόνο υψηλές προσδοκίες έχω για το άλμπουμ.
Άντε, το ξέρω ότι υπάρχει τεράστια αγουστιά και κιτσαρία σε όλο τον κόσμο, αλλά το να βραβεύεις την αγουστιά και την κιτσαρία είναι κάτι που με ξεπερνά. Τί μύγα με τσίμπησε θα ρωτήσεις, ε? Σκεφτόμουν που λέτε να κάνω ένα ποστ με τα καλύτερα εξώφυλλα της χρονιάς και επειδή με χαρακτηρίζει τερατώδης εμπάθεια και κακία, το ποστ θα στόχευε κυρίως στα χειρότερα εξώφυλλα του 2008. Εκεί που έκανα βόλτα με τη σανίδα του σερφ μου για να μαζέψω υλικό, έπεσα πάνω στο art-vinyl, το οποίο κάθε χρόνο βγάζει τη δικιά του best-of λίστα με εξώφυλλα. Η πρώτη θέση είναι σεβαστή (fleet foxes), αν και δεν πρόκειται για κάποιο artwork, αλλά για έναν πίνακα ζωγραφικής. Τεσπα, είναι τουλάχιστον όντως πανέμορφο. Αλλά από εκεί και πέρα έφριξα! Τρία από τα covers της δικής του καλύτερης δεκάδας θα ήταν στη δική μου χειρότερη. Μιλάω για το Viva La Vida (Coldplay), The Seventh Tree (Goldfrapp) και το εμετικό -στην κυριολεξία όμως- Santogold (εεεε, της Santogold). Οι πρώτοι μου πήραν έναν ιστορικό και πανέμορφο πίνακα του Ντελακρουά και φώναξαν τον Νικήτα τον μπογιατζή να πετάξει πάνω του την άσπρη μπογιά που περίσσεψε από το προχεσινό σοβάντισμα. Η Alison Goldfrapp από την άλλη μπερδεύτηκε. Τις είπαν ότι έπρεπε να βρει φωτό για το εξώφυλλο, αλλά αυτή κατάλαβε ότι έπρεπε να βρει τις περσινές φωτογραφίες από το πάρτυ μασκέ που είχε πάει ντυμένη πειρατίνα για να τρομάξει κάτι πιτσιρίκια. Και μου κάνει εντύπωση, γιατί ο φωτογράφος που ήταν υπεύθυνος (Serge Leblon) είναι -κατά τ΄ άλλα- φοβερός. Καλά, της Santogold δεν το σχολιάζω καν. Όπως είχε πει κάποτε ο Τσάντλερ κοιτώντας τον Τζόι ντυμένο καλικάντζαρο: "too many jokes....i'm blocked". Άσε που μου έχει και το καλύτερο για πολλούς εξώφυλλο της χρονιάς μόλις στην 11η θέση (φυσικά μιλάω για το 'The Age of The Understatement') Πάλι καλά που δεν έβαλαν και το "Oracular Spectacular" των MGMT (μακράν το χειρότερο της χρονιάς. Είναι σοβαρότατος λόγος για να μην αγοράσεις ΠΟΤΕ το άλμπουμ και απλά να το καντεβάσεις). Μ'αυτά και με τ΄άλλα (ποια?), έχασα την όρεξη για καλύτερα και ανεβάζω τα χειρότερα. Αμάν πια!
No. 1: MGMT - Oracular Spectacular No. 2: Devendra Banhart - Megapuss No. 3: Santogold - Santogold No. 4: Goldfrapp - The Seventh Tree No. 5: Coldplay - Viva La Vida No. 6: Deerhunter - Microcastle No. 7: Kings 0f Leon - Only by the Night
Το κόλλημά μου με τους Arcade Fire μάλλον θα το έχετε καταλάβει. Και ναι, το "neon bible" ΜΕ άρεσε -σχεδόν- εξίσου με το "funeral". Σκαρώνουν νέο άλμπουμ, το οποίο μπορεί και να βγει μέσα στο 2009 (αν και μάλλον για το χρόνου πάει). Πάντως εδώ και λίγες μέρες έχουν δώσει προς download ένα ορχηστρικό τραγούδι, το οποίο ξέφυγε από το άλμπουμ, όμως φωνάζει "neon bible". Μου θυμίζει λίγο το black mirror. Αντί να δίνετε e-mails και χαζά, μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.
Ουπς! Μόλις τώρα είδα ότι έχω να γράψω κάτι στο μπλογκ από πέρσυ!
Νέα χρονιά ΣΕ λέει ο άλλος, αλλά τίποτα νέο δεν γίνεται ποτέ (ΟΚ, ο Πανιώνιος πριν κάτι χρόνια είχε γίνει Νέος Πανιώνιος). Άσε που λόγω σχολείου, αργότερα σχολής και κυρίως λόγω αγωνιστικής σεζόν, πάντα η νέα χρονιά για μένα ξεκινάει τον Σεπτέμβρη. Νέα χρονιά και να μην αλλάζει ούτε καν η εποχή? Ποιος μαλάκας το σκέφτηκε αυτό ΜΕ λες??
Anywayz, η συνήθεια που μας έχουν επιβάλλει με υποχρεώνει να πω τώρα τις ευχές μου για Καλή Χρονιά και μάλιστα με έχουν κάνει να το εννοώ κιόλας. Πάντως ήταν από τις λίγες φορές που δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα. Δεν ξέρω για σας, εγώ όμως μετά από πολλά χρόνια κοιμόμουν στις 4 το πρωί μετά την αλλαγή (που είναι αρκετά νωρίς ακόμα και για τις καθημερινές).
Τελευταίο μου κόλλημα? Το "missiles" από τους καναδούς φίλους μου, τους Dears. Ψάχνω ψάχνω, αλλά δε βρίσκω κακό ή μέτριο τραγούδι στο δίσκο. Λίγο νωρίτερα αν έβγαινε θα ήταν σίγουρα στην πρώτη πεντάδα στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Φοβερό σας λέω! Πιο πολύ στην τύχη διάλεξα το -εκπληκτικό- 'lights off'. Είναι σε μια όμορφη live εκτέλεση.
Για μια ακόμη φορά, κατέβηκα χθες στην αγορά για να πάρω παπούτσια. Και για μια ακόμη φορά βαρέθηκα να ψάχνω στο 10λεπτο. Και για μια ακόμα φορά το μόνο που τελικά αγόρασα ήταν CD. Ένα από αυτά ήταν και το "This nat-ion's saving grace" από τους The Fall, έτσι απλά για να έχω στη συλλογή μου ένα άλμπουμ του φοβερού και τρομερού Mark E. Smith. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι θα ΜΕ αρέσει τόσο -μα τόσο!- πολύ. Δεν έχω σταματήσει να το ακούω από χθες. Το να αγοράσεις -σχεδόν- στη τύχη ένα άλμπουμ των Fall, όταν έχεις να διαλέξεις ανάμεσα από καμιά 30ριά επίσημες κυκλοφορίες (να μην αρχίσω καν για τα ΕΡ, τα σινγκλάκια και τις συλλογές) και εντέλει να πετυχαίνεις τέτοιο διαμαντάκι, είναι πιο ευχάριστο από το να βρίσκεις την περίφημη βελόνα στα άχυρα (που χρόοονια τώρα να βρεθεί η καημένη).
Όμως το θέμα του ποστ δεν είναι αυτό. Μαζί με τους Fall αγόρασα και μια συλλογή των Chumbawamba. Συγκεκριμένα την "uneasy listening" που περιέχει "a collection of stuff from 1986-1998" όπως γράφει (εγώ το πήρα για το τελευταίο τραγούδι που δεν είχε κυκλοφορήσει αλλού). Όσοι γνωρίζετε τους Chumbawamba μόνο από το "tubthumping" -το οποίο έχει ξεφτιλιστεί τόσο πολύ από τα μέρη όπου ακούγεται, άσε που αποτελεί δε και μία από τις χειρότερες δουλειές τους- τότε σχεδόν σας λυπάμαι. Οι Chumbawamba είναι ένα αναρχο-πανκ συγκρότημα, τουλάχιστον στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους η οποία και ξεκίνησε το 1984 στο 'νησί'. Στην πορεία άλλαξαν πολλά στυλ (ποπ, ψιλο-έθνικ, μέχρι ολίγη από hip-hop) όμως πάντα το προσωπικό τους αναρχικό ύφος παρέμενε ανέπαφο (πράγμα που αντικατοπτρίζεται σε όλους σχεδόν τους στίχους τους, οι οποίοι είναι πέρα για πέρα πολιτικοί). Για μένα, το "Anarchy" του 1994 είναι από τους ήχους που σημάδεψαν τη δεκαετία όσο λίγοι δίσκοι κατάφεραν (το εκπληκτικό εξώφυλλο με ένα μωρό να εξέρχεται από τον κόλπο μιας εγκύου εννοείται πως απαγορεύτηκε στις περισσότερες χώρες του κόσμου) .
Όμως και πάλι το θέμα του ποστ δεν είναι τόσο για τους Chumbawamba, όσο για ένα τραγούδι που έβγαλαν το 1992, μέσα από το -επίσης πολύ καλό- άλμπουμ "Shhh". Ο τίτλος του τραγουδιού σίγουρα θα σας είναι γνωστός: "big mouth strikes again". Τί? αυτό το λένε οι Smiths? Ε, καλά, δεν είναι και οι μόνοι. Βέβαια, εκτός από τον τίτλο ουδεμία σχέση το ένα τραγούδι με το άλλο.
Το τραγούδι, όπως και το υπόλοιπο άλμπουμ τα έχω χρόνια κι όμως ποτέ δεν καλοκατάλαβα τους στίχους του τραγουδιού. Η εξήγηση ήρθε μέσα από το "βιβλιαράκι" του 'uneasy listening'. Το μεγάλο στόμα ανήκει στον Lenny Bruce , έναν stand-up κωμικό και σατυρικό κριτικό της δεκαετίας του '50 και '60. Όταν όλοι οι σύγχρονοι συνάδελφοί του έλεγαν μόνο αστεία με πεθερές, αυτός καυτηρίαζε τις πυρηνικές δοκιμές, την ομοφοβία, το ρατσισμό και την σκληρότητα της εκκλησίας. Τρελαινόταν να παίζει με ταμπού και πρακαταλήψεις και να τσατίζει την καθωσπρέπει κοινωνία των ψευδο-"καλών" ανθρώπων. Φυσικά ο συντηρητικός κόσμος δεν το άφησε έτσι αυτό: μέσα σε διάστημα 2 χρόνων συνελλήφθη 15 (!) φορές για αισχρότητα και προσβολή των ηθών, όμως στην πραγματικότητα τον κυνηγούσαν για τις θέσεις του απέναντι στον θρησκευτικό και πολιτικό μοραλισμό. Οι καθολικοί μπάτσοι της εποχής τον ακολουθούσαν σε κάθε εμφάνισή του για να τον συλλάβουν ακριβώς μετά το τέλος της, ενώ απειλούσαν τα clubs που εμφανιζόταν με αφαίρεση της άδειάς τους (πράγμα που τον οδήγησε στην φτώχεια).
Ένας δικαστής τον καταδίκασε σε 4 μήνες φυλάκισης λόγω "έλλειψης μεταμέλειας". Αυτός απάντησε ότι "Δεν είμαι εδώ για έλλειψη μεταμέλειας, αλλά λόγω δικαιοσύνης. Το θέμα δεν είναι η αισχρότητά μου με την οποία φτύνω στα μούτρα της εξουσίας. Η πραγματική αισχρότητα είναι να στέλνουμε νεαρά αγόρια στον πόλεμο και να μισούμε κάποιον για το χρώμα ή τη σεξουαλικότητά του". Μέχρι το τέλος της ζωής του (1961) τον κυνηγούσαν για τις θέσεις του και ποτέ δε σταμάτησε να υπερασπίζεται την ελευθερία του λόγου μέσα και έξω από τα δικαστήρια.
31 χρόνια μετά το θάνατό του, οι Chumbawamba έγραψαν το "big mouth strikes again" για να τιμήσουν τον ίδιο, αλλά και τις ιδέες που πρέσβευε. Αυτές τις ιδέες που σήμερα τις θεωρούμε δεδομένες...
I caught you with your head down the toilet as you were gulping up dirty words, then later dressed in suit and tie, whilst playing to the laughing crowds, you were gargling, spitting, fingers down your throat, making yourself so sick. Vomiting the words that you'd sucked and slurped all over the cops at the back! Big mouth, big mouth, big mouth strikes again
Σήμερα πέτυχα αρκετές. Σε πρόσφατο ποστ του Ίνδικτου, άφησα ένα σχόλιο με το "us and them" από τους LCD Soundsystem. Το τραγούδει είναι από το πολύ καλό περσινό "Sound of Silver", το οποίο ήταν μάλιστα και στο περσινό μου top 11.
Όπως πάντα τέτοιες μέρες, αναγκάζομαι να βγαίνω έξω (yep, έχω πρόβλημα με πολλούς μπούφους μαζεμένους σε ένα μέρος) και μάλιστα σε μαγαζιά που δεν πάω μία. Και ύστερα θυμήθηκα ότι -βέβαια!- είναι Χριστούγεννα. Δείτε τί έγραφα πέρσυ.
Στις 28 Δεκεμβρίου έρχονται για 1235ή φορά οι Puressence στη Θεσσαλονίκη (Μύλο νομίζω). Δείτε τί έγραφα πέρσυ.
Θεέ μου!! It's the groundhog day all over and over again!
Είχαν καιρό να βγουν νέα zero tunes ε? Η πρόσφατη μπλογκοβίζιον αποτελεί πολύ καλή ευκαιρία πάντως και σας συστήνω να την ψάξετε, γιατί θα βρείτε πολλά ωραία διαμαντάκια - όπως βρήκα κι εγώ άλλωστε. Στο vol. 12 θα βρείτε ένα τραγούδι για κάθε άλμπουμ που ανέβασα στην πρώτη 20άδα. Κάποια άλμπουμς έχουν φιλοξενηθεί και σε προηγούμενα zero tunes, άρα αυτή τη φορά έχω βάλει άλλο τραγούδι από τότες. Τα zero tunes βγαίνουν για κάλαντα! Enjoy!
Προιόντα με ή χωρίς κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων που κατά καιρούς και περιστασιακά φιλοξενούνται από το παρόν ιστολόγιο, αποσκοπούν μόνο στην περαιτέρω διαφήμιση και προώθηση των προιόντων αυτών καθώς και στην στήριξη των καλλιτεχνών, αφού επιτυγχάνεται η γνωριμία τους με ευρύτερο κοινό. Τα προιόντα αυτά δίνονται πάντα αποσπασματικά και ποτέ στην ολόκληρη μορφή τους. Το παρόν ιστολόγιο στηρίζει και προωθεί την νόμιμη αγορά των προιόντων με κατοχύρωση πνευματικών δικαιωμάτων και επουδενί δεν επιθυμεί να υπονομεύσει τους καλλιτέχνες. Αν ο οποιοσδήποτε διαφωνεί με την ανάρτηση και δημοσιοποίηση αρχείων, τότε τα συγκεκριμένα αρχεία θα απομακρυνθούν πάραυτα μετά από κατάλληλο αίτημα του προσβληθέντος.
Products with or without consolidation of intellectual property which are occasionally hosted by this present blog, aim only in the further publicity and promotion of this products as well as in the support of artists, due to the fact that acquaintance with wider public is achieved. These products are given always fragmentarily and never in their entire form. This present blog supports and promotes the legal purchase of products with consolidation of intellectual property and under no circumstances intents to undermine the artists. If anyone disagrees with the publication and posting of some files hosted here, then the particular files will be removed immediately after suitable demand.
.jpg)
