Rock Werchter Review: Day 3

Ξημέρωσε το Σάββατο λοιπόν, η τρίτη μέρα του φεστιβάλ. Τέτοιο πόνο σε όλο το σώμα αλλά κυρίως στα πόδια ούτε οι μαραθωνοδρόμοι δεν έχουν. Ανεβαίνω ένα σκαλί και χρειάζομαι μετά 5' διάλλειμμα! Μικρή στάση για πρωινό (2 το μεσημέρι) σε μια πολύ συμπαθητική και όλως περιέργως φθηνή boulangerie του Ν21 (ο αγαπημένος μου δρόμος στις Βρυξέλλες: μας έβγαζε κατευθείαν στο werchter, ξεκινώντας σχεδόν μπροστά από το ξενοδοχείο!) και vamos.

Το Σάββατο ήταν ουσιαστικά η πρώτη μέρα που ζήσαμε την πραγματική εμπειρία του φεστιβάλ. Την Πέμπτη θέλαμε να χωθούμε από νωρίς σχετικά μπροστά για τους Muse και την βγάλαμε στο κάγκελο, ενώ την Παρασκευή τη μετατρέψαμε σε συναυλία τόσο αργά που φτάσαμε. Όμως, το Σάββατο το χαρήκαμε περισσότερο. Κι αυτό γιατί δεν υπήρχε κάποια μπάντα που να μας "ανάγκαζε" να την περιμένουμε από καλή θέση και έτσι να χάναμε τα παρελκόμενα της μέρας. Κατέληξα ότι για να περάσεις ευχάριστα σε ένα φεστιβάλ δεν πρέπει να "καίγεσαι" να δεις κάποιον. Αυτό αυτομάτως σημαίνει περισσότερη μπύρα, περισσότερο χαβαλέ, περισσότερο junk food, περισσότερες βόλτες, περισσότερες μπάντες. Πας στο ένα stage: δε σ'αρέσει αυτό που βλέπεις? πετάγεσαι στο άλλο. Ωραία πράματα και κυρίως ξεκούραστα. Θέλαμε και μια τέτοια μέρα για να προετοιμαστούμε για την μάχη της Κυριακής (θυμίζω line-up τελευταίας μέρας εδώ).

Όπως μπορείτε να συμπεράνετε και από το line-up του Σαββάτου, το muz!cOn κυρίως τις μπάντες στη Pyramid stage θα επέλεγε. Και καλά έκανε δλδ. Η αρχή έγινε με τους Yeasayer, που ήθελα να δω πιο πολύ από περιέργεια, χωρίς ποτέ να έχω συμμεριστεί το hype της μπλογκόσφαιρας γι' αυτούς. Λίγος κόσμος σχετικά, αλλά πολύ ζεστός (όπως άλλωστε συνέβη όλες τις μέρες στο μικρό stage, σε αντίθεση με την κεντρική μεγάλη σκηνή). Μου άλλαξαν τη γνώμη όμως οι συμπαθέστατοι -και αρκετά αλλοπρόσαλοι- brooklynέζοι. Ωραίο στήσιμο, με πολύ καλή διάθεση και με αρκετούτσικο χορό (ή κάτι σαν χορό τέλως πάντων) από τον κόσμο. Ήταν ότι πρέπει για το Pyramid Stage εκείνη την ώρα.

Refill μπύρας και μεταφορά στα ...προάστια της κεντρικής σκηνής για να δούμε μια frontwoman που δε χρειάζεται και κόπος για να τη δεις από μακρυά. Gossip λοιπόν με την απίστευτη Beth Ditto να χάνει σε ιδρώτα και τρεχαλητό όλα τα hot dogs που έφαγε πριν ανέβει να τραγουδήσει. Φωνάρα σίγουρα, αλλά τα τραγούδια των Gossip είναι ουσιαστικά μόνο τα τρία singles που έχουν βγάλει. Κανένα άλλο δεν κατάφερε να συγκινήσει τον κόσμο από κάτω. Δεν έχουμε όμως παράπονο: ακούσαμε τα "Heavy Cross", "Standing in the way of control" και "Listen up" και ξαναγυρίσαμε στην Pyramid για να ακούσουμε το δεύτερο μισό των Porcupine Tree. Το καλύτερο πλακάτ της ημέρας έγραφε: "Beth Ditto please don't crowd surf!"

Οι οποίοι Porcupine Tree με το Prog rock/metal τους φαίνονταν τελείως παράταιροι ανάμεσα στους Yeasayer και τη Florence and the Machine που θα ακολουθούσε. Παρ'όλα αυτά, ο κόσμος ήταν και αρκετός και γούσταρε. Φοβεροί μουσικοί (από πλευράς "τεχνικής κατάρτισης" οι καλύτεροι της ημέρας) και γενικά συμπαθητικοί. Όμως δεν μπορώ να πω ότι μπήκα στο τριπάκι του "ακούω Porcupine tree και νιώθω την ψυχεδέλεια να μου χαιδεύει τον κώλο". Άκουσα και απόλαυσα όμως το "blackest eyes" με το οποίο έκλεισαν και έμεινα ευχαριστημένος.

Και μετά βγήκε η Florence...
Θα το πω από την αρχή: η Florence and the Machine ήταν το καλύτερο live στην pyramid και παίρνει άνετα το βραβείο της "καλύτερης εμφάνισης του φεστιβάλ, από τις μπάντες που δεν το περίμενα". Με το που τελείωσαν οι Porcupine Tree, έγινε ένας χαμός με τον κόσμο να προσπαθεί να μπει κάτω από την τέντα. Με το που ξεκίνησε η συναυλία, ο κόσμος έξω από την τέντα ήταν τουλάχιστον ο διπλάσιος από αυτόν μέσα! Υπερβολικό hype έλεγα από μέσα μου και ετοιμαζόμουν για ξενέρα. Οποία διάψευσις! Η ξυπόλητη Florence ανέβηκε στη σκηνή και μέχρι τη στιγμή που κατέβηκε, δε σταμάτησε να χοροπηδάει σαν τρελή, να ξεσηκώνει τον κόσμο που ήξερε όλα τα τραγούδια και να μεταδίδει αυτή την απίστευτη φλόγα που έβγαζε από μέσα της. Δεν την είδα στην Αθήνα, δεν την έχω δει πουθενά αλλού. Υποψιάζομαι όμως πως το Σάββατο έδωσε -αν όχι την καλύτερη- μία από τις καλύτερες συναυλίες της και το χάρηκε ίσως ακόμα περισσότερο κι από τον κόσμο κάτω. Υπήρχαν στιγμές που δεν ακουγόταν η φωνή της, είτε εξ'αιτίας του κοινού, είτε επειδή πάνω στο χορό της ξεχνούσε να βάλει το μικρόφωνο μπροστά της! Το ξύλινο πάτωμα της Pyramid παλλόταν σε τέτοιο βαθμό, που ήθελες-δεν-ήθελες, χοροπηδούσες μαζί του. Δείτε τα βιντεάκια παρακάτω για να πάρετε μια ιδέα του τί έγινε. Απλά φοβερή!

Ουσιαστικά κάπου εκεί τελείωσε η μέρα για μένα, αν και είχαμε ακόμα να δούμε τους υποτιθέμενους headliners που ήταν οι Rammstein. Πριν από αυτούς όμως θα εμφανιζόταν στο main stage η Pink. Και όπως είπε κι η ίδια: "θα πρέπει να είμαι η πρώτη pop τραγουδίστρια που ανοίγει για τους Rammstein!". Review για την Pink μάλλον δε μπορώ να κάνω, καθώς μουσικά ανήκει σε τελείως διαφορετικό χώρο από μένα. Προσπάθησα να μπω βέβαια στο πετσί του ρόλου, αλλά δεν. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι η συμπαθέστατη Pink ήταν κακή. Κάθε άλλο. Για pop συναυλία, ήταν αρκετά ροκ. Καταρχάς διέθετε το καλύτερο και πιο εντυπωσιακό stage με διαφορά στο φεστιβάλ. Μάλιστα -όπως είπε και ο διοργανωτής πριν την καλωσορίσει στη σκηνή- η Pink είναι η πρώτη καλλιτέχνιδα που έφερε τον δικό της γερανό! Όλως παραδόξως -και με πολλές ενοχές είναι η αλήθεια- είχα ακουστά τουλάχιστον 3 τραγούδια της που απ'ότι φαίνεται τα απέδωσε και καλά. Έπαιξε και αρκετές διασκευές φυσικά. Πάντως η τύπισσα ήξερε ποια ήταν και που βρισκόταν και προσπάθησε πολύ επαγγελματικά να κάνει τον κόσμο να περάσει καλά. Επειδή όμως ο περισσότερος κόσμος που βρισκόταν μπροστά στη σκηνή περίμενε τους Rammstein, εεε.... καταλαβαίνετε τη δυσκολία της. Εντυπωσιακότατο φινάλε πάντως, όταν το τελευταίο της τραγούδι το ερμήνευσε ...πετώντας! Δέθηκε με σχοινιά από τον γερανό που λέγαμε και αιωρούνταν σε όλο το τραγούδι πάνω από το κοινό. All in all, ευχάριστο θέαμα για να απολαμβάνεις μαζί με τη μπύρα σου, αλλά μέχρι εκεί.

Και μετά βγήκαν οι πιο άθλιοι headliners που θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν. Όσο σκέφτομαι ότι αυτοί οι γερμαναράδες μιλιταριστές πήραν το headline slot από οποιαδήποτε άλλη μπάντα που θα ήταν 1000% καλύτερη για μένα, τρελαίνομαι! Τί να πω για τους Rammstein? ότι βαρέθηκα από το πρώτο 10λεπτο? ότι σκιάχτηκα λίγο κατά την έναρξη? ότι ουσιαστικά άκουσα μόνο 2 τραγούδια (ένα ήταν το "Du Hast" και άλλο ένα όοοολα τα υπόλοιπα που ήταν ακριβώς ολόιδια μεταξύ τους)? ότι χόρτασα από φωτιές που πήγανε και τζάμπα (ούτε ένα παϊδάκι δεν έβαλαν πάνω βρε αδερφέ!)? ότι και καλά ο τραγουδιστής έκαψε με φλογοβόλο έναν οπαδό που ανέβηκε πάνω (newsflash: αυτό το έκαναν οι Metallica 15 χρόνια πριν)? ότι άμα θέλω σόου με φωτιές και πυρσούς, απλά πάω σε ελληνικά γήπεδα?
Τεσπα, απλά καταγράφεται στο βιογραφικό μου. Τίποτα πέρα από αυτό.

Επιδρομή στα βουρστ του Βελγίου μετά το τέλος της συναυλίας και επιστροφή στο ξενοδοχείο.
End of Day 3...

Rock Werchter Review: Day 2

Aισίως -ή μάλλον όχι και τόσο αισίως- είχαμε κλείσει 27 ώρες χωρίς ύπνο την Πέμπτη και με πολύ κούραση από τις πτήσεις, το περπάτημα και φυσικά το χτύπημα των συναυλιών. Παρ' όλα αυτά καταφέραμε και ξυπνήσαμε (οι υπόλοιποι της παρέας δλδ κατάφεραν να ξυπνήσουν εμένα μετά από πολύ προσπάθεια) ώστε να πιούμε τον πρώτο μας καφέ στις Βρυξέλλες και να κλείσουμε επιτέλους και το αμάξι.

Συμβουλή πρώτη: ΠΟΤΕ μη ταξιδεύσετε στο εξωτερικό χωρίς πιστωτική κάρτα, άσχετα με το τί σας έχουν πει από πριν. Και μιας και άρχισα τις συμβουλές:
Συμβουλή δεύτερη: ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ (ΠΟΤΕ αν δεν το κατάλαβατε) μην ταξιδεύσετε με την Alitalia (μετάφραση: αληταρία). Ποτέ όμως. Εκτός βέβαια αν δε σας νοιάζει να φτάσετε Γουατεμάλα για ένα ταξίδι στο Λονδίνο, ή βεβαίως δεν έχετε ανάγκη τις αποσκευές σας.

Μ' αυτά και μ'αυτά όμως αργήσαμε αρκετά τα πάμε στο Werchter και ουσιαστικά μετατρέψαμε την Παρασκευή σε συναυλία των Greenday με support τους Editors. Κανέναν άλλον δεν προλάβαμε. Αν και όλοι οι υπόλοιποι της ημέρας που τελικά χάσαμε (με εξαίρεση τους specials και τους LCD Soundsystem) δεν άξιζαν καθόλου. Μικρό το κακό λοιπόν. Μπύρες για να πάρουμε δυνάμεις και το κλασσικό χώσιμο -αν και όχι τόοοοσο μπροστά όσο στους Muse- ανάμεσα στα ανυποψίαστα θύματά μας για να παρακολουθήσω τους Editors για τρίτη φορά μέσα σε ένα χρόνο!

Πραγματικά, δε θέλω να τους ξαναδώ. Κάθε φορά που τους βλέπω χάνουν και λίγο σε εκτίμηση και ευχαριστιέμαι όλο και λιγότερο τα live τους. Πάντως ο κόσμος ήταν -τηρουμένων των αναλογιών του Βελγίου πάντα- σχετικά ζεστός με τους Σκωτσέζους φίλους μας. Κλασσικό setlist, κλασσικά μαύρα πουκάμισα, κλασσική εμφάνιση εν γένει. Επίσης ο κλασσικός χαμός δεν έγινε στα παλιά (και καλά τους για μένα) τραγούδια, αλλά σ'αυτά του τρίτου τους άλμπουμ. Για μια ακόμα φορά δλδ έβλεπα το κοινό να ενθουσιάζεται με το πιο υπερεκτιμημένο μέτριο τραγούδι των τελευταίων ετών (ναι ναι, για το papillon λέω) κι εγώ να προσπαθώ επί ματαίω να καταλάβω γιατί. Τεσπα, για να μην είμαι και τελείως άδικος, για τα δεδομένα των Editors το live ήταν μια χαρά. Πάντως, 3 συναυλίες τους είδα, και ακόμα περιμένω να ακούσω το αγαπημένο μου "Fall". Μη σώσω!

Και μετά βγήκαν οι Greenday...
Σ' αρέσουν δε σ'αρέσουν, ακούς δεν ακούς, απλά ΔΕΝ γίνεται να μην περάσεις καλά σε συναυλία των Greenday. Προσωπικά έχω να ακούσω από μόνος μου τραγούδια των Greenday χρόνια ολόκληρα (βλ. γυμνάσιο-λύκειο), αλλά δεν έχει καμία σημασία. 33 τραγούδια με 2 encore έπαιξαν παρακαλώ, είχαν απίστευα ισορροπημένο setlist ανάμεσα στα παλιά και τα καινούρια και άφησαν τους πάντες ικανοποιημένους. Εκτός της μουσικής όμως, η αμερικάνικη μπάντα διαθέτει έναν από τους καλύτερους rock performers όλων των εποχών, χωρίς να υπερβάλλω καθόλου. Δεν άφηνε το κοινό ούτε στιγμή να βαρεθεί, είχε φοβερή επικοινωνία με τον κόσμο, έτρεχε ακατάπαυστα πάνω κάτω στη σκηνή, οι γκριμάτσες του ήταν εκπληκτικά απολαυστικές, δεν σταματούσε να ανεβάζει κόσμο πάνω στo stage (στο "Jesus of Suburbia" ανέβασε σχεδόν όλη την πρώτη σειρά πάνω, γύρω στα 40 άτομα!), έδωσε την κιθάρα του δώρο σε μία αγγλιδούλα που ανέβηκε για να τραγουδήσει μαζί του (αφού πρώτα την έθαψε κάφρικα και ωραία για τη φωνή της) και δε σταματούσε να μιλάει και να αστειεύεται με τα πάντα.
Ναι, είναι αμερικάνσκι και όλα αυτά μπορεί να είναι μέρος του σόου. Ναι, μπορεί να μην είναι η πρώτη συναυλία που κάνει αυτά τα όμορφα μασκαραλίκια. Ναι, ναι, ναι..., όμως o B. J. Armstrong το κάνει τόσο καλά και τόσο φυσικά, που δεν αφήνει περιθώριο να τον αμφισβητήσεις. Μετά από τόσα χρόνια στη δισκογραφία και τα headline slots έχει την ίδια διάθεση και όρεξη που είχε και στην αρχή. Και το κυριότερο? αυτό το περνάει στον κόσμο.

Περπάτημα ξανά μέχρι το parking στο τελείωμα, μπύρα για το δρόμο και οδήγηση με την ασημένια νοικιασμένη -επιτέλους!- golfάρα μου πίσω στις Βρυξέλλες.

End of Day 2...

Rock Werchter Review: Day 1

Ναι, το muz!cOn επέστρεψε, μάζεψε τα κομμάτια του (που ήταν πολλά), κοιμήθηκε επιτέλους για παραπάνω από 6 ώρες και είναι (αρκούντως) νηφάλιο πια για να ξεκινήσει την καταγραφή της σπουδαιότερης μουσικής του εμπειρίας -μέχρι στιγμής.

Καταρχάς, να ξεκινήσω γράφοντας ότι, ακόμα κι αν το επισκέφθηκα, το Βέλγιο δεν υπάρχει. Είναι ψέμα. Όπως έλεγε ο φίλτατος συνοδοιπόρος μου Cube, το Βέλγιο είναι ένα τεράστιο κινηματογραφικό studio σκηνικών. Βέλγοι δεν υπάρχουν, μόνο κομπάρσοι και ηθοποιοί που τους υποδύονται. Όπως ψέμα ήταν ότι ένα αμάξι θα μας περίμενε στο αεροδρόμιο κι εκεί ήταν που άρχισαν τα (πρώτα) προβλήματα. Το πλάνο ήταν να μένουμε Βρυξέλλες -το ξενοδοχείο ήταν ακριβώς ένα δρόμο κάτω από την περίφημη Red Light District της πόλης με τις βιτρίνες και τα ..."προιόντα", παρόμοια αλλά μικρότερη με αυτής του Άμστερνταμ- και να πηγαινοερχόμαστε κάθε μέρα στο Werchter (30 χλμ περίπου).

Το Werchter είναι περικυκλωμένο από λιβάδια και δεν το λες καν χωριό, είναι ακόμα μικρότερο, όμως την περίοδο του φεστιβάλ στήνεται μία απίστευτη πολιτεία γύρω του με κάθε -μα κάθε!- λογής μαγαζιά και καντίνες που πουλούσαν, πανάκριβα είναι η αλήθεια, ό,τι απολαυστική βρωμιά μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος νους. Βέβαια 1 στα 3 μαγαζιά ήταν πάντα για μπύρα (το μόνο φθηνό προιόν, κόστιζε όσο το νερό, 2.5 Ευρώ!). Εκατέρωθεν του δρόμου με τις καντίνες, ήταν στημένα τα γεμάτα camping sites, καθώς και τα τεράστια parking (μιλάμε για πολλά στρέμματα). Κι όλα αυτά πριν ακόμα μπεις στο χώρο του φεστιβάλ.

Την πρώτη μέρα μόνο επειδή δεν είχαμε αυτοκίνητο, πήραμε το τρένο για το Leuven και από εκεί ένα shuttle bus για το Werchter. Από εκεί που μας άφησε, περπατήσαμε για περίπου 2-3 χλμ μέχρι το φεστιβάλ! Τί έλεγες για τη Μαλακάσα?? Στην τεράστια είσοδο ο κόσμος έμπαινε κατά χιλιάδες, όμως δεν κάναμε παραπάνω από 5' για να μπούμε και να μας δώσουν τα κλασσικά βραχιολάκια.


14 ώρες αφότου ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από Ελλάδα ήμασταν επιτέλους μέσα και ίσα-ίσα που προλάβαμε να ακούσουμε τη Skunk Anansie (ναι, υπάρχει ακόμα!) στο Main stage για τα 2 τελευταία της τραγούδια. Εξ' αιτίας της καθυστέρησής μας έχασα δυστυχώς τους Midlake στο μικρό stage (Pyramid Marquee) που ήθελα να δω και έμαθα ότι ήταν φοβεροί (να τους ψάξετε, αξίζουν).

Πρώτες μπύρες και βουρ στον πατσά των XX στη Pyramid. Το hype καλά κρατεί για τους εξεξέφηβους emo και ήμουν περίεργος να δω περί τίνος πρόκειται. Ο κόσμος τόσο πολύς που φυσικά δε χωρούσε κάτω από την τέντα της Pyramid. Τουλάχιστον άλλος τόσος ήταν απ'έξω στα χορτάρια και παρακολουθούσε το live από μια γιγαντοθόνη. Μεγάλες οι προσδοκίες του κοινού για την μπάντα, που δεν πιστεύω όμως ότι ήταν και αντάξια του hype που για μια ακόμα φορά τους έχει δοθεί απλόχερα. Άρχισαν με το περίφημο "crystalized" σαν να ήθελαν να ξεμπερδεύουν γρήγορα μ'αυτό και το υπόλοιπο set που είδα κινήθηκε στη μετριότητα.

Για τη συνέχεια προτίμησα Phoenix στη Main από τη La Roux, ώστε σιγά-σιγά να καβατζάρω θέση για τους headliners. Χωρίς να είναι τίποτα ιδιαίτερο, το συγκρότημα από τη Γαλλία ήταν ότι έπρεπε για εκείνη την ώρα (με τον ήλιο ακόμα ντάλα, σκοτείνιαζε κατά τις 23:00 ούτως ή άλλως) και ο κόσμος το χάρηκε. Ευχάριστη, διασκεδαστική indie pop με ωραία παρουσία. Άκουσα και τα αγαπημένα μου "lisztomania", "1901" και όλα μια χαρά.


Κάνοντας χρήση της τεράστιας ελληνικής μου κουλτούρας, χώθηκα τεχνιέντως σε εξαιρετική θέση μπροστά στο κάγκελο περιμένοντας τους Muse. Α... πριν από αυτούς θα εμφανίζονταν και οι Stereophonics. Συμπαθητικοί αν και λίγο βαρετοί οι Ουαλοί και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως τα αγγλάκια παθαίνουν ψύχωση με δαύτους. Είχαν κάποιες καλές στιγμές ("trouble", "local boy in the photograph" και φυσικά το "dakota"), όμως δεν συνεπήραν και κανέναν.

Και μετά βγήκαν οι Muse...
Δεύτερη φορά που τους είδα μετά την Αθήνα το 2007 και θα τους έβλεπα άνετα και τρίτη. Είναι αυτό που λέμε ότι "το έχουν οι μπάσταρδοι". Δίνουν φοβερά live κάθε φορά και είναι τέτοια η μουσική τους που θες δε θες σε ξεσηκώνει. Ναι ναι, το ξέρω γιατρέ μου. Θα μου πεις ότι είναι επιφανειακοί, ότι είναι λίγο -έως πολύ- ποζεράδες, ότι χρησιμοποιούν αρκετά ηχογραφημένα σημεία, αλλά το σώμα σου σε αναγκάζει να headbangάρεις ατελείωτα σε τραγούδια όπως τα "new born", "knights of cydonia", "plug in baby", "hysteria" ή "time is running out", αλλά και να βροντοτραγουδάς μαζί με τις υπόλοιπες 80.000 κόσμου το "...they will not control us, we will be victorious". Σε φτιάχνει, πως να το κάνουμε! Από τις ωραιότερες στιγμές του live ήταν όταν έπαιξαν το "bliss", ένα τραγούδι που δεν ανήκει κανονικά στο setlist, αλλά ήταν αυτό που ψηφίστηκε από τον κόσμο για να ακουστεί. Να πω προκαταβολικά ότι ο κόσμος στο Rock Werchter κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ ήταν από ψόφιος έως κοιμισμένος. Από τις λίγες στιγμές που ξεσηκώθηκε ήταν στους Muse....

Αν και οι Muse ήταν οι headliners της πρώτης μέρας, οι Faithless την έκλεισαν με ένα ατελείωτο πάρτυ μετά. Αυτό που τελικά έχω καταλάβει για τις χώρες της Ευρώπης, είναι ότι ο κόσμος απλά ψάχνει ευκαιρία για να χορέψει (με οτιδήποτε όμως). Άρα φανταστείτε χορό υπό τους κατ' εξοχήν χορευτικούς ύμνους των "insomnia", "god is a Dj" και "we come one". Κόλαση λέμε. Τα ψιλοάλλαξαν τα φώτα τα τραγούδια οι αγαπημένοι Βρετανοί, όμως ήταν πολύ καλοί και με φοβερό κέφι.

Κανονικά -αν δεν υπήρχαν ακόμα άνθρωποι δλδ- θα έπρεπε μετά το τέλος της συναυλίας να περιμένουμε μέχρι τις 5 το πρωί ώστε να πάρουμε το πρώτο τρένο για τις Βρυξέλλες. Κι αυτό είναι ίσως το μόνο μεγάλο ατόπημα των διοργανωτών. Αν δεν έχεις αμάξι και δεν κοιμάσαι στο camping, δεν υπάρχει μέσο να γυρίσεις στις Βρυξέλλες.
Εμείς όμως ήμασταν τυχεροί. Τυχεροί, γιατί γνωρίσαμε τη Μαρίνα και τον Γρηγόρη. Τυχεροί, όχι γιατί στριμώξαμε τα παιδιά στο αμάξι τους ώστε να χωρέσουμε όλοι, ούτε επειδή χωρίς αυτούς μπορεί να ήμασταν ακόμα στο Werchter περιμένοντας το τρένο. Τυχεροί, όχι γιατί μας βοήθησαν απίστευτα και την επόμενη μέρα για άλλο λόγο, ακόμα σημαντικότερο. Εγώ νιώθω τυχερός μόνο και μόνο που γνώρισα τόσο καλούς ανθρώπους και μοιράστηκα έστω λίγες στιγμές μαζί τους. Είναι πολύ σπάνιο για μένα αλλά και για όλους -πιστέψτε με- να έρχεσαι σ'επαφή με ανθρώπους που το μόνο που δεν κοιτάνε είναι ο εαυτός τους και μπορούν να στερηθούν τα πάντα για να τα δώσουν σε σένα. Μπορεί να έχω ακόμα 3 posts να γράψω για το ταξίδι μου, όμως το highlight του Βελγίου ήταν με διαφορά η Μαρίνα, ο Γρηγόρης και φυσικά η Μαρία. Ευχαριστούμε πολύ guys και σας περιμένουμε το Φθινόπωρο!

Έχει ήδη πάει 5 το πρωί. End of Day One...

Φεύγω!!!!!

Που? Εδώ. Κι εδώ. Και παρακάτω. Ετοιμαστείτε για τρελό review μετά....

Ενθουσιαμός? παλιά στο Τέξας

Τελικά δε θα περιμένω και τόσο ανυπομονετικά το νέο άλμπουμ των Arcade Fire. Ψιλοαπογοητεύτηκα με τα 4 καινουρια τραγούδια που έδωσαν στην κυκλοφορία. Το μόνο που θα ξεχώριζα αν μου έβαζες πιστόλι στον κρόταφο, είναι το "modern man".
Μα τόσο μάπα το καρπούζι? να πω την αλήθεια δεν το περίμενα από τους -κατά τ'άλλα- αγαπημένους Καναδούς. Για να μην παρεξηγηθώ: τα τραγούδια αν έβγαιναν από άλλη μπάντα θα ήταν άνω του μετρίου, όχι όμως για τους AF.

Firewater & Hot Chip @ Principal (+photos)

Έτσι από περιέργεια, πρόσεξα ότι στο facebook αυτοί που είπαν ότι θα παρευρεθούν στο Principal για το χθεσινό διπλό live των Firewater και Hot Chip ήταν 297. Από αυτούς ήξερα τουλάχιστον τους 30. Πόσοι τελικά παρευρέθηκαν? Χμ.. δείτε στις -πολύ κακές είναι η αλήθεια- φωτό. Δε θέλω καν να φανταστώ πόσοι θα πήγαιναν αν οι συναυλίες γίνονταν ξεχωριστά, όπως αρχικά είχαν προγραμματιστεί.

Δεν με επηρέασε ιδιαίτερα όμως. Ο κύριος λόγος που πήγα χθες ήταν οι Firewater και εγώ, μαζί με τους υπόλοιπους 150, καραγούσταρα. Λίκνιζα το θεσπέσιο κορμί μου σχεδόν όλη την ώρα υπό τους ήχους του Tod και της παρέας του. Το καλό είναι ότι ούτε οι ίδιοι επηρεάστηκαν ιδιαίτερα από τον λίγο κόσμο και μας έδωσαν ένα σούπερ live. Έπαιξαν 1 ώρα και 20' λεπτά περίπου, λίγο λιγότερο από το κανονικό τους σετ, καθώς έπρεπε μετά να βγουν και οι Hot Chip. Καλύτερη στιγμή αναμφίβολα ήταν όταν έπαιξαν το 'this is my life' στο κλείσιμο, αλλά δεν πήγαν πίσω και τα 'hey clown', '6:45' και 'electric city'.

Hot Chip. Not my cup of tea. Ξέρετε: εκείνο το electro-pop συγκρότημα με τους γκέι-nerds. Ε, λοιπόν ήταν πολύ καλοί για γκέι-nerds. Σίγουρα πολύ καλύτεροι απ' ότι περίμενα. Μπορεί να μην άκουσα το μοναδικό τους τραγούδι που μου αρέσει και μάλιστα ψιλοπαίζω και στο postradio ('Touch too much'), αλλά δεν ένιωσα και πολλές ενοχές που ψιλοκουνούσα τον αστράγαλό μου με το ρυθμό. Ο κόσμος στους Hot Chip ήταν ελάχιστα περισσότερος (+20 άτομα), όμως κατά περίεργο για μένα λόγο, χόρευε επίσης ασταμάτητα. Πάντως όσοι θα πάτε απόψε να τους δείτε στο Synch, θα περάσετε ακόμα καλύτερα. Οι Hot Chip είναι ότι πρέπει για synchoσυγκρότημα.


All 'n' all, χθες πέρασα ένα πολύ ευχάριστο βράδυ μεταξύ συγγενών και φίλων και μετά από καιρό πήγα σε live (firewater) που πραγματικά γούσταρα ΚΑΙ μουσική ΚΑΙ χορό. Και εις άλλα με υγεία και λιακάδα (βλ. Rock Werchter).

Υ.Γ. Κουίζ: σε ποιον ανήκει το "ροξάκι" στην τέταρτη φωτό (εμφανίζεται επίσης και στην αμέσως επόμενη τέρμα αριστερά)?? Ο νικητής κερδίζει 2 λεπτά καθαρού 'αέρα' στο επόμενο known pleasures, στην εκπομπή μου δλδ στον postradio.

Ετοιμαστείτε....

Arcade Fire - The Suburbs/Month of May

The time has come λοιπόν. Τα πρώτα 2 singles των Arcade Fire από το νέο -τρίτο- τους άλμπουμ κυκλοφορούν ήδη στο διαnet. Πλέον ξέρουμε και τον τίτλο της νέας τους δουλειάς, που θα είναι "The Suburbs". Το πρώτο τραγούδι είναι το ομώνυμο του δίσκου, το οποίο να πω την αλήθεια δε μου λέει και τίποτα, χωρίς να είναι κακό όμως. Είναι απλά ένα κλασσικό να-γεμίσουμε-το-άλμπουμ τραγούδι. Το δεύτερο (Month of May) απλα ΔΕΝ είναι Arcade Fire! Ψιλοπανκιά με γρήγορη κιθάρα και -περίεργο για AF- με καθαρές rock μπασογραμμές. Το δεύτερο μου άρεσε, περισσότερο ως υπόσχεση για το τί θα ακολουθήσει στις 2 Αυγούστου, όταν και θα αρχίσει η κυκλοφορία του "The Suburbs". Με μπέρδεψαν λιγουλάκι με αυτά τα 2 εκ διαμέτρου αντίθετα τραγούδια. Εν αναμονή λοιπόν...

The Black Keys - Brothers

Πόσο νοσταλγώ ώρες-ώρες τις φορές που απλά βυθιζόμουν σε ένα δισκάδικο (βλ. λωτός, stereodisk, rollin under) ακούγοντας δίσκους μετά δίσκων που είχα διαλέξει να περάσω από το "κρασ-τεστ" του πικαπ. Αυτούς τους δίσκους είτε μου τους πρότειναν άλλοι, είτε τους έβρισκα από περιοδικά, είτε ήταν "ρε συ, κοίτα τί γαμάτο μου ήρθε μόλις χθες" από τον Σταύρο, είτε βεβαίως αποκλειστικά στην τύχη γιατί θα μου άρεζε ένα εξώφυλλο ή το όνομα ενός άλμπουμ. Δεν υπήρχε περίπτωση να έβλεπα το εξώφυλλο των νέων Black Keys και να μην το δοκίμαζα. Και θα ήταν ηδονική η στιγμή που θα το άκουγα, γιατί θα είχα μόλις ανακαλύψει έναν απίστευτο ήχο. Μετά θα έβαζα το βινύλιο στο μαγαζί και είτε θα έκανα τον έξυπνο και υπερήφανο που το ανακάλυψα, ή θα ξενέρωνα αν κάποιος άλλος το ήξερε ήδη (πράγμα σπάνιο στα μαγαζιά που έπαιζα).
Το θέμα όμως είναι ότι από εκείνη τη μέρα και έπειτα, το άλμπουμ δεν ανήκε στο γκρουπ, αλλά σε μένα. Το έκανα δικό μου, ήταν δική μου ιδιοκτησία. Και όποιος άλλος μετά από μένα το ανακάλυπτε , θα ήταν απλά ένας που άκουσε τη δικιά μου μουσική. Κάπως έτσι την ψωνίζαμε όλοι με τη μουσική τότε.
Τώρα?... απλά γράφω στο μπλογκ για ένα συγκρότημα που μάλλον ήδη θα ξέρεις (ε, είναι και το έκτο τους άλμπουμ) και για ένα άλμπουμ που πολύ πιθανό είναι να το έχεις ήδη ακούσει, ή διαβάσει σε άλλο μουσικό σάιτ. Δε με νοιάζει όμως: εγώ όταν άκουσα το "brothers" φαντασιώθηκα ότι είχα κάνει κατάδυση στο υπόγειο ενός σκονισμένου δισκάδικου και κάπου ανάμεσα στα σκόρπια βινύλια και ράφια άκουγα στα ακουστικά μου το "I'm not the one", πιστεύοντας όμως ότι ήμουν πραγματικά ο "the one". Το άλμπουμ γαμάει όλο. Αν σ'αρέσουν τα blues-rock με soul φωνητικά, αυτό θα είναι από τα album της χρονιάς για σένα. Αν πάλι δε γνωρίζεις αυτόν τον ήχο, απλά άκου αυτά τα τρία παρακάτω (το τρίτο είναι νομίζω το αγαπημένο μου). Στα δύο πρώτα έχει βάλει το χεράκι του ο έρωτάς μου τον τελευταίο καιρό, ο Danger Mouse.

30 χρόνια χωρίς τον Ian Curtis

Συμπληρώνονται σήμερα 30 χρόνια από τον θάνατο του Ian Curtis, τραγουδιστή, συνθέτη, στιχουργό και ψυχή των Joy Division και μιας ολόκληρης γενιάς. Λίγο πριν κλείσει τα 25 χρόνια ζωής, αποφάσισε να κρεμαστεί στην κουζίνα του σπιτιού του για λόγους που διάφοροι υποθέτουν, αλλά φυσικά κανείς δεν μπορεί πραγματικά να ξέρει. Άκουγε αυτό το άλμπουμ και έβλεπε αυτήν την ταινία λίγο πριν προχωρήσει. Η κληρονομιά που άφησε στη μουσική είναι τεράστια και δε θα τολμήσω καν να την αναπτύξω. Να ξέρεις όμως ότι περίπου το 70% αυτών που ακούς, αν τους ρωτήσεις τί άκουγαν μικροί, θα σου πουν Joy Division.

Είμαστε στον αέρα...

Δευτέρες και Παρασκευές 18:00-20:00 στον PostRadio.
Ο kostasK θα διαλέγει μουσικές, εσείς θα πίνετε καφέ. Known Pleasures. Έτσι απλά.

Οδηγίες χρήσης: λαμβάνεται από το αυτί το απόγευμα, μετά το φαγητό. Μπορεί να προκαλέσει παραισθήσεις και οράματα. Θα ακούσετε σίγουρα φωνές, μη φοβηθείτε.

Υ.Γ. Πάτα (κλικ,κλακ,κλοκ) πάνω στη φωτό.

Live - έκτακτα νέα!

Δραματικά έκτακτα νέα ήρθαν να ταράξουν τον ήρεμο καφέ του muz!cOn, που αποφάσισε να αφήσει ήσυχο το καλαμάκι του φραπέ για λίγο και να τα μοιραστεί μαζί σας. Για να δείτε τί θυσίες κάνει για σας, χωρίς εσάς.

Λεπόν, έχουμε και λέμε:

1) Οι National δε λένε να μας αφήσουν ήσυχους -έχουν μονοπωλήσει ένα μεγάλο μέρος αυτού το βλογ, σα δε ντρέπονται!- και έτσι αποφάσισαν να μας επισκεφθούν αυτοπροσώπως για 2η φορά μετά το -εμείς να 'μαστε καλά- flybeeyond festival το 2008. Σημειώστε λοιπόν: οι National θα εμφανιστούν στο Κηποθέτατρο Παπάγου στις 07 Ιουλίου 2010. Η μόνη μου πηγή μέχρι στιγμής είναι αυτή, ενώ στο επίσημο site της μπάντας δεν αναφέρει κάτι (αν και η 07/07 μέρα είναι κενή). Αλλά όπου υπάρχει καπνός...
Το ωραίο αστείο της υπόθεσης είναι ότι εγώ μάλλον δε θα καταφέρω να τους δω, γιατί θα έχω γυρίσει από το Rock Werchter μόλις 1 1/2 μέρα πριν!! γαμώ το κέρατό μου!!!! Οι Θεσσαλονικείς ας μην ονειρευόμαστε, δε βλέπω κανένα άλλο κενό που να χωρέσει πιθανή συναυλία τους στα μέρη μας. Όμως...

2) Ο μόνος λόγος που θα πήγαινα στο φετινό Rock-λέμε τώρα-wave θα ήταν ο DJ Shadow. Πλέον δεν υπάρχει λόγος όμως, καθώς μόλις έμαθα ότι θα έρθει ΚΑΙ στη Θεσσαλονίκη! Συγκεκριμένα θα μας επισκεφθεί στις 9 Ιουλίου 2010 στο Μύλο. Μάλιστα support θα παίξουν οι δικοί μας Info.

Έχουμε όμως και άλλα ευχάριστα για τη Θεσσαλονίκη:

3) Ο Matt Elliott θα μας (ξανα)έρθει στο Club του Μύλου αυτή τη φορά, στις 2 Ιουνίου, ενώ...

4) Οι Firewater θα εμφανιστούν στο Γαία LIVE στις 4 Ιουνίου, το ίδιο βράδυ δηλαδή που θα παίζουν και οι Hot Chip στο Principal, το ίδιο βράδυ δηλαδή που θα παίζουν και οι Pendulum στο Block 33, το ίδιο βράδυ που θα αποτελεί το πρώτο για το Synch Festival! άντε να διαλέξεις τώρα....(αν και μάλλον τείνω προς τους πρώτους, αν δεν κατέβω για το Synch).

Bittersweet λοιπόν τα νέα για μένα, αλλά του πούστη... θα πάω στο Rock Werchter! χεχε

Δίσκοι του 2009, που άκουσα το 2010...

...και που σίγουρα αν τους άκουγα μέσα στο 2009 θα ήταν στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς. Αλλά πόση πληροφορία άραγε να αντέξει το κατακαημένο αυτί μου? Έχει βέβαια αρκετό καιρό που τους άκουσα, αλλά συνεχίζω να τους ακούω με όρεξη. Μιλάω για το "Hospice" των Antlers και το "Wall of Arms" των Maccabees. Το πρώτο μάλιστα το έμαθα μέσω της μπλογκόσφαιρας (No 16) και νομίζω πως δικαιωματικά λαμβάνει το βραβείο καλύτερου άλμπουμ που γνώρισα μέσω της διαδικασίας αυτής και μόνο. Αλλά και το "Wall of Arms" -σαν πολύ αδικημένο δε είναι στην ψηφοφορία?- είναι ένα μεστό indie rock διαμαντάκι, με όλα του σχεδόν τα τραγούδια να μπορούν να βγουν ως single. Αρκετά δύσκολο να προτείνω ένα μόνο τραγούδι και για τα δύο άλμπουμ, ειδικά για το "Hospice" που είναι και concept album, αλλά θα βάλω δύο από τα πιο γνωστά τους.

No More Carlos D

Δεν πρόλαβα να χαρώ και πολύ. Λίγες μόνο μέρες μετά τη διάθεση του νέου single από τους Interpol, η ίδια η μπάντα από τη σελίδα της ανακοίνωσε ότι ο Carlos D αποχωρεί από το συγκρότημα. Θυμίζω ότι είναι (ήταν) ο μπασίστας της μπάντας και σίγουρα υπάρχουν πολλοί που θα ήθελαν να του ρίξουν μερικές ψιλές για τον άκρως αλαζονικό και εγωκεντρικό του χαρακτήρα. Εγώ παρ' όλα αυτά τον γούσταρα.
Με τον κίνδυνο να φανώ ως groupie, απλά στενοχωριέμαι που τελικά δε θα δω ποτέ τους Interpol με τη σύνθεση που τους αγάπησα. Αnywayz, το τέταρτο άλμπουμ τους είναι έτοιμο και απλά περιμένουμε την επίσημη κυκλοφορία. Ας ελπίσουμε η τελευταία δουλειά του Carlos D με τους Interpol να είναι και η καλύτερή του.
Ας ξαναματαθυμηθούμε το καλύτερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ. Το έπος ξεκινάει κυρίως στο 3:09

The National - High Violet

ΟΚ, αφού έκανα γύρα τη μπλογκόσφαιρα και τα ειδησεογραφικά και είδα ότι όλοι το ξεχάσαμε το προχθεσινό τόσο γρήγορα, ας γυρίσουμε στις μίζερες καθημερινές μας ζωές και στη ρουτίνα μας που τόσο πολύ μας πειράζει όταν κάποιοι σκοτώνονται και μας τη χαλάνε. Εγώ γιατί να αποτελέσω εξαίρεση? Κι εγώ στο σύστημα είμαι. Αλλά έτσι είναι: αυτός ο κόκκορας τόοοοσα χρόνια τρεις φορές λαλάει...

Το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι προχθές ξεκίνησα να γράφω για το νέο άλμπουμ των National και, καθώς το έγραφα, έμαθα για τα γεγονότα και το ανέβαλα.

Το κανονικό ποστ ξεκινούσε με την ερώτηση που θα μπορεί να γίνεται από εδώ και στο εξής: "πόσο γαμάτο μπορεί να είναι ένα άλμπουμ?" και συνέχιζε με την απάντηση: "τόσο γαμάτο όσο το High Violet των National". Το έχω ακούσει περίπου 7 φορές και μάλιστα χωρίς να προσπεράσω τη σειρά των τραγουδιών έτσι όπως είναι στο δίσκο. Οι National ούτως ή άλλως είναι από τα λίγα εναπομείναντα συγκροτήματα που κυκλοφορούν δουλειές με τη μορφή ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ που διαθέτει αρχή, μέση, τέλος, ώστε αυτό που μας δίνουν να έχει ένα νόημα.

Η άλλη ερώτηση θα ήταν: "καλό είναι. Είναι όμως καλύτερο από το Boxer?". Χμμμ, δύσκολη ερώτηση την οποία θα απαντήσω ως πολιτικός: "Δεν τίθεται θέμα καλύτερου ή όχι, το High Violet αποτελεί απλά τη φυσική συνέχεια του Boxer, όπως μια καλή δεύτερη σεζόν του 24 αποτελεί συνέχεια της πρώτης."

Η τρίτη ερώτηση θα πήγαινε κάπως έτσι: "άξιζε γιατρέ μου αυτή η αναμονή για το πέμπτο άλμπουμ τους?". Η απάντηση σε αυτή την κουραστική πλέον συζήτηση θα ήταν απλά να παραθέσω το "Conversation 16" και να σ'αφήσω να βγάλεις το δικό σου συμπέρασμα. Αλλά λόγω των πρόσφατων θεαμάτων στη χώρα μας, θα σου βάλω να ακούσεις και το "Afraid of Everyone" που μέσα του θα ακούσεις τους στίχους:

"...With my kid on my shoulders I try
Not to hurt anybody I like
But I don't have the drugs to sort
I don't have the drugs to sort it out
Sort it out..."

Περαστικά μας.

.

..