muz!cOn

Blogovision 2011: Τα αποτελέσματα

2011-12-23T11:26:00.004+02:00

144 Έλληνες bloggers ψήφισαν τα παρακάτω ως τα καλύτερα άλμπουμς για την χρονιά που μας αφήνει. Για πρώτη φορά βέβαια, μπορώ να βρω περίπου 40 λόγους για τους οποίους δεν συμφωνώ με την πενηντάδα, αλλά όπως και να το κάνουμε, αυτή είναι η λίστα για φέτος:

01. PJ Harvey “Let England Shake” (66 bloggers / 11 πρωτιές)
02. Bon Iver “Bon Iver” (48 bloggers / 6 πρωτιές)

03. John Maus “We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves” (36 bloggers / 2)

04. Radiohead “King Of Limbs” (46 bloggers / 4 πρωτιές)
05. EMA “Past Life Martyr Saints” (37 bloggers / 5 πρωτιές)
06. Florence & The Machine “Ceremonials”(38 bloggers / 4 πρωτιές)
07. Girls “Father Son Holy Ghost” (32 bloggers / 5 πρωτιές)
08. James Blake “James Blake” (46 bloggers / 1 πρωτιά)
09. Danger Mouse & Daniele Lupi “Rome” (35 bloggers / 4 πρωτιές)
10. M83 “Hurry Up We’re Dreaming” (41 bloggers / 2 πρωτιές)
11. Tom Waits “Bad As Me” (31 bloggers / 3 πρωτιές)
12. Weeknd “House Of Balloons” (26 bloggers / 1 πρωτιά)
13. Wild Beasts “Smother” (25 bloggers / 3 πρωτιές)
14. Nicolas Jaar “Space Is Only Noise” (30 bloggers / 1 πρωτιά)
15. Tori Amos “Night Of Hunters” (22 bloggers / 2 πρωτιές)
16. Anna Calvi “Anna Calvi” (26 bloggers / 3 πρωτιές)
17. Washed Out “Within And Without” (26 bloggers / 2 πρωτιές)
18. Cults “Cults” (33 bloggers / καμμία πρωτιά)
19. Adele “21″ (23 bloggers / 2 πρωτιές)
20. Dirty Beaches “Badlands” (28 bloggers / 2 πρωτιές)

21. Lykke Li “Wounded Rhymes” (26 bloggers)
22. Feist “Metals” (26 bloggers)
23. Jamie Woon “Mirrorwriting” (20 bloggers)
24. Arctic Monkeys “Suck It And See” (23 bloggers)
25. Kate Bush “50 Words For Snow” (20 bloggers)
26. Boy “Ηλιοθεραπεία” (15 bloggers)
27. Rapture “In The Grace Of Your Love” (26 bloggers)
28. Iron & Wine “Kiss Each Other Clean” (19 bloggers)
29. Mogwai “Hardcore Will Never Die, But You Will” (22 bloggers)
30. Bjork “Biophillia” (18 bloggers)
31. Fleet Foxes “Helpnessness Blues” (27 bloggers)
32. Kills “Blood Pressures” (20 bloggers)
33. Josh T. Pearson “Last Of The Country Gentlemen” (17 bloggers)
34. Still Corners “Creatures Of An Hour” (17 bloggers)
35. Horrors “Skying” (20 bloggers)
36. Peaking Lights “936″ (16 bloggers)
37. Raphael Saadiq “Stone Rollin’” (12 bloggers)
38. Crystal Stilts “In Love With Oblivion” (16 bloggers)
39. Battles “Gloss Drop” (12 bloggers)
40. Vaccines “What Did You Expect From” (20 bloggers)
41. Gang Gang Dance “Eye Contact” (12 bloogers)
42. Zomby “Dedication” (16 bloggers)
43. Kasabian “Velociprator” (12 bloggers)
44. Men “Leave Home” (13 bloggers)
45. Austra “Feel It Break” (17 bloggers)
46. Antlers “Burst Apart” (18 bloggers)
47. Foo Fighters “Wastin Light” (9 bloggers)
48. Tune Yards “Who Kill” (10 bloggers)
49. Foster The People “Torches” (16 Bloggers)
50. Real Estate “Days” (14 Bloggers)

And you will know me by the trail of bread

2011-12-21T09:56:00.010+02:00

Πάει, τέλειωσε κι αυτό. Ακόμα μία blogovision (3η ή 4η) έλαβε τέλος. Αναμένουμε τα αποτελέσματα από τον Gone4sure και τον Homo Ludens κάποια στιγμή σήμερα. Αν και είναι η πρώτη φορά που δεν αγωνιώ καθόλου για την τελική λίστα. Από τα νούμερο 1 που είδα στις λίστες, ζήτημα ήταν να ήξερα τα μισά από τα ονόματα. Ευκαιρία θα μου πεις γιατρέ μου για να μάθω περισσότερα πράγματα. Ίσως. Από την άλλη βέβαια, είμαι πολύ περίεργος να δω αν μετά από κάποια χρόνια (αν όχι του χρόνου κιόλας) αυτοί που ψήφισαν αυτά τα άλμπουμς ως Νο.1 θα τα θυμούνται ακόμα.

Τέρμα οι κακίες μου. Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν υπήρχε η μπλογκοβίζιον ακόμα τον Jarvis Cοcker και την αφεντομουτσούνα του θα έβλεπες στο μπλογκ να σου θυμίζει -οποία ειρωνία!- "do you remember the first time?" που έγραψες στο μπλογκ? Μετά από μερικούς μήνες πλήρους απραγίας από τα μπλογκοκοινά, ο kostasK επέστρεψε. Και να σκεφτείς γιατρέ μου ότι δεν το έκανα επίτηδες. Μια η δουλειά, μια το μεταπτυχιακό (τρομάρα μου), μια η κωλοκατάσταση στον Ηρακλή, μια η παντελής έλλειψη πάθους για τη ζωή, συνέβαλλαν σε αυτό το χρονικό διάστημα για το οποίο θα μείνει γνωστό στην παγκόσμια ιστορία ως "οι μαύροι μήνες της απουσίας του kostaK".

Στο ενδιάμεσο είχαμε πολλές μουσικές εξελίξεις, πολλά συναυλιακά νέα, αντίστοιχα συναυλιακά ταξίδια εις το εξωτερικόν και όπως θα διαπιστώσατε πολλά νέα άλμπουμς. Μέσα στα νέα αυτά, είχαμε και την -όπως θέλω εγώ τουλάχιστον να πιστεύω- προσωρινή διακοπή της λειτουργίας του postradio. Ελπίζω από τη νέα χρονιά αυτό να αλλάξει (ακούς Ίνδικτε?).

Πολλά νέα άλμπουμς είπα ε? πάρα πολλά για την ακρίβεια. Φέτος παρατηρήθηκε μια υπερπαραγωγή μουσικών άλμπουμς τουλάχιστον όσον αφορά το φάσμα μουσικής που ασχολείται τούτο το μπλογκ. Όμως, σε σύγκριση πάντα με άλλες χρονιές που είχαμε μικρότερη παραγωγή, φέτος είχαμε πολλά μεν, αλλά ελάχιστες "δισκάρες". Να το πω με λόγια μπλογκόσφαιρας: είχα άπειρα άλμπουμς να επιλέξω για την 20άδα, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ να βρω ποια είναι άξια 10άδας. Στροφή στην ποσότητα αντί της ποιότητας δηλαδής. Επίσης, σχεδόν όλα τα βαριά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας (βλ. Radiohead, Coldplay, Red Hot Chili Peppers κ.α.) κυκλοφόρησαν φέτος μετριότητες στην καλύτερη. Εν γένει, τα γνωστά ονόματα που φέτος θα έβγαζαν τουλάχιστον το 2ο άλμπουμ τους δεν τα πήγαν και πολύ καλά. Απεναντίας, είχαμε φοβερά ντεμπούτα από νέες μπάντες κι αυτό είναι το πιο ελπιδοφόρο. Έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθούν βέβαια, αλλά έχουμε πολύ υλικό φέτος για τους συγκρίνουμε σε 2-3 χρόνια. Αν εξαιρέσω την PJ Harvey, όλη η υπόλοιπη πεντάδα μου αποτελείται από μπάντες που άκουσα φέτος για πρώτη φορά (οκ, ντεμπούτο με την στενή έννοια του όρου μόνο οι wu lyf έβγαλαν, αλλά και πάλι).

Βέβαια, η λίστα που έκανα δημιουργήθηκε το πολύ μέσα σε 10'. Δεν είχα χρόνο για περισσότερο ψάξιμο στα κιτάπια μου. Έτσι, κατάφερα να βάλω μέσα πράγματα που κανονικά δε θα έβαζα (βλ. Kasabian) και να ξεχάσω σημαντικούς δίσκους που άκουσα μέσα στη χρονιά (Gang of Four, Other Lives). Επίσης, για λόγους πολύ περίεργους αποφάσισα να αφήσω στην απ'έξω καλά άλμπουμ (Fleet Foxes, Cat's Eyes, My morning Jacket). Μέσα από την μπλογκόσφαιρα τώρα, αυτό που πρωτοσυγκράτησα και μου διέφυγε τελείως μέσα στη χρονιά ήταν το άλμπουμ των Veronica Falls (θα ήταν σιγουράκι αν το είχα ακούσει νωρίς). Τέλος, ο περιορισμένος χρόνος μου με απέτρεψε από το να ακούσω έγκαιρα και να ψηφίσω το 29ο άλμπουμ των The Fall, γεγονός που ο Ίνδικτος θα μου το χτυπάει για χρόνια.

Πάντως ότι ταξίδι κάνει ο kostasK στο εξωτερικό για συναυλία φαίνεται ότι φέρνει γούρι στους Έλληνες διοργανωτές. Πήγα Βερολίνο για Interpol? το επόμενο καλοκαίρι ήταν στην Αθήνα. Πήγα πριν 2 βδομάδες Βερολίνο (πάλι) για Peppers? Να 'σου η ανακοίνωση στην Αθήνα με που γύρισα. Είναι αστείο όμως: σχεδόν όσο μου κοστίζει το συναυλιακό ταξίδι στην Αθήνα μου κοστίζει και το συναυλιακό ταξίδι στο Βερολίνο. Anywayz, το συμπέρασμα είναι ότι αν θέλετε διακαώς να δείτε μια μπάντα που δεν έρχεται έως τώρα στα μέρη μας, δεν έχετε παρά να με στείλετε εμένα να τους δω στο Βερολίνο πρώτα. Τα ξενοδοχεία όπου μένω δέχονται και πιστωτικές κάρτες...

Αυτά τα ολίγα. 'Εγραψα αρκετά, γιατί δεν ξέρω πότε θα ξαναγράψω. Θα προσπαθήσω όμως. Κι αυτό είναι πραγματική απειλή. Και του χρόνου.

#1 The Men - Leave Home

2011-12-20T09:54:00.003+02:00

Δεν έχω ιδέα τι να γράψω. Δεν έχω να πω τίποτα για τους The Men. Να πας στο επόμενο μπλογκ τώρα! ....
.......
...
..
.
.
.
.
.
.
Έφυγαν? ΟΚ, τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε:
Οι The Men δεν είναι για όλους. Δεν είναι ούτε καν για τους πολλούς.
Και δεν το λέω από -τον κατά τ'άλλα μόνιμα παρών- ελιτισμό ή επειδή indieΠρέπεινασημαίνειότιΤουςξέρουνμόνο5bloggers. Για να (1) ακούσεις the men ή ακόμα περισσότερο να σου (2) αρέσουν οι the men, θα πρέπει να είσαι λίγο άρρωστος. Θα πρέπει να έχεις λιώσει πολλούς punk -και γύρω από το punk- δίσκους για πολλά χρόνια.
Το Leave Home είναι σαν τις ταινίες του Ταραντίνο: όπως μέσα σε όλες τις ταινίες του θα βρεις αναρίθμητους συμβολισμούς σε προηγούμενους σκηνοθέτες-ταινίες-στυλ-τέχνες αλλά πάντα βάζοντας το δικό του στίγμα ώστε να μη φαίνονται σαν απλά tributes, έτσι θα βρεις όλη την ιστορία του punk -και ότι είναι γύρω από το punk- στο Leave Home. Δεν υπερβάλλω: θέλεις συμβολισμούς? ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ (ramones), η χρησιμοποίηση ίδιων στίχων με τους Spacemen 3 στο εξαιρετικό (), η θεάρεστη μπόχα των Mudhoney να πλημμυρίζει όλα σχεδόν τα τραγούδια, οι Sonic Youth να χύνονται από κάθε πιθανή τρύπα των τζιν τους, η ενέργεια των Stooges. Και φυσικά είναι από τη Νέα Υόρκη. Δε θα μπορούσαν να είναι από οπουδήποτε αλλού.
Νούμερο Ένα για φέτος το "Leave Home" από τους The Men. Και ήταν η μόνη εύκολη επιλογή.

Συνολικά:
1. The Men - Leave Home
2. Wu Lyf - Go Tell Fire to the Mountain
3. PJ Harvey - Let England Shake
4. Of the Wand and the Moon - The Lone Descent
5. Iceage - New Brigade

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε και τελείωσε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#2 Wu Lyf - Go Tell Fire to the Mountain

2011-12-19T20:13:00.003+02:00

Ντεν έκο κρόνου καρντιά μο γκια εκσίγηση. Δισκάρα, έτσι απλά. Go Madchester!

Ως τώρα:
2. Wu Lyf - Go Tell Fire to the Mountain
3. PJ Harvey - Let England Shake
4. Of the Wand and the Moon - The Lone Descent
5. Iceage - New Brigade

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#3 PJ Harvey - Let England Shake

2011-12-18T16:21:00.003+02:00

Τί γράφαμε τον Φεβρουάριο όταν και πρωτοακούσαμε το άλμπουμ?

"Μετά το ανούσιο και πίτα στο σνιφάρισμα "White Chalk", η PJ Harvey πάει και βγάζει αυτό το διαμάντι. Και αναρωτιέσαι εσύ ο καημένος ο ακροατής: μπορεί ένας καλλιτέχνης να βγάλει το αριστούργημά του με την όγδοη προσπάθεια? Μπορεί. Μπορεί ένα άλμπουμ να σου αρέσει τόσο πολύ με το πρώτο κιόλας άκουσμα? Μπορεί. Μπορεί η Άρσεναλ να παίξει τόσο ωραία μπάλα και να κερδίσει την μοναδική Μπάρτσα? Μπορεί. Let England shake."

Το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι πλέον η Άρσεναλ με τίποτα δεν μπορεί να κερδίσει την Μπάρτσα του σήμερα. Εκπληκτικό άλμπουμ από μια PJ Harvey που -εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων- μου ήταν πλήρως αδιάφορη μέχρι φέτος.

Ως τώρα:
3. PJ Harvey - Let England Shake
4. Of the Wand and the Moon - The Lone Descent
5. Iceage - New Brigade

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#4 Of The Wand and The Moon - The Lone Descent

2011-12-17T12:13:00.003+02:00

Κάτι ύποπτο συμβαίνει με τη Δανία φέτος. Μα, δύο Δανοί στην πεντάδα?!?! Αυτό κι αν δεν το περίμενα ποτέ από μένα. Οι "Of The Wand and The Moon" είναι ουσιαστικά ο κύριος Kim Larsen. Ο οποίος -στην κανονική του δουλειά- είναι doomblack-metalάς, ή τέλος πάντων του αρέσει να στίβει χελιδόνια για πρωινό χυμό. Λίγο που έψαξα το ποιόν του σκιάχτηκα: για κάτι γερμανικούς παγανιστικούς συμβολισμούς είδα, για κάτι παρέες που κάνει με (και καλά?) ναζιστικές μπάντες και άλλα τέτοια ωραία περίεργα. Να σου πω την αλήθεια γιατρέ μου, χέστηκα. Εγώ τη μουσική του ακούω. Τους στίχους του να πω την αλήθεια δεν τους έψαξα ιδιαίτερα. Με κέρδισε η απίστευτη ατμόσφαιρα που δημιουργεί το άλμπουμ. Neofolk διάθεση και άλλες τέτοιες παραριές θα το χαρακτήριζαν μερικοί. Εγώ αυτό που ξέρω είναι όταν έπεσε στα χέρια μου δε σταμάτησα να το ακούω από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς να είναι πολύ διαφορετικά τα τραγούδια μεταξύ τους, δεν γίνονται ποτέ μονότονα. Είναι από τα άλμπουμ που ποτέ δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο ψηλά σε μια δική μου λίστα.
Για μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στο θέμα μπείτε εδώ στο μπλογκ του φίλτατου Raggedy Man.

Ως τώρα:
4. Of the Wand and the Moon - The Lone Descent
5. Iceage - New Brigade

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#5 Iceage - New Brigade

2011-12-16T14:24:00.004+02:00

Τί λέγαμε 1-2 ποστ πιο χαμηλά για τα ντεμπούτα της χρονιάς? Να ένα ακόμα διαμαντάκι. Από τη Δανία μας έρχονται παρακαλώ. Ψιλο post(?) punk, ψιλο hardcore, ψιλο γαμάτοι. Μία ακόμα απόδειξη ότι -κόντρα στα ρεύματα της εποχής- αυτό που πάντα συγκινεί τον kostaK δεν είναι τίποτα άλλο παρά σιχαμερές βρωμερές παραμορφώσεις στους ενισχυτές και παραγόμενος θόρυβος από κάθε πιθανή πηγή προς πάσα κατεύθυνση. To "broken bone" παρακάτω αν έβγαινε περί τα τέλη του 70 ή αρχές 80 θα αποτελούσε σήμερα έναν από τους μεγαλύτερους ύμνους του Punk. Γαμώ λέμε!!

Ως τώρα:
5. Iceage - New Brigade

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#6 The Pains of Being Pure at Heart - Belong

2011-12-15T23:34:00.004+02:00

Δεν χρειάζονται πολλά σχόλια και επεξηγήσεις πλέον. Τους λατρέψαμε την πρώτη φορά, τους λατρεύουμε και τώρα. Θυμάμαι που που το συζητούσαμε με τον φίλτατο ΠάνωΚ και λέγαμε ότι η μουσική των P.O.Β.P.A.H. είναι η απόλυτη μουσική της νεανικής ανεμελιάς όπως αυτή θα έπρεπε να εκφράζεται. Λέγαμε στο πρώτο τους άλμπουμ ότι θα πρέπει να περιμένουμε πολλά από αυτήν την μπάντα. Τα δεύτερα δείγματα βγήκαν επιτυχημένα, τώρα περιμένουμε τα επόμενα για την πλήρη καθιέρωση.

Ως τώρα:

6. Pains of Being Pure at Heart - Belong
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#7 Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις

2011-12-14T09:58:00.002+02:00

Τί τέλειος τίτλος, έτσι? μάλιστα χρησιμοποιεί μια περίεργη γλώσσα που κάτι θυμίζει σε εμάς τους Έλληνες, αλλά επειδή δεν είναι greeklish, αγγλικά ή καντονέζικα δεν μπορούμε να την καταλάβουμε. Όχι, δεν έκανα λάθος γιατρέ μου, στα ελληνικά είναι γραμμένος ο τίτλος του άλμπουμ και είναι σαν να απευθύνεται σε εμάς η Chelsea Wolfe. Με ποιον τρόπο? μα με τη doom-folκ (την ποια?) που παίζει. Μαύρη μαυρίλα μας πλάκωσε και κλάμα που λιώνει και ευρώ ένα πράμα. Βάλε μέσα και καναδυο δαίμονες, 2-3 αερικά και 5-6 σατανόγριες και τον έχεις έτοιμο τον μαγικό ζωμό. Αν είσαι δυστυχισμένος και μένεις άνω του πρώτου ορόφου, μην το ακούσεις. Αν πάλι είσαι χαρούμενος και σκοπεύεις να παραμείνεις έτσι, είσαι μαλάκας, γιατί ποιος άνθρωπος είναι χαρούμενος σήμερα και -ακόμα περισσότερο- ποιος αφελής σκοπεύει να παραμείνει έτσι???! Άρα, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκετε, ΜΗΝ ακούσετε το άλμπουμ και μη μάθετε ποτέ τί γαμάτο που είναι. Έτσι απλά.

Chelsea Wolfe - Demons - The most amazing videos are a click away

Ως τώρα:
7. Chelsea Wolfe - Αποκάλυψις
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#8 The Horrors - Skying

2011-12-13T11:10:00.003+02:00

Κάποια από τα εκατομμύρια ακροατών μου στον postradio (RIP?....) θα θυμούνται ίσως πόσο κράξιμο είχα ρίξει στο νέο άλμπουμ των Horrors. Μάλιστα του είχα από τότε απονείμει την πρώτη θέση με τις απογοητεύσεις της χρονιάς. Και πραγματικά στο πρώτο άκουσμα του Skying έφαγα απίστευτο ξενέρωμα. Ο λόγος? Θεωρώ το "Primary Colors" ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμς της δεκαετίας. Τον είχα λατρέψει από το πρώτο άκουσμα. Και λογικά περίμενα κάτι αντίστοιχο. Εκεί ήταν που έκανα το λάθος.
Το γεγονός ότι το skying είναι τελείως διαφορετικό από το "Primary Colors" δεν το κάνει ταυτόχρονα και κακό άλμπουμ. Μετά από πολλά περισσότερα ακούσματα, απλά συνειδητοποίησα ότι το "skying" είναι ότι ότι το "Big Lebowski" για τους αδερφούς Κοέν. Αν είχες λατρέψει τα "Miller's Crossing" και "Fargo" και περίμενες εναγωνίως κάτι που να μοιάζει σ'αυτά τα δύο, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι η πρώτη σου αντίδραση για τον "The Dude" θα ήταν αρνητική. Βέβαια, όταν θα το καλοσκεφτόσουν (ή ακόμα καλύτερα όταν θα την ξανάβλεπες) θα καταλάβαινες ότι το Big Lebowski είναι ταινιάρα (και ότι είχε ελάχιστη σχέση με τα δύο προηγούμενα). Αλλά, επειδή ακόμα λατρεύω το "primary colors" ΔΕΝ μπορώ να βάλω το skying σε ψηλότερη θέση.
Σας μπέρδεψα? Αν ναι, ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει να το ξεδιαλύνετε από το να ακούσετε πολλές φορές το skying και να δείτε πολλές φορές τον Big Lebowski? Κάντε το, δε θα το μετανιώσετε.

Ως τώρα:
8. The Horrors - Skying
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#9 The War on Drugs - Slave Ambient

2011-12-12T09:43:00.004+02:00

Η αλήθεια είναι ότι στα πρώτα ακούσματα ήμουν πολύ περισσότερο ενθουσιασμένος από ότι είμαι τώρα που το ψηφίζω στην 9η θέση. Δεν ξέρω, ίσως είχα στερητικό σύνδρομο indie-καναδίλας από περσι εξ'αιτίας του μάπα άλμπουμ των Arcade Fire και ήθελα να ακούσω κάτι τέτοιο. Η δεύτερη αλήθεια είναι ότι τελικά δε μοιάζουν και τόσο με τους Καναδούς Arcade Fire, αλλά περισσότερο με τον επίσης Καναδό Neil Young (ικανή και ασφαλής συνθήκη Νο1). Και με τον -καθόλου Καναδό- Springsteen (ικανή και ασφαλής συνθήκη Νο2). Σε πιο shoegazing φάση ναούμ' όμως. Ααα και η δισκογραφική τους εταιρία είναι η secretly canadian. Πολύ Καναδάς. Και να σκεφτείς γιατρέ μου ότι η μπάντα είναι από τη (it's always sunny in) Philadelphia. Έγραψαν ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς (άκου παρακάτω).

Ως τώρα:
9. The War on Drugs - Slave Ambient

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#10 Yuck - Yuck

2011-12-11T16:31:00.002+02:00

Σε μία χρονιά που είχαμε κάκιστες επιστροφές από τα περισσότερα γνωστά συγκροτήματα, είχαμε αντίθετα κάποια φανταστικά ντεμπούτα. Ένα από αυτά είναι αυτό των Yuck. Έχουν αυτόν τον ήχο στην παραμόρφωση της κιθάρας που όποτε κι αν τον ακούσω μου γαργαλάει τα ~~αρχίδια~~ την καρδιά. Φρέσκοι, ευχάριστοι και ροκίζοντες. Βρίσκω μέσα σχεδόν όλα τα συγκροτήματα που αγάπησα στα 80's-90's (βλ. Pixies, Sonic Youth, Jesus and Mary Chain, Fugazi κ.α.). Και να σκεφτεί κανείς ότι είναι Βρετανοί κιόλας... (βρε το νησί φέτος).

Ως τώρα:

10. Yuck - Yuck

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#11 The Kills - Blood Pressures

2011-12-10T19:40:00.003+02:00

Εκτός από την ενδέκατη θέση, λαμβάνουν και το βραβείο καλύτερης παραγωγής για φέτος. Μιλάμε πραγματικά για μια μουσική παραγωγή σεμιναρίου. Τα πάντα είναι στη σωστή θέση, στον χρόνο που πρέπει. Τα όργανα, η φωνή, οι εξάρσεις, οι χαλαρώσεις. Από την αρχή ως το τέλος του άλμπουμ (όπως πρέπει να είναι δλδ). Όχι φυσικά, δεν είναι αυτό που λέμε "στυλιζαρισμένη" παραγωγή. Μιλάμε για στούντιο με ξεφτισμένα χαλιά γεμάτα με άπειρα κατασκονισμένα καλώδια , DIY μαεστρία αυγοθηκών στις ηχομονώσεις, αναλογικούς μείκτες στους οποίους το master για να λειτουργήσει θα πρέπει να χώσεις χαρτόνι για στήριξη. Το Blood Pressures είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι ένα άλμπουμ. Να έχει την Alison Mosshart ανάμεσα στα gredits δλδ.

Ως τώρα:

11. The Kills - Blood Pressures
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#12 Florence And the Machine - Ceremonials

2011-12-09T15:02:00.003+02:00

Για το σεισμό που ένιωσα στο ξύλινο πάτωμα της Pyramid Stage όταν την είδα live στο Rock Werchter του 2010 και για το τσουνάμι που αναμένεται να προκαλέσει στο Rock Werchter 2012, στη μεγάλη σκηνή φυσικά. Εκείνο το live μου άνοιξε τα μάτια και έκτοτε βλέπω πολύ διαφορετικά τη Florence (η αλήθεια είναι στην αρχή δε με τρέλαινε ιδιαίτερα). Η Kate Busharvey της νέας γενιάς έπρεπε να βγάλει τέτοιο δεύτερο άλμπουμ και το έκανε. Και αυτή τη φορά είναι ακόμα καλύτερο του πρώτου. Είναι και ατελείωτο το άτιμο!

Ως τώρα:
12. Florence and the Machine - Ceremonials

13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#13 Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome

2011-12-08T16:00:00.003+02:00

Ένα ερώτημα μόνο σου μένει αφού τελειώσεις για χιλιοστή συνεχόμενη φορά την ακρόαση του Rome: γιατί πέθανες ρε Sergio Leone? Γιατί δε ζεις, ώστε να γυρίσεις την ταινία Rome, που θα βασίζεται στο soundtrack αυτό? Γιατί αυτό είναι το Rome: ένα soundtrack χωρίς ταινία (μου θυμίζει μια συλλογή με ελληνικά ηλεκτρονικά συγκροτήματα που είχε βγει πριν καμια 10αριά χρόνια που ονομαζόταν: "έχω το soundtrack, βάζεις την ταινία?"). Οι μουσικοί που ακούγονται είναι μουσικοί που έχουν πάρει μέρος σε soundtracks πολλών spagheti westerns, ενώ η χορωδία είναι η ίδια που ηχογράφησε πριν 45 (!) χρόνια τη μουσική του "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος". Α, και σε τρία τραγούδια -ίσως στα τρία καλύτερα- χαρίζει τη φωνή του ο Jack White. Άλμπουμ χρονιάς χωρίς Danger Mouse δε γίνεται. Τα έχουμε ξαναπεί, ο τύπος είναι Θεός. Χμμμ, γιατί το έβαλα μόνο στο Νο. 13 τελικά, μου λες γιατρέ μου?

Ως τώρα:
13. Danger Mouse & Daniele Luppi - Rome
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#14 Iron & Wine - Kiss Each Other Clean

2011-12-07T11:29:00.003+02:00

Ο Samuel Beam είναι από εκείνες τις λίγες περιπτώσεις solo καλλιτεχνών που έτυχε να γνωρίσω από το πρώτο τους άλμπουμ. Ειδικά στο δέυτερό του "Our endless numbered days" τον λάτρεψα τον γενειοφόρο κιθαρωδό και για έναν ακόμη λόγο: τότε ήταν που άρχισα να πρωτοκάνω τα πρώτα μου βήματα ως εκκολαπτόμενος ροκ-σταρ (μόλις είχα αρχίσει να γρατζουνάω δλδ 3 συγχορδίες στη σειρά στην κιθάρα). Το "On your wings" ήταν το πρώτο νομίζω τραγούδι το οποίο το έβγαλα ΜΟΝΟΣ μου περικαλώ, χωρίς ταμπλατούρες, μόνο ακούγοντάς το. Ναι, το ξέρω: είμαι τεράστιος. Είμαι όμως και μετριόφρων και δε θέλω να μου το λέτε πάνω από μια φορά την ημέρα.
Ολόκληρος πρόλογος χωρίς να έχω πει τίποτα για το "Kiss Each Other Clean". Καλά πάμε. Ωραία τα πρώτα 9 τραγούδια του δίσκου, στο ύφος του Iron&Wine που γνωρίζουμε και μας αρέσει. Όμως... εδώ μέσα θα βρεις το καλυτερότερο εκπληκτικοφανταστικότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ. Ναι, έτσι απλά και ξάστερα. Πρέπει να το έχω ακούσει πάνω από 65,892 φορές υπολογίζοντας πρόχειρα. Ποιο είναι? όοοοοχι, δε στο λέω, θα πρέπει να το ακούσεις παρακάτω. Αν κάνεις τη μαλακία και πατήσεις το fast forward θα βγει μέσα από την οθόνη ο Freddie και θα σου ξεσκίσει τα άντερα σε μικρά κομματάκια τα οποία θα σου τα δώσει μετά να τα φας. Χωρίς πίεση...

Ως τώρα:
14. Iron & Wine - Kiss Each Other Clean
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#15 Mogwai - Hardcore Will Never Die, But You Will

2011-12-06T10:57:00.003+02:00

Τι καινούριο μπορεί να περιμένει κάποιος από ένα κατεξοχήν post rock συγκρότημα (πλέον δεν έχω τύψεις που χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο) στο έβδομο μάλιστα άλμπουμ του? Τί είναι μωρέ τα άλμπουμ? κίντερ έκληξη? τίποτα καινούριο δεν πρέπει να περιμένεις κι αν το κάνεις είσαι ματαιόπονος, ντανσινγκοναϊσικός και πασόκος. Επομένως η φύση σε έχει εκδικηθεί ήδη. Το λένε και οι ίδιοι οι Mogwai με μια έννοια συνέχειας στον τίτλο: hardcore will never die. Που σημαίνει ότι κι οι ίδιοι ξέρουν που βαδίζουν και ποιος είναι ο ρόλος τους. Αλλιώς θα έγραφαν: hardcore is now reborn. Τί κάνουν όμως και δικαίως καταλαμβάνουν την 15η θέση? Για μια ακόμα φορά ανεβάζουν τα knobs των ενισχυτών στο 11 και σου σερβίρουν ένα πανέμορφο κόκκινο τριαντάφυλλο αφού πρώτα το έχουν βουτήξει σε μια καταλασπωμένη λακούβα ενός δρόμου της Γλασκώβης. Κι εσύ το τρως. Αυτό είναι hardcore, όχι μαλακίες.

Ως τώρα:
15. Mogwai - Hardcore will never die, but you will

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#16 Cults - Cults

2011-12-05T19:14:00.003+02:00

Φλωροκατάσταση, άι νόου. Επιτηδευμένα χαλασμένα σταράκια των 130 ευρώ, άντρες να κάνουν περισσότερη ώρα να φτιάξουν τα μαλλιά τους από τις γυναίκες, πολύχρωμα -και καλά- retro γυαλιά και καρό πουκάμισα με γιλέκο. Στάζουν χιπστεριά ως εκεί που δεν πάει οι Cults. Αλλά ρε γαμώτο έγραψαν ωραία τραγούδια. Για την ακρίβεια, δε βρήκα κάποιο τραγούδι στο άλμπουμ που να το προσπέρασα επειδή ήταν κακό.

Ως τώρα:

16. Cults - Cults

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#17 Kasabian - Velociraptor!

2011-12-04T10:36:00.001+02:00

ΟΚ, πάλεψα πάρα πολλή ώρα (ίσα με 3', τον περισσότερο χρόνο που ξόδεψα για μια θέση στην 20άδα) για να αποφασίσω αν θα ψηφίσω το τέταρτο άλμπουμ των αγαπημένων kasabian φέτος. Το γεγονός και μόνο ότι είναι τόσο χαμηλά στη λίστα λέει πολλά. Και κυρίως λέει ότι είναι η χειρότερη δουλειά τους μέχρι στιγμής. Από την άλλη βέβαια, λέει ταυτόχρονα ότι ακόμα και η χειρότερη δουλειά των kasabian αξίζει θέση στην εικοσάδα μου. Μπέρδεμα? Εμ, τι να κάνουμε? αν δε βάλουμε και κάποιον από το νησί, θα πέσει και θα βυθιστεί (αν δεν έχει ήδη γίνει αυτό δλδ). Όπως και να χει πάντως, χωρίς να αγγίζουν τα κεκτημένα τους κατάφεραν να μην απομακρυνθούν και πάρα πολύ από αυτά.

Ως τώρα:

17. Kasabian - Velociraptor!

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#18 Black Lips - Arabia Mountain

2011-12-03T10:36:00.000+02:00

Arabia mountain: ένα χορταστικότατο tapas menu 2λεπτων κιθαριστικών λιχουδιών που τρώγεται σε κλειστά γκαράζ γεμάτα υγρασία και καπνό ανάμεσα σε αναρίθμητα άδεια κουτάκια μπύρας. Δοκιμάστε να το φτιάξετε και μόνοι σας, μπορείτε.

Ως τώρα:

18. Black Lips - Arabia Mountain

19. Wilco - The Whole Love

20. R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#19 Wilco - The Whole Love

2011-12-02T15:21:00.005+02:00

Όλοι τους ξέρουν σαν όνομα, ελάχιστοι έχουν πραγματικά ακούσει κάτι από αυτούς. Δεν είναι hard-rockαμερικλανιά, αλλά ούτε και trendoindieχίπστερς. Δεν έχουν δλδ κανένα από τα βασικά κριτήρια, σύμφωνα με τα οποία μια μπάντα από το Αμέρικα γίνεται γνωστή εδώ. Έχουν φτάσει όμως αισίως στο όγδοο άλμπουμ και έχουν καταφέρει να μη γίνονται βαρετοί. Όχι βέβαια, δεν έχω ακούσει όλα τα πρoηγούμενα 7 άλμπουμς ολόκληρα -κι ούτε πρόκειται να το κάνω μάλλον- αλλά αυτό μου άρεσε. (Μα καλά, κανείς δεν τους είπε ότι ξέχασαν να βάλουν και τη λέξη "Lotta"?)

Ως τώρα:
Νο.19 - Wilco - The Whole Love
Νο.20 - R.E.M. - Collapse Into Now

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

#20 REM - Collapse Into Now

2011-12-01T10:55:00.002+02:00

Κάθε Νο. 20 είναι συμβολικό. Collapse Into Now λοιπόν, τιμής ένεκεν για μια τεράστια μπάντα που μας τέλειωσε πριν προλάβω να τη δω ζωντανά.

Υ.Γ. Ναι, καλά κατάλαβες: η blogovision του 2011 μόλις ξεκίνησε. Δες ΕΔΩ τι ψηφίζεται

Do you remember the first time?

2011-05-06T20:14:00.002+03:00

Μπορεί να μας έβγαλαν την ψυχή μέχρι να το ανακοινώσουν, αλλά τελικά είναι γεγονός: οι αγαπημένοι PULP θα μας έρθουν στην Αθήνα στις 20 Αυγούστου! Ακουγόταν εδώ και μήνες η φήμη και πλέον επιβεβαιώθηκε από το δικό τους site. Μένουν οι λεπτομέρειες, όμως ήδη ξέρουμε ότι θα γίνει στο Terra Vibe της Μαλακάσας, άρα η διοργάνωση -δυστυχώς?- ανήκει στη DiDi Music. Το muz!cOn φυσικά θα είναι εκεί, όπως και αρκετές άλλες χιλιάδες κόσμου φαντάζομαι. Interpol και Pulp - από μεγάλες μπάντες τουλάχιστον- σώζουν την παρτίδα των συναυλιών για φέτος.

No Age @Γαία Live για σήμερα

2011-04-27T18:11:00.003+03:00

Μπλόγκινγκ? τί είναι αυτό? σίγουρα πάντως είναι κάτι που δεν κάνω τον τελευταίο καιρό. Είμαι ούτως ή άλλως κατάπτυστος, δεν περίμενα τίποτα περισσότερο από μένα. Έχω καταντήσει να ανεβάζω ποστς μόνο για ανακοίνωση συναυλιών.
Τεσπα... τα είχαμε πει και παλιότερα για τους No Age που επισκέπτονται σήμερα την Θεσσαλονίκη και αύριο την Αθήνα (στο 6 D.O.G.S.). Ε, λοιπόν εννοείται πως το muz!cOn θα βρίσκεται σήμερα στο Γαία Live για να τους δει. Απίστευτα απρόσμενο live και ενώ μέχρι χθες ήμουν σίγουρος ότι θα πάτωνε από προσέλευση, πλέον άλλαξα γνώμη. Κι αυτό γιατί όλως περιέργως οι No Age χθες βράδυ ήταν καλεσμένοι στο ράδιο αρβύλα παρακαλώ. Δεν είμαι φαν των αρβύλα, τους βλέπω μόνο περιστασιακά με άλλους. Όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι η ΜΟΝΗ εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση που παρουσιάζει -ίσως υπερβολικά συνοπτικά βέβαια- ό,τι συναυλία γίνεται στη Θεσσαλονίκη. Από εντεχνίλες καρικατούρες μέχρι No Age και Saxon! Ένας μόνο θεατής να έρθει σήμερα στο live των No Age επειδή θα τους είδε στο αρβύλα, το θεωρώ πολύ ευχάριστο αποτέλεσμα. Θα σας πω βέβαια αύριο αν τελικά αυτός ο ένας θα ήρθε...
Όσοι μπορείτε πάντως να πάτε... ΝΑ ΠΑΤΕ!!! Η μουσική στη χώρα μας χρειάζεται τέτοια live να πηγαίνουν καλά, αν θέλουμε να έχουμε το δικαίωμα μετά να παραπονιόμαστε που μας ξαναφέρνουν τους PlaceboMobyJamesScorpionάδες ξανά-μανά. Το εισιτήριο είναι φθηνό, ο χώρος λέει για τέτοια συναυλία. Τα λέμε το βραδυ που θα χτυπιόμαστε με κάτι σαν αυτό:

Οι Interpol στην Αθήνα!

2011-04-06T09:49:00.005+03:00

Να και ένα πολύ ευχάριστο συναυλιακό νέο μετά από καιρό. Οι (φόλα όμως) αγαπημένοι Interpol θα εμφανιστούν στην Αθήνα σε άγνωστο μέχρι στιγμής χώρο, στις 7 Ιουνίου. Το ανακοίνωσε η ίδια η εταιρία στο twitter της. Αναμένουμε περισσότερα εντός των ημερών αν κι ακούγεται ότι τα εισιτήρια θα ξεκινήσουν να προπωλούνται από τις 11 Απριλίου.
Να πω και ποια εταιρία είναι? ε, μόνο η Detox θα έφερνε Interpol σε ένα τέτοιο καλοκαίρι. Ανάλογα με τον χώρο που θα γίνει το live, έχω την εντύπωση ότι θα πάει πάρα πολύ καλά και θα είναι από τις συναυλίες του καλοκαιριού. Ακούστε με που σας λέω ντε, έχω 5 μήνες που τους είδα στο Βερολίνο και ήταν τόσο καλοί που σκέφτομαι ήδη πως θα ζητήσω -ακόμη μία- άδεια από τη δουλειά...

Black Mountain απόψε

2011-04-02T16:58:00.002+03:00

Ένα πολύ ενδιαφέρον live θα γίνει απόψε στο Principal. Οι Καναδοί -ποιοι άλλοι?- Black Mountain θα εμφανιστούν σε μία συναυλία-έκπληξη για μένα. Πολύ σπάνια γίνονται τέτοιες συναυλίες στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη. Το muz!cOn φυσικά θα είναι εκεί, έστω και αρρωστιάρικο όπως είναι αυτές τις μέρες. Να είστε κι εσείς, δε θα χάσετε.

Σιγά μην κλάψω

2011-03-15T19:36:00.003+02:00

Αν ακόμα θέλεις να μάθεις το φετινό line-up πάτα πάνω στην εικόνα. Δε σου το συνιστώ όμως.

Ωραίες μικρές γραμμούλες

2011-03-14T20:59:00.002+02:00

Κυκλοφόρησε λοιπόν το "Build a Rocket Boys!", το πέμπτο δηλαδή άλμπουμ των μανκουνιών Elbow. Δεν είναι και "Seldom Seen Kid", αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Προς το παρόν ξεχωρίζω το "Neat little Rows" που θα ακούσεις παρακάτω. Τα υπόλοιπα τραγούδια κυμαίνονται μερικές δεκάδες κάτω στο τέμπο και μερικές δεκάδες πάνω σε ψυχή. Elbow: γιατί αυτούς εμπιστεύεσαι.

The Pains of Being Pure at Heart (ξανα μανα)

2011-03-11T15:45:00.004+02:00

Αν κάνεις κλικ-κλακ-κλοκ εδώ μέσα, θα μπορέσεις να ακούσεις όλο το νέο άλμπουμ των The Pains of Being Pure at Heart που λέγαμε τις προηγούμενες μέρες ότι θα κυκλοφορήσει. "Belong" είναι ο τίτλος του και θα κυκλοφορήσει σε φυσική μορφή στις 29 Μαρτίου. Μέχρι τότες το ακούς από εδώ, ή το αγοράζεις σε ψηφιακή μορφή. Θα το/την ακούσεις και ραδιοφωνικά σήμερα το απόγευμα (18:00-20:00) από τις known pleasures στον Postradio.gr.

Τούβλο-τούβλο χτίζονται οι πολυκατοικίες

2011-03-10T22:54:00.004+02:00

Τα τρομερά παιδιά -που δεν είναι πλέον και τόσο παιδιά- που προσπαθούν με πολύ ταλέντο και κόπο να βγάλουν το νησί από την αφάνεια, θα κυκλοφορήσουν τον τέταρτο δίσκο τους στις αρχές Ιουνίου. Για τις αγαπημένες μας μαιμούδες μιλάω, τους Arctic Monkeys. Μόλις 2 χρόνια μετά το εξαιρετικό "Humbug", το φρέσκο "Suck it and See" είναι έτοιμο και σε λίγους μήνες θα το έχουμε στα χέρια μας. Έχουν ανεβάσει τον τέταρτο όροφο και βρίσκονται στα μπετά.
Έχουν φάει πολλή άδικη λάσπη οι Monkeys εξ'αιτίας του πρώιμου ξαφνικού hype με το οποίο τους πυροβόλησαν τα αγγλικά κυρίως μέσα, όμως αυτοί απαντάνε όπως πρέπει: με μουσικάρες και με τιτλάρες, όπως αυτή. Πέραν του 'Brick by Brick' που θα ακούσεις παρακάτω δεν έχουν κυκλοφορήσει κάτι άλλο, αλλά πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα. Έχουμε βαρεθεί από νέους Χριστόφορους Κολόμβους, ας ακούσουμε και μερικούς John Adamses.

Known Pleasures και στο Cinemart

2011-03-08T16:02:00.004+02:00

Μετά το ραδιόφωνο και την ιντερνετική συχνότητα του Postradio.gr, οι "known pleasures" θα παρουσιάζονται πλέον και γραπτώς από το εξαιρετικό site του Cinemart. Τα έχουμε ξαναπεί από εδώ μέσα για το Cinemart, έχει ότι χρειάζεται να ξέρετε για τον κινηματογράφο -και πλέον όχι μόνο, γιατί θα φιλοξενεί και μένα! Όσοι δεν ξέρετε ήδη για το cinemart, περάστε μια βόλτα από εκεί, θα σας αρέσει.
Οι γραπτές "known pleasures" θα είναι μία υβριδική στήλη κινηματογράφου, μουσικής και βλακείας. Τρία πράγματα δηλαδή που με χαρακτηρίζουν και λατρεύω, επιτέλους όλα μαζί! Δεν έχω ιδέα τι θα διαβάζετε εκεί μέσα κάθε βδομάδα, αλλά ελπίζω να σας αρέσει. Thanx στα παιδιά του cinemart για τη φιλοξενία και είμαι σίγουρος ότι θα το μετανιώσουν.

Υ.Γ. Εκτάκτως και λόγω της καθαράς Τρίτης, σήμερα 18:00-20:00 known pleasures @ Postradio.gr

Χανς ή Χαν'ς?

2011-03-03T20:23:00.003+02:00

ΟΚ, μάλλον θα το έχετε ήδη δει κάπου, αλλά δεν άντεξα να μην το γράψω και στο muz!cOn. Το όσκαρ καλύτερης μουσικής το κέρδισε ο Trent Reznor -μαζί με τον Atticus Ross που οι περισσότεροι τον πετάνε απόξω- όπως θα ξέρετε ήδη. Δε λέω, όντως καλή η μουσική γιατί έδενε ωραία με το περιεχόμενο του Social Network, αν και ακούγεται ευχάριστα ακόμα και μόνη της. Όμως, για μένα το όσκαρ θα έπρεπε να πάει -για τρίτη φορά παρακαλώ- στην μουσική ιδιοφυία του περίφημου Hanz Zimmer μόνο και μόνο για το παρακάτω. Δείτε το βιντεάκι και θα καταλάβετε τί εννοώ. Όσοι είδατε το inception μάλλον θα αναγνωρίσετε κατευθείαν αυτό που θα ακούσετε. Τόσο απλό και όμως τόσο μεγαλειώδες στη σύλληψή του.

They break them

2011-02-25T21:05:00.002+02:00

Λέγονται pomplamoose. Τα σπάνε. Κάνουν αλλαξοφωτιστικές διασκευές. Έχουν γέλιο. Αλλά κυρίως, η γλυκούλα τύπισσα έχει ματάρες. Και της αρέσουν πολύ τα μαρούλια. Αυτά. Εδώ το γιουτιουμποκάναλό τους.

Υ.Γ. thanx to cube

Radiohead - The King of Limbs

2011-02-19T14:26:00.004+02:00

Για όσους δεν το είχατε καταλάβει, η αντίστροφη μέτρηση ήταν για σήμερα που υποτίθεται ότι θα ήταν η επίσημη πρώτη κυκλοφορία του "The King of Limbs", του νέου όγδοου κατά σειρά άλμπουμ της μεγάλης αυτής μπάντας που λέγεται Radiohead. Μας την έκαναν ύπουλα όμως και τελικά δόθηκε χθες προς αγορά. Anyway, το muz!cOn το έχει πλέον στα χέρια του (στα ηχεία του δλδ, γιατί είναι μόνο σε ψηφιακή μορφή ακόμα) και το έχει δώσει ήδη 2 καλά ακούσματα.

Δε θέλω να προτρέξω, γιατί ούτως ή άλλως και στις προηγούμενες δουλειές των Radiohead η μαγεία τους βγήκε μετά από αρκετά ακούσματα. Σαν πρώτο συμπέρασμα μόνο έχω να πω ότι πιο πολύ μου ακούγεται ως δίσκος του Thom Yorke, παρά των Radiohead. Θυμίζει αρκετά Eraser, χωρίς όμως τόσα πολλά μπλιμπλίκια. Περιέχει 8 τραγούδια (όσα και τα άλμπουμς της μπάντας δλδ) και ως εμπροσθοφυλακή δίνουν το αποκάτω "Lotus Flower" (το οποίο βίνδεο έχει σε μόλις 2 μέρες 1.5 εκατομμύριο θεάσεις). Θα τα ξαναπούμε για το άλμπουμ όταν το "ακούσω" πραγματικά. Πριν το ακούσω πάντως, περίμενα ότι τώρα θα ήμουν πολύ πολύ περισσότερο ενθουσιασμένος...

PJ Harvey - Let England Shake

2011-02-17T21:33:00.004+02:00

Μετά το ανούσιο και πίτα στο σνιφάρισμα "White Chalk", η PJ Harvey πάει και βγάζει αυτό το διαμάντι. Και αναρωτιέσαι εσύ ο καημένος ο ακροατής: μπορεί ένας καλλιτέχνης να βγάλει το αριστούργημά του με την όγδοη προσπάθεια? Μπορεί. Μπορεί ένα άλμπουμ να σου αρέσει τόσο πολύ με το πρώτο κιόλας άκουσμα? Μπορεί. Μπορεί η Άρσεναλ να παίξει τόσο ωραία μπάλα και να κερδίσει την μοναδική Μπάρτσα? Μπορεί. Let England shake.

Έχει καιρό που βγήκε, αλλά...

2011-02-15T16:47:00.003+02:00

...έπρεπε να ανεβάσω νέο ποστ γιατί δεν άντεχα να βλέπω άλλο τον Hoff μπροστά μου. Είμαι σίγουρος πως όποτε τον κοιτούσα, με μάτιαζε! Τέλη Μαρτίου η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των Pains of being pure at heart, το οποία και θα τιτλοφορείται "Belong". Θα τον λατρέψουμε κι αυτόν μάλλον, όπως και τον πρώτο. Πάρτε μια πρώτη γεύση:

This is not a love day

2011-02-14T11:40:00.002+02:00

Συναυλιών το ανάγνωσμα

2011-02-10T13:36:00.005+02:00

Καιρό έχουμε να γράψουμε κάτι για τα μελλοντικά live στη χώρα μας και ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη, αν και τα λέμε προφορικά αυτά στον Postradio. Βρισκόμαστε και εν αναμονή των υπολοίπων εγχώριων διοργανωτών (synch, rockwave) μετά τα νέα περί Amy Winehouse στο Ejekt. Ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής σημαντικότερα:

20/2: Television Personalities @ Tiki Bar, Αθήνα (εδώ πέφτουν στοιχήματα βέβαια για το αν καταφέρει να βγει ο Dan Treacy)
12/3: The Astronauts @ Rodeo, Αθήνα (μόνο εκεί δυστυχώς, μεγάλη μπάντα, μεγάλο live θα είναι αυτό)
13/3: Wire @ Gagarin 205, (για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ιστορία ολόκληρη μαζί τους)
31/3: Tiger Lillies @ Principal
2/4: Black Mountain @ Principal (δυστυχώς θα πατώσει από προσέλευση. Εννοείται πως θα είμαστε εκεί να το χαρούμε όμως!)
8/4: UNKLE @ Principal (για πρώτη φορά στην πόλη, σε χώρο που τους πάει)
14/4: The Twilight Singers @ Principal (ο φοβερός και τρομερός Greg Dulli επιστρέφει...)
27/4: (ΚΡΑΤΗΘΕΙΤΕ...) No Age @ Γαία Live!!!!!! (δεν ξέρω για ποιο σοκ να πρωτογράψω: ότι έρχονται ΤΩΡΑ?! ότι έρχονται ΚΑΙ Θεσσαλονίκη?! ότι θα παίξουν στο ...Yeah Live??!!)
28/4: Echo and the Bunnymen @ Gagarin 205 (ιιιίίσως να έρθουν και Θεσσαλονίκη)
14/5: The Charlatans @ Principal (από τα live που χρειάζεται κάθε διοργανωτής, καλά θα πάει)
22/6: Ejekt Festival - Amy Winehouse (σίγουρα) και Moby (μάλλον) μέχρι στιγμής.
20-24/6: Moby @ Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη (δεν έχει ανακοινωθεί επίσημα ακόμη, αλλά θεωρείται σίγουρο. Χαμός θα γίνει, βάζω και στοίχημα)
5/7: Grinderman @ Μονή Λαζαριστών (γιούπι και ξανα γιούπι, γιατί μάλλον θα τους ξαναδω 2 μέρες αφού θα τους έχω δει στο Rock Werchter!)
Κάπου μέσα στον Ιούλιο μάλλον: Rockwave - Ακούγεται ότι θα φέρει τους PULP (να, και το μοναδικό ταξίδι χάμου μέχρι στιγμής αν κλείσουν)

Για οτιδήποτε νεότερο, εδώ θα είμαστε να το πούμε.

Fresh fruit (not for rotting vegetables)

2011-02-01T12:11:00.005+02:00

Ένας μήνας μετά το τελευταίο μου ποστ. Από πέρσι έχω να γράψω! Δεν πάμε καλά μου φαίνεται. Γονυπετής και ελευθεριάζων ως είμαι πάντα εκεί χάμου, αιτούμαι πλήρους άφεσης αμαρτιών και συγχώρεσης μετά lolipop δώρου.
Στο διά ταύτα: με λένε kostaK και είμαι καλά. Και μετά από το ψιλοδιάλειμμα που έκανα δώρο στα αυτάκια μου που τα ταλαιπώρησα κατά συρροήν εκεί γύρω στα Χριστούγεννα, επανέρχομαι δριμύτερος και με νέα καλούδια. Α, και καλή μας χρονιά βρε!

Ας αρχίσουμε με το χθεσινό live του Mr. coolguy Steve Wynn. Χθες βράδυ, στο Club του Μύλου λοιπόν παρέα με τον τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος των αρχόντων της Paisley Underground (δες εδώ παρεμπιπτόντως το ψιλοαφιερωματάκι μας στην PU), των αγαπημένων Dream Syndicate. Δεν περιφρονώ την προσωπική του -μεγάλη- καριέρα ως σόλο μουσικού ή με τη συνοδεία των Miracle 3, αλλά όπως και να το κάνουμε, δε θα υπήρχαν δευτεριάτικα 100+ άτομα στο Μύλο να τον δουν για έκτη φορά στη Θεσσαλονίκη αν δεν είχε αυτό το όμορφο παρελθόν. Ωραίος τύπος ο Steve Wynn. Εκπληκτικά άνετος πάνω στο σανίδι, δε σταμάτησε λεπτό να μιλάει στο κοινό και να ...ακούει. Κανονικό διάλογο έκανε με μας από κάτω, έπαιξε εννοείται και τις παραγγελιές που του ζητήθηκαν. Το σετ μοιράστηκε ανάμεσα στα δικά του τραγούδια και σε αυτά των Syndicate. Ωραία πράματα. Πολύ καλύτερος απ' ότι περίμενα, δε θα μπορούσα να ζητήσω κάτι περισσότερο. Ίσως να μην είχαμε το support που εμφανίστηκε πριν από τον Stephan των Big Sleep (gesterdays νομίζω λέγονταν και αν εξαιρέσω το τελευταίο τους τραγούδι, μου φάνηκε σαν να έπαιζαν το ίδιο κομμάτι συνέχεια). Κρίμα πάντως, γιατί με το που είδα στην αρχή το ακουστικό μπάσο με έφτιαξε λιγουλάκι.
Αυτά για χθες, ωραία περάσαμε.

Τί νέο άκουσα μέσα στο 2011? Λίγα πράγματα μέχρι στιγμής, αλλά μέσα στη χρονιά ετοιμαστείτε για ομοβροντία νέων άλμπουμς από μπάντες-κράχτες. Τώρα βέβαια, ποια από αυτά θα ανταποκριθούν στις προσδοκίες μας είναι άλλο θέμα.

Έχουμε και λέμε:

Iron & Wine - Kiss each other clean
Λίγα πρώτα ακούσματα μέχρι στιγμής, αλλά όλα φαίνονται να είναι στη θέση τους. Στην ίδια μεν θέση που ξέρουμε για τον Samuel Beam, στην ίδια θέση δε που συνεχίζει να μας αρέσει. Αυτό που έχω κρατήσει πολύ ζεστά από την αρχή είναι η παρακάτω παράνοια (ειδικά μετά το 3' το τραγούδι γίνεται ύμνος λέμε). Είναι το τραγούδι που θα έπρεπε να είχε βγάλει ο Sufjan Stevens και όχι το περσινό εμετικό age of ads.

The Decemberists - The king is dead
Μην μπερδεύεσαι, the king λέει και όχι the queen. Επιστροφή λοιπόν για τους φίλους μας τους Αμερικάνους μετά το concept album που έβγαλαν προ διετίας. Πολύ καλύτερο τούτο δω. Ήδη από τις πρώτες ακροάσεις ξεχώρισαν 3-4 ωραίες στιγμές. Στο κλασσικό indie/rock/folk ύφος που μας έχουν συνηθίσει, απλά με λίγες παραπάνω δόσεις country αυτή τη φορά. Τίποτα φοβερά εκπληκτικό ή εκπληκτικά φοβερό πάντως.

British Sea Power - Valhalla Dancehall
Ένα άκουσμα μόνο το έδωσα, άρα δεν μπορώ να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα. Φαίνεται πάντως -ευτυχώς- να μην έχει καμία σχέση με το περσινό τους μέτριο EP, Zeus. Αυτό που κρατάω μέχρι στιγμής είναι το πολύ καλό Mongk II (οκ, στο άλμπουμ είναι πολύ καλύτερο από το ζωντανό) και βλέπουμε για τη συνέχεια.

Aυτά προς το παρόν. Θα τα ξαναπούμε σε κανα μήνα πάλι! πλάκα κάνω, ε?!

Zero Tunes Vol. 13 / Best of 2010

2010-12-29T23:19:00.004+02:00

Είχα καιρό να ανεβάσω zero tunes, ε? Τι καλύτερη πρόφαση για το Volume 13 από τα καλύτερα άλμπουμς της χρονιάς. Θα τα βρείτε και τα 20 εδώ μέσα, ένα τραγούδι για κάθε άλμπουμ. Το πρώτο link είναι για τις θέσεις 20-11 και το δεύτερο για τις θέσεις 10-1. Καλή ακρόαση λοιπόν!

zero tunes Vol. 13 part I

zero tunes Vol. 13 part II

Blogovision Final Results

2010-12-22T11:24:00.003+02:00

Αυτά είναι λοιπόν τα 40 καλύτερα άλμπουμς έτσι όπως ψηφίστηκαν από τους 91 -τελικά- Έλληνες bloggers. Μου αρέσει που κάθε χρόνο γινόμαστε όλο και περισσότεροι. Ο προσωπικός μου απολογισμός στη λίστα είναι 7 άλμπουμς στην πρώτη εικοσάδα και ένα ακόμα σκόρπιο στα υπόλοιπα 20. Πάλι καλά. Μόνο οι National βρίσκονται στην ίδια θέση με τη δική μου λίστα (2η). Δυστυχώς οι Caribou βρίσκονται ψηλά, όπως και οι Crystal Castles με με τους Deerhunter. Αλλά εντάξει, δε θα μιλήσουμε για τις παθογένειες της μπλογκόσφαιρας τώρα.
Πάντως το δικό μου συμπέρασμα περί μιας καλής μουσικής χρονιάς δεν μπορώ να πω ότι αντικατοπτρίζεται και τόσο πολύ στα αποτελέσματα της blogovision. Αναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς οι Arcade Fire. Όσο και να το κράζουμε εδώ στο muz!cOn, η απήχηση του Suburbs ήταν καθολική. Κρίμα.
Η blogovision κάθε χρόνο μου έδινε καινούρια ακούσματα και ευκαιρία για νέες μουσικές. Φέτος το έκανε ελάχιστα. Ή δεν είχε πολλά να μου προσφέρει ή άκουσα ΠΟΛΛΕΣ μουσικές φέτος. Τα μόνα δύο άλμπουμς που κράτησα είναι αυτά των Motorama και του John Grant (που ναι μεν το ήξερα, αλλά δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή). Αυτά για φέτος. Ας είναι καλά ο Gone4sure που μας βάζει στο τριπάκι και όλα τα παιδιά που ασχολήθηκαν με την καταμέτρηση.Και του χρόνου πάλι με ακόμα περισσότερες μουσικές προτάσεις για το 2011.
Τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

01 Arcade Fire 1062
02 National 1015
03 Caribou 923
04 Beach House 550
05 Gonjasufi 508
06 Black Keys 487
07 Crystal Castles 414
08 Deerhunter 355
09 LCD Soundsystem 351
10 Flying Lotus 322

11 Kanye West 303
12 Mumford & Sons 273
13 Janelle Monae 266
14 Gil Scott Heron 264
15 Ariel Pink 263
16 Midlake 261
17 MGMT 226
18 Broken Bells 225
19 Sufjan Stevens 219
20 Tame Impala 215

= Twin Shadow 215
22 Motorama 200
23 Grinderman 199
24 Gorillaz 196
25 Yeasayer 193
= These New Puritans 193
27 Shearwater 186
28 Pantha Du Prince 182
29 John Grant 168
30 Foals 160

31 Electric Litany 153
32 Joanna Newsom 148
33 Divine Comedy 146
34 Four Tet 140
35 Lone Wolf 137
36 Neil Young 132
37 Hot Chip 130
38 Pan Pan 127
39 Charlotte Gainsbourg 117
40 Radio Dept. 115

(Top 20 Albums of 2010) #1: Ten Kens - For Posterity

2010-12-20T12:43:00.005+02:00

Αυτό ήταν και για φέτος. Μία ακόμη μουσική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Φέτος μου τα χάλασε λίγο η μουσική σοδειά γιατί δε μου έδωσε πολύ βήμα για κράξιμο. Όπως και να το δεις, ήταν μια καλή μουσική χρονιά. Πολλοί καλοί δίσκοι βγήκαν έξω από την 20άδα, όταν σε άλλες χρονιές (βλ. 2009) θα μπορούσαν να χτυπάνε ακόμα και δεκάδα. Περισσότερα γι'αυτά τα άλμπουμς που δεν τα κατάφεραν, καθώς και για τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς να αναμένετε ξεχωριστό post τις επόμενες μέρες. Το παρακάτω άλμπουμ έχει σήμερα την τιμητική του...

Μετά το Master Chef, το Master DJ:
Σκέψου για μια στιγμή ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό. Πάρε μερικά δευτερόλεπτα και θυμήσου τη γεύση του. Εντάξει? Ωραία. Τώρα προσπάθησε να θυμηθείς τί ένιωσες την πρώτη φορά που το γεύτηκες. Εκείνη την ξεχωριστή, τελείως διαφορετική γεύση που δεν είχες συναντήσει ποτέ σου πριν.Εντάξει? Ωραία. Τώρα φαντάσου οτι ακριβώς την στιγμή που έχεις φάει και την τελευταία μπουκιά και έχεις αρχίσει να γλείφεις ότι απέμεινε από το πάνω χείλος, έρχεται ο τρίμετρος ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουντί και σου πατάει την πιο δυνατή γροθιά του στο στομάχι σου. Εντάξει? Ωραία. Πλέον έχεις πάρει μια ιδέα για το τί βίωσα όταν πρωτοάκουσα το "For Posterity" από τους ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ Ten Kens.

Τί είναι το "For Posterity"? Είναι ένα μαγευτικό σουφλέ που έχει για πρώτη στρώση το grunge noir, για δεύτερη το math rock, για μπεσαμέλ περιλαμβάνει τα πιο απίστευτα riffs που άκουσες μετά τους System of a Down και για τελική επικάλυψη λίγη αστερόσκονη από τους Nirvana. Πως να μην είσαι λίγο χοντρούλης-μπούλης-χοντροκόκκαλος όταν έχεις τέτοιο άλμπουμ μέσα στη χρονιά?

Υ.Γ. του βίνδεου: να θυμηθώ να ανεβάσω τα τραγούδια από το άλμπουμ στο γιουτιούμπι, γιατί έχει μόνο το αποπάνου.

Η συνολική λίστα με τα άλμπουμς της χρονιάς είναι η εξής:

1) Ten Kens - For Posterity
2) The National - High Violet
3) MGMT - Congratulations
4) Yann Tiersen - Dust Lane
5) The Black Angels - Phosphene Dream
6) Beach House - Teen Dream
7) Titus Andronicus - The Monitor
8) Shearwater - Golden Archipelago
9) Wolf Parade - Expo 86
10) The Black Keys - Brothers
11) No Age - Everything in Between
12) Broken Bells - Broken Bells
13) Get Well Soon - Vexations
14) Surfer Blood - Astro Coast
15) Midlake - The Courage of Others
16) Interpol - Interpol
17) The Fall - Your Future Our Clutter
18) The Love Language - Libraries
19) Les Savy Fav - Root for Ruin
20) Arcade Fire - The Suburbs

Y.Γ. του κειμένου: σήμερις, ειδική εκπομπή-αφιέρωμα στα καλύτερα άλμπουμς και τραγούδια της χρονιάς. known pleasures (18:00-20:00), στον Postradio.gr πάντα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #2: The National - High Violet

2010-12-19T20:15:00.003+02:00

Για όσους διαβάζετε αυτό το μπλογκ, ή για όσους ακούτε την εκπομπή στον Postradio, δε θα σας κάνει καμία εντύπωση το γεγονός ότι οι National είναι τόσο ψηλά. Ίσως να αποτελεί μια μικρή έκπληξη που δεν βρίσκονται στην πρώτη θέση. Και για μένα είναι. Φανταστείτε πόσο πολύ μου άρεσε το νούμερο 1 για να εκτοπίσει το άλμπουμ που χαρακτηρίζει τη γενιά μου περισσότερο από όλα τα άλλα. Έχεις διαβάσει πάρα πολλά για το High Violet, μην περιμένεις να ακούσεις τίποτα περισσότερο εδώ. Απλά να θυμίσω τί γράφαμε τον Μάιο. Επειδή όμως ξέρω ότι δε θα το διαβάσεις, θα σου πω ότι ξεκινούσε με την ερώτηση:

"Πόσο γαμάτο μπορεί να είναι ένα άλμπουμ? Όσο γαμάτο είναι το High Violet."

Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #3: MGMT - Congratulations

2010-12-18T22:21:00.003+02:00

Έχετε δει το εξώφυλλο του "Everything in Between" των φετινών No Age? Ένα αντίστοιχο τέτοιο χαρτί δημιούργησαν και οι MGMT φέτος, απλά αντί για "Everything in Between" έγραψαν πάνω τη λέξη HYPE. Το hype που κληρονόμησαν από το "Oracular Spectacular" το πήραν, το τσαλάκωσαν και το πέταξαν στα σκουπίδια. Είναι σαν να είπαν μεταξύ τους: "ωραία, τώρα που μας έμαθαν, τους πλουτίσαμε και μας δίνουν λευκή επιταγή ας γράψουμε και το άλμπουμ που πάντα θέλαμε να γράψουμε". Κάπως έτσι εγένετο το "Congratulations". Ποτέ ένα τόσο "αποτυχημένο" άλμπουμ δεν ακούστηκε τόσο όμορφα στα πονεμένα μου αυτάκια. Τί να πρωτοκρατήσεις? το 'Brian Eno', το 'It's working', το 'Sοng for Dan Treacy', το ψυχεδελικό 'Lady Dada's Nightmare, το επικό από όλες τις απόψεις 'Siberian Breaks'? Τέτοιο ταλέντο σε τόσο νεαρή ηλικία είχε χρόνια να δει η μουσική βιομηχανία. C'est magnifique λέμε και ξαναλέμε!

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #4: Yann Tiersen - Dust Lane

2010-12-17T12:47:00.003+02:00

Αν ξέρεις τον Yann Tiersen μόνο από το soundtrack της Amelie, άκου αυτά παρακάτω και ετοιμάσου για κοσμογονία στο αυτί σου. Αν ξέρεις τον Yann Tiersen και για τις άλλες του δουλειές, θα ξέρεις ήδη για το Dust Lane άρα σε αγνοώ. Αν δεν ήταν φέτος τέτοια ωραία χρονιά, το Dust Lane μπορεί και να ήταν στην πρώτη θέση. Αν η γιαγιά μου είχε ρόδες θα ήταν το σαραβαλάκι του εξωφύλλου. Αν είχες καλύτερη δουλειά να κάνεις, θα διάβαζες καλύτερη περιγραφή του δίσκου κάπου αλλού.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #5: The Black Angels - Phosphene Dream

2010-12-16T15:26:00.002+02:00

Για μια ακόμα φορά, ματα-ξανα-μανα αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Σεπτέμβρη:

"Το "Phosphene Dream" δε θα σου αλλάξει την οπτική σου για τη μουσική. Δε θα κάνει καμία επανάσταση. Δε θα το μνημονεύουν σε 30 χρόνια για την απίστευτη επιδραστικότητά του. Όμως είναι άλμπουμ που γαμάει. Έτσι. Απλά και γαμηστερά. Δε θέλει και πολύ για να μπεις στο κλίμα. Απλά άκου το εναρκτήριο "bad vibrations" και δε θα θέλεις να σταματήσεις μέχρι να παιχτούν όλα τα 10 τραγούδια."

ΟΚ, ότι και να πω για το "Phosphene Dream" λίγο θα είναι. Οι τυπάδες πρέπει να έχουν ανακαλύψει τη μηχανή του χρόνου με κάποιο τρόπο. Η παράνοιά τους που συμβαδίζει τέλεια μαζί με την αναβίωση της ψυχεδέλειας των 70's είναι μοναδική. Και να σκεφτεί κανείς ότι η μουσική αισθητική εκείνης της εποχής ως τώρα με έβρισκε τουλάχιστον αδιάφορο. Βρε μήπως και το αδικώ με την πέμπτη θέση? Επίσης, από αυτό εδώ το βήμα του muz!cOn έχω να πω ότι ο Dave Sardy είναι ίσως ο καλύτερος παραγωγός των 2 προηγούμενων δεκαετιών. Δες σε ποια άλμπουμς έχει κάνει την παραγωγή και θα καταλάβεις γιατί.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #6: Beach House - Teen Dream

2010-12-15T10:56:00.004+02:00

Καλοκαίρι 2010 στο εξοχικό μου (beach house) στην "σαν αυτή δεν έχει" Χαλκιδική:

Δεν έχει 5 λεπτά που γύρισα. Είμαι ξαπλωμένος πάνω στο φρεσκοκομμένο χορτάρι, η μυρωδιά του οποίου είναι από μόνη της επιβεβαίωση του καλοκαιριού. Μόλις έχει αρχίσει να σουρουπώνει και ο ορίζοντας έχει βαφτεί με την κοκκινάδα που μόνο μια έφηβη μπορεί να βιώσει όταν φιλάει για πρώτη της φορά. Τα θαλασσοπούλια επιστρέφουν από την εργασία της ημέρας χαρίζοντάς μου ένα νοσταλγικό νανούρισμα. Νιώθω έτοιμος να χαθώ μέσα στη λήθη του χρόνου. Και τότε βλέπω απειλητικά μπροστά μου τη χέστρα. Νιώθω ότι θέλω να ξεράσω όσο δεν έχω ξεράσει ποτέ στη ζωή μου. Είμαι σίγουρος πως θα βγάλω ολόκληρο το συκώτι μου. Το "teen dream" είχε μείνει εδώ και ώρες και έπαιζε στο repeat από το CD player. "10 Mile Stereo". Ξερνούσα και απολάμβανα το "better times". Παραπατούσα και σκεφτόμουν "Walk in the park". Αν και σούρουπο είχε τρελή ζέστη κι εγώ απλά παρακαλούσα να ήμουν στο "Norway". Μπροστά μου περνάει μια "Zebra". Ή μπορεί και να ήταν κανας μπαουγκτζής δεν ξέρω, είχα πιει τον άμπακο ούτως ή άλλως.
Αυτό που θυμάμαι όμως σίγουρα είναι να σκέφτομαι: "τί δισκάρα είναι αυτή ρε πούστη μου?!" και κάπου εκεί ...σκοτάδι όλα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums 0f 2010) #7: Titus Andronicus - The Monitor

2010-12-14T09:33:00.003+02:00

Κάτι σαν concept album με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική. Κάτι σαν αυτό που λέμε "in your face mama" rock. Κάτι σαν 65' καθαρού θυμού, καφρίλας και αμερικάνικης ιστορίας. Κάτι σαν παγωτό (το έχω λιώσει στο παίξιμο λέμε από τον Postradio). Κάτι σαν ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς. Αλλά κυρίως για τα δύο τραγούδια κάτω. Δεν γράφονται κάθε μέρα, θα ουρλιάζονται όμως για πολλά. Φυλαχτείτε! "The enemy is everywhere!!!"

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #8: Shearwater - Golden Archipelago

2010-12-13T09:50:00.002+02:00

Ε, κάποιες αγάπες δεν κόβονται. Κάποιες βέβαια γίνονται κακές συνήθειες και εθίζεσαι (βλ. interpol) και κάποιες άλλες όπως οι Shearwater απλά σε κάνουν να τις ερωτεύεσαι σαν να ήταν η πρώτη σου φορά. Το "Golden Archipelago" είτε το λατρεύεις, είτε δεν του δίνεις καμία σημασία. Δεν υπάρχει μέση λύση. Είναι από τους ελάχιστους φετινούς δίσκους που απαγορεύεται η χρήση του "next track" κουμπιού. Αν το κάνεις, είναι σίγουρο πως δε θα σου αρέσει. Αν δεν το κάνεις, να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις κάτι πολύ δικό σου εκεί μέσα.

Γράφαμε τον Φεβρουάριο:
"Όταν ξεκίνησα να γράφω για το άλμπουμ, είχα σκοπό να γράψω ένα από τα καλύτερα και πιο προσωπικά review που θα έγραφα ποτέ μου. Άρχισα με διάφορες πομπώδεις φράσεις και χαρακτηρισμούς, το προχώρησα σε πιο τεχνικά θέματα, μετά άλλαξα γνώμη και το γύρισα στη ψυχολογία, στα συναισθήματα που μου προκλήθηκαν, σε εκθειασμούς και γενικότερες αμετροέπειες.

Control-a και delete.

Παπαριές! Πως μπορείς να περιγράψεις με ψυχρές λέξεις και φράσεις τη μουσική? Τί σκατά κάνουμε όλοι εμείς που υποτίθεται γράφουμε γι'αυτά τα πράγματα? Μαλακίες κάνουμε. Μπορείς εύκολα να θάψεις ένα άλμπουμ, να πεις τι δε ΣΕ άρεσε, τι θα έπρεπε να υπήρχε. Πως όμως περιγράφεις την πραγματική μουσική σε μία από τις πιο ολοκληρωμένες της μορφές? Απλά δεν μπορείς κι όποιος λέει το αντίθετο, ας κάτσει να ακούσει -πραγματικά και αληθινά όμως- το "Golden Archipelago" και μετά να έρθει να μου το εξηγήσει.
"Δεν περιγράφω άλλο!" -κατά Χελάκη. Απλά ακούστε το."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #9: Wolf Parade - Expo 86'

2010-12-12T23:23:00.003+02:00

Όταν τα περισσότερα indie σχήματα που θεοποιούνται από τα διάφορα pitchNMEstone και λοιπούς πασχίζουν να βγάλουν άλμπουμς απλά και μόνο για να συμπεριλάβουν το ένα και μοναδικό άξιο αναφοράς τραγούδι τους, οι Wolf Parade βγάζουν ακόμα μια ολοκληρωμένη πρόταση το 2010 για να τους δείξουν how it's done. Το "Εχpo 86" έχει αρχή, μέση και δυστυχώς τέλος. Θα βλέπαμε πολλά ωραία πραγματάκια από τους φίλους μας τους Καναδούς στο μέλλον, αλλά προς το παρόν μπήκαν στο ψυγείο. Ελπίζω να βγουν γρήγορα.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #10 The Black Keys - Brothers

2010-12-11T16:30:00.005+02:00

(ξανα-μανα)αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Μάιο:

"Πόσο νοσταλγώ ώρες-ώρες τις φορές που απλά βυθιζόμουν σε ένα δισκάδικο (βλ. λωτός, stereodisk, rollin under) ακούγοντας δίσκους μετά δίσκων που είχα διαλέξει να περάσω από το "κρασ-τεστ" του πικαπ. Αυτούς τους δίσκους είτε μου τους πρότειναν άλλοι, είτε τους έβρισκα από περιοδικά, είτε ήταν "ρε συ, κοίτα τί γαμάτο μου ήρθε μόλις χθες" από τον Σταύρο, είτε βεβαίως αποκλειστικά στην τύχη γιατί θα μου άρεζε ένα εξώφυλλο ή το όνομα ενός άλμπουμ. Δεν υπήρχε περίπτωση να έβλεπα το εξώφυλλο των νέων Black Keys και να μην το δοκίμαζα. Και θα ήταν ηδονική η στιγμή που θα το άκουγα, γιατί θα είχα μόλις ανακαλύψει έναν απίστευτο ήχο. Μετά θα έβαζα το βινύλιο στο μαγαζί και είτε θα έκανα τον έξυπνο και υπερήφανο που το ανακάλυψα, ή θα ξενέρωνα αν κάποιος άλλος το ήξερε ήδη (πράγμα σπάνιο στα μαγαζιά που έπαιζα).
Το θέμα όμως είναι ότι από εκείνη τη μέρα και έπειτα, το άλμπουμ δεν ανήκε στο γκρουπ, αλλά σε μένα. Το έκανα δικό μου, ήταν δική μου ιδιοκτησία. Και όποιος άλλος μετά από μένα το ανακάλυπτε , θα ήταν απλά ένας που άκουσε τη δικιά μου μουσική. Κάπως έτσι την ψωνίζαμε όλοι με τη μουσική τότε.
Τώρα?... απλά γράφω στο μπλογκ για ένα συγκρότημα που μάλλον ήδη θα ξέρεις (ε, είναι και το έκτο τους άλμπουμ) και για ένα άλμπουμ που πολύ πιθανό είναι να το έχεις ήδη ακούσει, ή διαβάσει σε άλλο μουσικό σάιτ. Δε με νοιάζει όμως: εγώ όταν άκουσα το "brothers" φαντασιώθηκα ότι είχα κάνει κατάδυση στο υπόγειο ενός σκονισμένου δισκάδικου και κάπου ανάμεσα στα σκόρπια βινύλια και ράφια άκουγα στα ακουστικά μου το "I'm not the one", πιστεύοντας όμως ότι ήμουν πραγματικά ο "the one". Το άλμπουμ γαμάει όλο. Αν σ'αρέσουν τα blues-rock με soul φωνητικά, αυτό θα είναι από τα album της χρονιάς για σένα. Αν πάλι δε γνωρίζεις αυτόν τον ήχο, απλά άκου αυτά τα τρία παρακάτω (το τρίτο είναι το αγαπημένο μου). Στα δύο πρώτα έχει βάλει το χεράκι του ο έρωτάς μου τον τελευταίο καιρό, ο Danger Mouse."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

Μπορείς να βρεις τη διαφορά?

2010-12-11T14:52:00.002+02:00

Αγγλία:

Ελλάδα:

Και μια αφιέρωση του muz!cOn:

(Top 20 Albums of 2010) #11: No Age - Everything in Between

2010-12-10T09:56:00.005+02:00

Το "Nouns" είχε καταλάβει την 9η θέση στην αντίστοιχη λίστα μου το 2008. Το ότι φέτος οι No Age καταφέρνουν να βρίσκονται στα ίδια περίπου επίπεδα, είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρο. Μπορεί το "Everything in Between" να μη σου βγάζει τη ζωώδη ωμότητα που υπήρχε σε όλα τα τραγούδια του "Nouns", όμως το noise-pop που τόσο λάτρεψες εκεί ζει και βασιλεύει και εδώ. Απλά τονίζει περισότερο το pop από το noise. Και αυτό δεν είναι κακό πάντα, ασχέτως της ψευδονοοτροπίας του ψευδοίντι ελληνικού κοινού. Οι No Age δεν ανακαλύπτουν καμιά Αμερική, ούτε καν ένα δεύτερο "Nouns". Δεν τους νοιάζει και καλά κάνουν. Σταδιάλα με τους όλους τους Χριστόφορους Κολόμβους κάθε χρόνο. Η συμμορία του LA καραγουστάρει αυτό που κάνει κι εγώ καραγουστάρω μαζί τους.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #12 Broken Bells - Broken Bells

2010-12-09T13:56:00.004+02:00

Αντιγράφω αυτά που λέγαμε τον Μάρτιο:
"Κάποιοι άνθρωποι όμως ρε γιατρέ μου έχουν το άγγιγμα του Μίδα, έτσι? Ο Danger Mouse (aka Brian Burton) μετατρέπει σε χρυσό οτιδήποτε πιάσει στα χέρια του. Ο γνωστός μας παραγωγός/μουσικός (Gorillaz, Gnarls Barkley, Beck κ.α.) συνεργάστηκε με τον James Mercer των Shins (μεγάλη αγάπη κι αυτοί, ε?) και το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο φρέσκα άλμπουμς για το 2010.
Θα βρεις άπειρες συγκρίσεις με άλλες μπάντες/καλλιτέχνες εδώ μέσα, αλλά όλες ντυμένες με αόρατο μανδύα, έτσι ώστε να ξέρεις μεν ότι υποβόσκουν, αλλά να μην υπερκαλύπτουν την αυθεντική σύνθεση - ο ιδανικός δηλαδή τρόπος! Θα βρεις σίγουρα Beck (βλ. "Trap Doors"), Talking Heads (στην έναρξη του "The Mall and Misery" εγώ σιγοτραγουδούσα το "Road to Nowhere") και κάτι λίγα από Gnarls Barkley και Kasabian (στη μελωδία των φωνητικών κυρίως).

Δισκάρα με λίγα λόγια, χωρίς πραγματικά κανένα κακό τραγούδι. Πράγμα που με δυσκολεύει στην πρόταση παρακάτω, αλλά κατέληξα να βάλω το δικό μου αγαπημένο. Προσέξτε στο "Mongrel Heart" το σημείο ύμνος-tribute στον Morricone (γύρω στα 2 λεπτά). Άλλες καλές στιγμές που ξεχωρίζουν ίσως λίιιγο παραπάνω είναι τα "Citizen", "Vaporize", "The Mall and Misery" και το εναρκτήριο "The High Road"."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

Y.Γ. Όχι να ευλογήσω τα γένια μου, αλλά όλα σχεδόν τα βίνδεοζ που βλέπετε στο γιουτιούμπι από τους Broken Bells, η αφεντιά μου τα ανέβασε. Μέσα σε λίγους μήνες, τα τραγούδια του δίσκου έχουν αγγίξει το 1.000.000 views...

(Top 20 Albums of 2010) #13: Get Well Soon - Vexations

2010-12-08T13:11:00.005+02:00

Από τους πρώτους πολύ καλούς δίσκους του 2010, μόλις τον Γενάρη μας ήρθε. Ο συνονόματος Gropper το έκανε πάλι το -μικρότερο μεν, πανάξιο δε- θαυματάκι του. Το 2007 οι Get Well Soon ήταν στην πρώτη θέση της αντίστοιχης λίστας μου. Το "Vexations" ήρθε σαν φυσική συνέχεια του "Rest Now Weary Head" και ίσως γι'αυτόν ακριβώς το λόγο δεν είναι πάλι στις πρώτες θέσεις. Αν η πρώτη τους δουλειά ήρθε λίγο σαν κεραυνός, το "Vexations" ήρθε απλά σαν το μπουμπουνητό που ακολουθεί. Δυνατό, επιβλητικό, απειλητικό, αλλά ήξερες ότι θα έρθει. Ολοκληρωμένη δουλειά για μια ακόμα φορά από τον Γερμανό, πανέμορφα τραγούδια, εκπληκτικό εξώφυλλο, η αγαπημένη μελαγχολία. It's all gooooood δηλαδής. Τον είδαμε και ζωντανά στο Βερολίνο, τί καλύτερο για φέτος? Απλά περιμένουμε τον τρίτο...

Y.Γ. Τώρα που θυμήθηκα το Live του Βερολίνου, τί θα γίνει με τα εισιτήρια για τους Nowist ρε παιδιά? Κανείς δε θέλει 2 δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου?? Δες εδώ λεπτομέρειες.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #14: Surfer Blood - Astro Coast

2010-12-07T09:42:00.005+02:00

Ίσως αν δεν τους έβλεπα live να βρίσκονταν λίγο πιο χαμηλά στη λίστα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εξίσου καλός όλος ο δίσκος, αλλά ρε γμτ το "Floating Vibes" και μόνο είναι αρκετό για να σου φτιάξει τη χρονιά. Από τα καλύτερα τραγούδια του 2010. Αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στο Astro Coast και το "Mirror Mirror" των Irrepressibles ("in this shirt"), αλλά τελικά το δεύτερο έχει -όντως- μόνο μία τραγουδάρα που με τράβηξε σε αντίθεση με τους Surfer Blood.

Y.Γ. Και μιας και το ανέφερα, δε μπορώ να το αφήσω έτσι. Άκου ένα από τα πιο καταπληκτικά/ανατριχιαστικά/υποβλητικά τραγούδια του 2010:

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #15: Midlake - The Courage of Others

2010-12-06T09:30:00.002+02:00

Τα γράφαμε πριν από λίγο καιρό εδώ πάλι:

"Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα."

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #16: Interpol - Interpol

2010-12-05T12:47:00.005+02:00

Περίμενα ότι θα ήμουν ο μόνος που θα έβαζε τους φετινούς Interpol στη λίστα του, αλλά είδα ότι ήδη το έκαναν καναδυό ακόμη. Αυτό σημαίνει ότι τελικά δεν είμαι και τοοόοσο γκρουπι από μόνος μου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι σαν εμένα και κυκλοφορούμε ανάμεσά σας! Γιατί πραγματικά το τέταρτο και ομώνυμο άλμπουμ των Interpol δύσκολα αγγίζει κάποιον που δεν είναι μυημένος στον μοναδικό αυτόν ήχο που έχουμε λατρέψει οι υπόλοιποι. Σίγουρα το επίπεδο του άλμπουμ ουδεμία σχέση έχει με τα δύο πρώτα, αλλά νομίζω πως το άκουσα ήδη περισσότερο από το "Our Love to Admire". Στερητικό σύνδρομο? ίσως. Μπορεί του χρόνου να μη θυμάμαι καν την ύπαρξή του, όμως δεν ανήκω σε αυτούς που σήμερα το θάβουν. Οι Interpol αυτό ξέρουν να βγάζουν και αυτό βγάζουν και φέτος το έκαναν με τον πιο σκοτεινό τρόπο μέχρι στιγμής. Για κάποιες περιπτώσεις όπως αυτή δε ζητάω -και μάλλον δε θέλω να ζητήσω- κάτι παραπάνω.

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #17 The Fall - Your Future Our Clutter

2010-12-04T16:42:00.004+02:00

Mark E. Smith. Όχι, δεν έχω και τους 28 δίσκους της καριέρας του, πράγμα που δε με κάνει και τον καλύτερο κριτή. Αυτό όμως ήταν γροθιά στο στομάχι. Και δε θυμάμαι πολλές τέτοιες γροθιές που να τις ευχαριστήθηκα τόσο όσο το "You Future Our Clutter".

Δες ΕΔΩ τη συγκεντρωτική λίστα των 94 Ελλήνων bloggers (αυτοί ξέρουν!)

(Top 20 Albums of 2010) #18: The Love Language - Libraries

2010-12-03T10:52:00.003+02:00

Nostalgic indie pop και τα μυαλά στα κάγκελα. Δεν ξέρω τι ακριβώς με τράβηξε στους Love Language. Μυρίζουν αθωότητα, ξεγνοιασιά και Burt Bacharagh. Τρεις καλοί λόγοι δλδ για να μείνω μακριά. Κι όμως, το ”Libraries” αν το καλοσκεφτείς είναι πραγματικά πολύ καλό. Είναι το άλμπουμ που θα έπρεπε να είχαν βγάλει οι Coral τώρα που ψιλοφλώρεψαν. Η ενορχήστρωση των τραγουδιών είναι σχεδόν ολόιδια με αυτή του “The Suburbs” των Arcade Fire, χωρίς όμως να ακούγεται παράταιρη από τη καθαυτή σύνθεση (όπως συμβαίνει δυστυχώς με το Suburbs). Μπράβο λοιπόν στον Stuart McLamb. Με έκανε να περιμένω και την τρίτη του προσπάθεια.

Δείτε ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά απότελέσματα των 94 Ελλήνων bloggers

(Top 20 Albums of 2010) #19: Les Savy Fav - Root for Ruin

2010-12-02T09:43:00.006+02:00

Το πέμπτο άλμπουμ των Les Savy Fav έμελλε να είναι και το καλύτερό τους. Το "let's get out of here" (και όχι μόνο αυτό) έχει μπει για τα καλά μέσα στο μυαλό μου εδώ και λίγους μήνες και δε λέει να ξεκολλήσει. Θα πρέπει να είναι από τα πλέον πολυπαιγμένα τραγούδια μου στον Postradio. Απλά rock τραγούδια, απογυμνωμένα από τις "απαραίτητες" για άλλους πολυπλοκότητες και πλατειασμούς. R'n'R είναι ρε γαμώτο και το "Root for Ruin" είναι από τους καλύτερους φετινούς εκπροσώπους του.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

(Top 20 Albums of 2010) #20: Arcade Fire - The Suburbs

2010-12-01T09:34:00.005+02:00

Ξεκινάμε λοιπόν και για φέτος. Ως πρόλογο, το μόνο που θα πω είναι ότι φέτος είχαμε καλή σοδειά. Πολλά καλά άλμπουμς έχουν μείνει έξω από την εικοσάδα (θα γράψουμε στο τέλος ποια), σε αντίθεση με πέρσι που τα έψαχνες με μικροσκόπιο. Πάμε...

Σημαδιακό το Νο 20, όπως είχε πει και ένας άλλος φίλος blogger σε προηγούμενη blogovision. Ναι μεν Νο.20=τελευταία θέση στην εικοσάδα, όμως είναι ταυτόχρονα και το πρώτο άλμπουμ που ανοίγει την αυλαία της λίστας. Βέβαια εκείνος ο φίλος -ποιος ήταν θα σκάσω!- για καλό το είχε πει. Ότι δλδ, το Νο.20 έχει παραπάνω αίγλη από το Νο.17 για παράδειγμα κι ας είναι 3 θέσεις πιο κάτω. Στη δικιά μου περίπτωση όμως είναι για κακό. Είναι για να επισημάνω για μια ακόμα φορά πόσο χαμηλότερου επιπέδου είναι το "The Suburbs" σε σχέση πάντα με τα υψηλά στάνταρντς που μας έχουν μάθει οι Arcade Fire. Θα του δώσω 1 πόντο λοιπόν μόνο και μόνο για να δείξω ότι -αντίθετα με τα "funeral" και "neon bible" (δύο πρώτες θέσεις δλδ στις χρονιές τους)- δεν αξίζει για περισσότερους. Είμαι βέβαια και λίγο άδικος: αν μιλούσαμε ας πούμε για το ντεμπούτο μιας νέας μπάντας, το "The Suburbs" είναι πολύ πιθανό να βρισκόταν κοντά στη δεκάδα. Όταν όμως πρόκειται για τη μπάντα που θεωρείς αυτή τη στιγμή μία από τις κορυφαίες του κόσμου (και προσωπικά φόλα αγαπημένη), όχι.

Δες ΕΔΩ τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των 93 bloggers.

Δώρο Χριστουγέννων: 2 δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο!

2010-11-30T20:36:00.003+02:00

Μπορεί ο ΓΑΠ να σου έκοψε το δώρο των Χριστουγέννων, όμως το muz!cOn τρελάθηκε και σου το δίνει πίσω σε μορφή εισιτηρίων συναυλίας! Έχω λοιπόν 2 εισιτήρια για τη συναυλία των Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου και δε φοβάμαι να τα χρησιμοποιήσω. Η συναυλία γίνεται στο Huxleys Neue Welt και είναι εξ'αιτίας των 20 χρόνων λειτουργίας της δισκογραφικής εταιρίας City Slang. Όσοι λοιπόν θα είστε στο Βερολίνο εκείνες τις μέρες, μπορείτε να δείτε και τζαμπαντάν τους Notwist.

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μου στείλετε ένα e-mail με το όνομά σας στο muziconblog@gmail.com με θέμα Notwist και κείμενο τον Θούριο του Ρήγα (πλάκα κάνω, μπορείτε να γράψετε τον Θούριο κάποιου άλλου). Θα το ανακοινώσω και στον Postradio (έχουμε και την εκπομπή, ε? μη ξεχνιόμαστε, περάστε καμια βόλτα). Απ' ότι λένε οι ίδιοι οι Notwist, θα παίξουν κυρίως τα παλιά τους τραγούδια από το Neon Golden. Ωραία θα είναι.

Υ.Γ. Αύριο αρχίζει ο μαραθώνιος της blogovision όπως κάθε χρόνο από τον gone4sure. Ψηφίζουμε κάθε μέρα ένα φετινό αγαπημένο άλμπουμ. Κρατηθείτε...
Μπορείτε να δείτε εδώ τί ψηφίσαμε το 2009, 2008 και 2007.

Live Reviews: Interpol & Get Well Soon @ Berlin

2010-11-28T18:26:00.012+02:00

Δεν ξέρω τί έχω πάθει τον τελευταίο καιρό. Απλά δεν έχω και πολύ όρεξη να γράψω στο blog. Με μπλογκομάτιασαν προφανώς. Η μαλακία είναι ότι έχω και πολλά πράγματα να γράψω. Ξεκινάει και η blogovision σε λίγες μέρες, οπότε... εμπρός λοιπόν καλά μου δάχτυλα!

Εντυπώσεις από τα live του Βερολίνου:
Τα λέγαμε στο προηγούμενο ποστ, δύο είναι οι λόγοι που καραλατρεύω το Βερολίνο: έχει αυτόν τον περίεργο χαρακτήρα των 2 πόλεων-ιδεολογιών-ιστοριών σε 1 και ίσως εξαιτίας αυτού αποπνέει μια αρτιστικουλτουριάρικη μυρωδιά που σε μαγνητίζει. Ο δεύτερος είναι ότι, μετά το νησί, είναι η πόλη που ότι εποχή και να πας θα βρεις σίγουρα μερικά καλά live να παρακολουθήσεις. Έτσι λοιπόν ενώ είχα κανονίσει ταξίδι για Interpol, μου προέκυψαν από το πουθενά και οι Get Well Soon. Ευτυχώς εισιτήρια υπήρχαν και καταφέραμε να δούμε και τον φίλο μας τον Konstantin Gropper με την παρέα του.

Ζωντανά ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα και αυτό που περίμενα ήταν μια μπάντα καθαρά "μουσική" που να ερμηνεύει τα indie-romantic τραγούδια της με μια μικρή κατάθεση ψυχής. Το σέτλιστ μοιράστηκε ομαλά και στα δύο άλμπουμς, ενώ άφησε ίσως επίτηδες απ'έξω τα πιο "χαρούμενα" τραγούδια του (βλ. "You aurora/you/seaside" ή τα "we are free" και "we are ghosts" από το τελευταίο) κάνοντας έτσι τη συναυλία ακόμα περισσότερο εγκεφαλική. Όντας γερμανοί, θα περίμενα πιο ζεστό το κοινό του Βερολίνου, αλλά φευ! ακόμα μια φορά έζησα τί θα πει βορειοευρωπαικό κοινό - δλδ ψοφίμια.

Μετά τους Get Well Soon εμφανίστηκαν οι Calexico, οι οποίοι για μια ακόμα φορά μου φάνηκαν λίγο βαρετοί και προβλέψιμοι. Δεν είχαν και πολλά περιθώρια βέβαια γιατί ερμήνευσαν αποκλειστικά τα τραγούδια του "Feast of wire" του 2003. Θυμίζω ότι η συναυλία έγινε για τα 20 χρόνια της City Slang και κανονικά θα εμφανίζονταν και οι Notwist, αλλά ακυρώθηκαν τελευταία στιγμή (τις επόμενες μέρες θα υπάρχει διαγωνισμός για δύο δωρεάν εισιτήρια για τους Notwist στο Βερολίνο στις 27 Ιανουαρίου να ξέρετε!).

Η μεγάλη στιγμή βέβαια του διημέρου δεν ήταν άλλη από τη συναυλία των φοβερών και τρομερών παιδιών από τη Νέα Υόρκη, των Interpol δλδ. Θα έχετε καταλάβει όσοι διαβάζετε περιστασιακά αυτό το βλογ, την αδυναμία που τους έχω και ειδικά για τα πρώτα δύο τους άλμπουμ. Τελείως αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι, όμως συνειδητοποίησα ότι εκτός από δικιά μου αγαπημένη μπάντα, είναι και μια "μεγάλη" μπάντα. Είχαν το τουπέ του μεγάλου, χωρίς την αρνητική ερμηνεία του όρου. Με το που τέλειωσαν δλδ οι -πολύ καλοί- Surfer Blood και ανέβηκαν στη σκηνή οι Interpol, καταλάβαινες γιατρέ μου ότι το stage χαμήλωσε από το βάρος. Τέλεια δεμένοι μεταξύ τους, ακόμα και χωρίς τον Carlos D στο μπάσο πλέον.

Ο ήχος? Αχ, αυτός ο ήχος τους! και δεν εννοώ φυσικά τον τέλειο ήχο του εντυπωσιακού -και από καιρό πριν sold out- Tempodrom. Μιλάω για αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο των Interpol, που ενώ δημιουργείται από συμβατικά όργανα και τεχνικές, έχει το κάτι τελείως διαφορετικό που δεν το ακούς αλλού. Έχει έναν όγκο που νομίζεις ότι έρχεται από το υπερπέραν. Και αυτό το έβγαζαν άψογα ζωντανά. Τελικά, μάλλον αυτός είναι ο λόγος που οι Interpol είναι εκεί που είναι, ασχέτως αν οι 2 τελευταίες τους δουλειές ουδεμία σχέση έχουν με τις πρώτες. Το σετλιστ τους έμοιαζε να είναι ιδανικό, αν σκεφτεί κανείς ότι έκαναν και περιοδεία νέου δίσκου. Τα είπαν ίσως όλα (όλα? οκ, δεν έπαιξαν το "Stella was a diver and she was always down"), πετώντας ενδιάμεσα τα 4-5 νέα τραγούδια του "Interpol" (δες εδώ το setlist). Ακόμα κι αυτά, απέπνεαν άλλη αίσθηση όταν τα άκουγες ζωντανά. Όλως περιέργως, εκεί που το κοινό ""ξεσηκώθηκε"' περισσότερο (δεν είναι τυχαία τα διπλά εισαγωγικά) ήταν στο "Slow Hands". Όσο για μένα, και μόνο το PDA να έπαιζαν -λέμε τώρα- ευχαριστημένος θα ήμουν. Αν τύχει και μπορείς να τους δεις, να τους δεις!

Ιδανικά την κλείσαμε την χρονιά φέτος, μια χρονιά που σίγουρα θα έχω να θυμάμαι για την ποιότητα και την ποσότητα των συγκροτημάτων που είδα. Πέρσι τέτοια εποχή είχα πει ότι οι τρεις μεγαλύτερες μπάντες που όρισαν για μένα τον ήχο των 00's ήταν οι Arcade Fire, Interpol και National. Τους δύο πρώτους τους είδα φέτος, για τους τρίτους ετοιμάζω ήδη ταξίδι τους επόμενους μήνες. Not bad...

Αγαπημένο μου Βερολίνο, σου 'ρχομαι

2010-11-19T11:25:00.002+02:00

Σε λίγες ώρες πετάω λοιπόν για το λατρεμένο μου -σαν αυτό δεν έχει και δεν εννοώ την Χαλλλλκιδική- Βερολίνο. Η δεύτερη φορά που πάω, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν και άλλες. Η πρόφαση αυτή τη φορά είναι οι Interpol. Εμφανίζονται στο εντυπωσιακό Tempodrom με support τους πολύ καλούς Surfer Blood και επιτέλους θα έχω την ευκαιρία να τους δω και ζωντανά. Προέκυψε και ένα παρτάκι για τα 20 χρόνια της City Slang απόψε το βράδυ, άρα μπορεί να συνδυάσω τους newyorkers φίλους μου με τους Notwist, Calexico και Get Well Soon. Να ένας από τους λόγους που τη λατρέυω αυτή την πόλη: μπορεί να ετοιμάζεις ολόκληρο ταξίδι για τους Interpol και τελικά να βλέπεις και Get Well Soon από το πουθενά! Καλό μας ταξίδι λοιπόν και θα τα πούμε με τις εντυπώσεις μας από Δευτέρα.

Που θα είσαι εσύ τέλη Μαίου?

2010-11-08T13:41:00.003+02:00

Γιατί εγώ θα είμαι κατά πάσα πιθανότητα εδώ. Ούτως ή άλλως έλεγα να πάω στο primavera φέτος, είδα κι αυτό και απλά ψάχνω εισιτήρια. Κυρίες και κύριοι, οι PULP είναι ξανά μαζί ενωμένοι δυνατοί!!!

Τελευταίο μου κόλλημα...

2010-10-27T21:32:00.004+03:00

...που ήρθε για να μείνει. Και μάλιστα πανηγυρικά. Και παλαιστινιακά άμα λάχει. Ναι, αυτός είναι ο απίστευτος τύπος που (παρά τις δισκάρες του, δυστυχώς έγινε γνωστός επειδή) έγραψε το soundtrack της Amelie. Ναι γιατρέ μου, το ξέρω ότι αυτό που θα ακούσεις παρακάτω καμία σχέση δεν έχει με την συμπαθέστατη κατά τ'άλλα γαλλιδούλα. Ναι, ναι από τα άλμπουμς (και φυσικά τραγούδια) της χρονιάς.

Midlake - The Courage of Others

2010-10-24T18:17:00.003+03:00

Είναι σχεδόν τόσο λυρικοί όσο οι Shearwater. Είναι κάποιες στιγμές τόσο οικείοι όσο οι Coral. Είναι όσο folk χρειάζεται ώστε να μη γίνονται γραφικοί. Είναι τόσο όμορφα μη βαρετοί, όσο θα έπρεπε να είναι οι Fleet Foxes. Είναι τόσο γαμάτοι ώστε να αποτελούν από μόνοι τους ξεχωριστό ποστ στο τρισμέγιστο και μεγαλειώδες muz!cOn. Θα είναι ένα από τα album της χρονιάς. Είναι τόσο κρίμα που τέλειωσαν το set τους, λίγο πριν μπω στο Rock Werchter την πρώτη μέρα.

Η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται...

2010-10-08T09:37:00.003+03:00

...τόσο κρύο, όσο κρυώνει και ο καιρός. Καπνιστές όλου του κόσμου, μη σκύβετε το κεφάλι! Μπορεί να μας χτυπούν ανελέητα, αλλά δεν υποκύπτουμε!
Θέλανε να μας κόψουν το κάπνισμα στα μπαρ, ε? θέλανε να διώξουνε την κάπνα από το φυσικό της σπίτι, ε? εεε, πάρτε τα λοιπόν βάρβαροι αντικαπνιστές που με το που εφαρμόστηκε το μέτρο όλοι γελούσατε εις βάρος μας για τον χειμώνα που θα ερχόταν και θα έπρεπε να βγαίνουμε έξω να καπνίζουμε. Πάρτε τα τώρα, γιατί σας αναγκάζουμε να κάθεστε στα έξω τραπεζάκια μαζί μας! Εμείς οι καπνιστές έχουμε γερές αντοχές ρε! στο κρύο? στο κρύο! εσείς όμως??

Μουαχαχαχααααα!!!!!!

Υ.Γ. Ωραίο γκατζετάκι για τα γερά κρύα:

Στις 9 Οκτωβρίου θα είμαι...

2010-09-26T19:27:00.002+03:00

...στο Principal. Η χειμερινή συναυλιακή σεζόν τώρα ξεκινάει και ξεκινάει δυνατά και post-punkιάρικα. Όπως ακριβώς μας αρέσει δηλαδή. Οι killing joke μπορεί να έχουν μερικά χρονάκια στην πλάτη τους, αλλά κουβαλάν και άλλη τόση ιστορία μαζί τους.

Θα πάω για να ακούσω αυτό...

...αλλά και αυτό...

...και φυσικά κι αυτό

Forza America

2010-09-23T11:01:00.005+03:00

Το 2010 ήδη είναι μία ακόμα χρονιά που κυριαρχούν τα αμερικάνικα συγκροτήματα. Είναι επίσης ακόμα μια χρονιά που οι φίλοι μας οι Νησιώτες απλά παρακολουθούν. Είναι -μάλλον δυστυχώς- γεγονός πλέον πως ότι καινούριο γίνεται, γίνεται στην πέρα όχθη. In most cases τέλος πάντων. Από εκεί μας έρχονται δύο φρεσκότατα αλμπουμάκια (κυκλοφόρησαν στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα) τα οποία έχουν ψιλομονοπωλήσει τα αυτιά μας το τελευταίο διάστημα. Μιλάω για το πέμπτο άλμπουμ των Les Savy Fav, "Root foor Ruin" και το τρίτο άλμπουμ των Black Angels, "Phosphene Dream".

Αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, ούτως ή άλλως δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. Ατόφιο, ωμό Rock από τους πρώτους (αν και έριξαν λίγο τους τόνους σε σχέση με προηγούμενες δουλειές τους), απένταντι στην rock-ψυχεδέλεια των Black Angels και την ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ παραγωγή του δίσκου από τον "μάστορα" Dave Sardy.

Για τους Les Savy Fav δεν έχω να πω πολλά. Είναι από τις μπάντες που αν βλέπουν ότι δεν γράφουν καλά, απλά δεν κυκλοφορούν δίσκο. Νομίζω κακό άλμπουμ δε θα βγάλουν ποτέ. Το "Root for Ruin" -αν και χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα- νομίζω πως αποτελεί την κορυφή της έως τώρα πορείας τους.

Από την άλλη, το "Phosphene Dream" δε θα σου αλλάξει την οπτική σου για τη μουσική. Δε θα κάνει καμία επανάσταση. Δε θα το μνημονεύουν σε 30 χρόνια για την απίστευτη επιδραστικότητά του. Όμως είναι άλμπουμ που γαμάει. Έτσι. Απλά και γαμηστερά. Δε θέλει και πολύ για να μπεις στο κλίμα. Απλά άκου το εναρκτήριο "bad vibrations" και δε θα θέλεις να σταματήσεις μέχρι να παιχτούν όλα τα 10 τραγούδια.

Σφύρα το λέμε!!!!!

2010-09-19T22:40:00.004+03:00

1 Ηρακλής 7
2 Ολυμπιακός 6
- Εργοτέλης 6
- Κέρκυρα 6
5 Αστέρας Τρίπολης 5
- ???? 5
- Παναθηναϊκός 5
8 Α.Ε.Κ. 4
- Α.Ε.Λ. 4
- Ολυμπιακός Βόλου 4
- Πανιώνιος 4
12 Άρης 3
13 Καβάλα 2
- Ξάνθη 2
15 Ατρόμητος 1
16 Πανσερραϊκός 0

(New) Dead Man's Bones!

2010-09-09T17:08:00.002+03:00

"To die/Turn the Lights on"
Aouououououououououou!!!!!!!

Opening λέμε

2010-09-06T16:24:00.002+03:00

Μη ξεχνιόμαστε, ε? Από σήμερα ξεκινάμε και πάλι. Έχουμε αρκετό καινούριο υλικό και δε φοβόμαστε να το χρησιμοποιήσουμε.

known pleasures @ Postradio. gr 18:00-20:00 (Δευτέρες και Παρασκευές)

Her Name is Calla - Long Grass EP

2010-09-01T23:01:00.003+03:00

Μία στις τόσες βγαίνουν κάτι τέτοια αποστομωτικά διαμάντια για τα οποία απλά δεν υπάρχουν λόγια ή λέξεις για να περιγράψουν τη μουσική τους. Δεν μπορείς να βάλεις έναν τίτλο ή ένα όνομα ετσι απλά. Ευτυχώς, η ίδια η βρετανική μπάντα το κάνει αυτό για μας. Her name is Calla. Ναι, έτσι απλά. Τον Οκτώβριο περιμένουμε το δεύτερο άλμπουμ τους. Πρέπει -αλήθεια πρέπει!!!- να ακούσετε το παρακάτω τραγούδι.

Arcade Fire - The Suburbs (γκριView)

2010-08-30T19:31:00.013+03:00

Μαλακία ε? σας προιδέασα με το φανταστικότερο λογοπαίγνιο όλων των εποχών (ναι βρε, στο γκριView αναφέρομαι) και τώρα νομίζετε ότι θα κάνω την φανταστικότερη ανατροπή (που έκανε ο Nolan στα "memento" και "prestige", αλλά που δεν έκανε στο φανταστικότερο "inception") και θα σας πω πως δεν το εννοώ, ότι απλά μου ήρθε αυτή η φανταστικότερη ιδέα και ήθελα κατεπειγόντως να την γράψω. Ώστε μετά να αφήσω να ξεχυθεί ο φανταστικότερος χείμαρρος μιας ενθουσιώδους κριτικής του φανταστικότερου άλμπουμ όλων των εποχών.

Αμ δε! Σας το λέω εξαρχής ότι το review θα είναι γκρι.

Ο kostasK, εκτός από το γεγονός ότι περιστασιακά του αρέσει να μιλάει για τον εαυτό του στον τρίτο ενικό, ήταν από εκείνους τους γραφικούς τύπους που το 2007 είχε λατρέψει το Neon Bible σχεδόν εξίσου με το Funeral. Είχε βαρεθεί να διαβάζει τότε κριτικές του στυλ "πάει χάλασε και το καλύτερο indie μυστικό της μουσικής", ή "πουλήθηκαν κι αυτοί στα λεφτά του mainstream", ή ακόμα -Ω Δία!- "το βρίσκω βαρετό το Neon Bible". Ένα διόλου κρυφό συναίσθημα μίσους πλημμύριζε την ψυχή του όταν άκουγε κάτι τέτοια. Ήταν πάντα της φόλα δημοκρατικής άποψης: "ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Σ'αυτούς που λατρεύουν το Neon Bible και σ'αυτούς που μπορούν να πα να γαμηθούν".
Ο κατακαημένος ο kostasK σήμερα, εν έτη 06 (6 χρόνια μετά το 2004 και την κυκλοφορία του Funeral δλδ) βρίσκεται σχεδόν στην ίδια θέση, αλλά από την ανάποδη πλευρά. Όπως δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί η πλειοψηφία του κόσμου δεν τολμούσε να παραδεχτεί το 'muchness' του Neon Bible, έτσι δεν μπορεί με τίποτα να καταλάβει από που πηγάζει αυτή η ατελείωτη λατρεία προς το Suburbs. Διαβάζω δλδ κριτικούς, blogs, portals και περιοδικά που ενώ έβαζαν 7 ας πούμε στο Neon Bible, τώρα βάζουν 9 στο Suburbs. Ονομάζουν ύμνους κάποια τραγούδια που στα δύο προηγούμενα άλμπουμς των Καναδών απλά θα γέμιζαν τα κενά ανάμεσα στους πραγματικούς ύμνους. Για να καταλάβω δηλαδής, υπάρχει σύγκριση μεταξύ του "Laika" και του "Ready to start", ή του "Antichrist Television Blues" με το "Suburban War"? Επίτηδες κιόλας διάλεξα δύο από τα καλύτερα τραγούδια του Suburbs, αλλά αυτό δεν ισχύει απαραίτητα και για τα άλλα 2. Αλλά όταν μιλάμε για ύμνους, θα πρέπει να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης ύμνων. Σίγουρα κάτι τέτοιο ακούγεται χαζό σαν το "βγάλτην να τις μετρήσουμε", αλλά δε γίνεται -απλά δε γίνεται!- να αποθεώνεις το Suburbs όταν έχεις πει "εχ, χμ..'ντάκσ" για το Neon Bible.
Και για να θέσω τα πράγματα στη σωστή τους βάση, δεν θεωρώ το τρίτο άλμπουμ των αγαπημένων μου AF κακό. Ή τουλάχιστον δε θα το θεωρούσα καθόλου κακό αν το κυκλοφορούσε μια άλλη μπάντα. Αλλά για το συγκρότημα που πίστευα ότι είναι οι Μεσσίες της ανεξάρτητης rock σκηνής, θα ήθελα ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Για τους AF το Suburbs είναι μέτριο (προς καλό). Μέχρι εκεί. Και το λέω αυτό γιατί μου έχουν δώσει την εντύπωση όλα αυτά τα χρόνια ότι τέτοια άλμπουμ μπορούν να βγάζουν κάθε δίμηνο. Μου φαίνεται εύκολο γι'αυτούς.
Ναι, μου άρεσαν τα δύο προαναφερθέντα τραγούδια, μαζί με τα Month of May, We Used to Wait, Sprawl II και κανα-δυο ακόμη, αλλά φαντάσου ότι αναφέρω απλά 'κανα-δυο ακόμη'! Στα δύο πρώτα άλμπουμς θα αυτολογοκρινόμουν αν πήγαινα -κατά λάθος- να χρησιμοποιήσω τέτοια φράση.
Ναι, το Suburbs είναι άλμπουμ. Με την πολύ καλή έννοια του όρου. Υπάρχει δλδ αρχή, μέση, τέλος και μου άρεσε αυτό.

Ναι, στιχουργικά νομίζω ότι δεν υστέρησαν σε σχέση με αυτά που μας είχαν συνηθίσει.

Ναι, περιμένω ότι θα τους ακούσει περισσότερος κόσμος απ' ότι πριν.

Ναι, ναι, ναι...αλλά...

...αλλά δε μου πήρε το μυαλό. Θα το ακούσω μέσα στη χρονιά -ήδη το έχω ακούσει αμέτρητες φορές-, δε βάζω όμως στοίχημα για του χρόνου.
Υ.Γ.1) Οι φράσεις όπως "Το Suburbs για τους AF είναι ότι το OK Computer για τους Radiohead" μου φέρνουν αναγούλα και νομίζω ότι δε θα αντέξω να τις διαβάσω για ακόμη μία φορά σε νέες κριτικές.

Υ.Γ.2) Οι Arcade Fire θα είναι πάντα η αγαπημένη μπάντα της δεκαετίας που μας άφησε και είμαι ακόμα πεπεισμένος ότι είναι όντως οι Μεσσίες. Απλά η μεταμόρφωση ίσως έρθει με το τέταρτο άλμπουμ.

Υ.Γ.3) Θέλω να πετάξω το αριστερό μου παπούτσι σε όποιον γράφει/λέει ότι του αρέσει το "Rocococococcocococococo". Η βλακεία είναι ότι δεν έχω τόσα πολλά αριστερά παπούτσια.

Υ.Γ.4) Πόσα χρόνια έχω να πάω σινεμά και μόλις τελειώσει η ταινία να θέλω να ξαναμπώ για να την δω? Πόσο γαμάτος μπορεί να είναι ο Christopher Nolan? Πόσο καλή μπορεί να είναι μια κινηματογραφική σεζόν όταν αρχίζει με το "inception"?

Υ.Γ.5) Πόσο πολύ θέλεις να με βρίσεις?

Η βαρεμάρα τέχνας δεν κατεργάζεται, η ηλιθιότητα όμως ναι

2010-08-06T13:20:00.008+03:00

Βαριέμαι. Και βαριέμαι ακόμα χειρότερα γιατί ζεσταίνομαι. Και ως γνωστόν "η βαρεμάρα τέχνας δεν κατεργάζεται". Άρα, μπορείτε να συγχωρήσετε την ~~τρελή κλεψιά~~ αναδημοσίευση από την ~~τρελή κλεψιά~~ αναδημοσίευση που ψάρεψε και το avopolis. Αντιγράφω αυτούσιο το κείμενο, γιατί βαριέμαι να το ξαναδιαβάσω για τυχόντα λάθη. Περισσότερο όμως έχω βαρεθεί την ηλιθιότητα των ανθρώπων, ένα παράδειγμα της οποίας θα διαβάσετε παρακάτω (αν δεν βαριέστε όπως εγώ):

"Το Ιράν απαγορεύει τη μουσική.

Ο ανώτατος πνευματικός ηγέτης του Ιράν Αγιατολάχ Αλί Χαμενεί απαγόρευσε τη μουσική στην χώρα του.

Ο Χαμενεί εξέδωσε αυτή την εβδομάδα «φετβά» (θρησκευτικός κανόνας) σε απάντηση ενός 21χρονου ο οποίος του είπε ότι ήθελε να παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής μόνο όμως εάν το περιεχόμενό τους συμφωνεί με τις ισλαμικές αξίες.

«Παρόλο που η μουσική επιτρέπεται, η προώθησή της καθώς και η διδασκαλία της δεν είναι συμβατή με τις υψηλές αξίες του ιερού καθεστώτος της Ισλαμικής Δημοκρατίας», λέει χαρακτηριστικά ο Xαμενεί σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian.

«Είναι καλύτερο για την αγαπητή μας νεολαία να σπαταλά τον πολύτιμο χρόνο της στην εκμάθηση των επιστημών, σε χρήσιμες και βασικές δεξιότητες και να γεμίζει τον χρόνο που μένει, με αθλητισμό αντί με μουσική», συμπληρώνει ο θρησκευτικός ηγέτης.

Σύμφωνα με προηγούμενο δημοσίευμα της ίδιας εφημερίδας, πριν από λίγο καιρό ο Χαμενεί εξέδωσε φετβά με το οποίο απαιτούσε την απόλυτη υπακοή όλων των Ιρανών πολιτών στις επιταγές του, αφού βλέπει τον εαυτό του σαν εκπρόσωπο του Προφήτη Μωάμεθ.

Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί απαγόρευσε την μουσική από την «Δύση» όταν ήταν πρόεδρος του Ιράν και η απαγόρευση αυτή, οδήγησε τότε πολλούς Ιρανούς μουσικούς να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το 1997 όταν ο Μοχάμεντ Χαταμί (μεταρρυθμιστής) έγινε πρόεδρος οι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί σε σχέση με τη μουσική, χαλάρωσαν αισθητά.

Όμως, το 2005 o Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινεζάντ επανέφερε το μέτρο της απαγόρευσης - τόσο στο κρατικό ραδιόφωνο όσο και στην τηλεόραση - για την «Δυτική» και «άσεμνη» μουσική. Την περίοδο εκείνη, η Ιρανική τηλεόραση χρησιμοποιούσε σαν μουσικό χαλί, τραγούδια καλλιτεχνών όπως οι Kenny G, The Eagles, George Michael και Eric Clapton.

Από τις προεδρικές εκλογές του 2009 - και μετά τις αναταραχές που προκλήθηκαν με την «επανεκλογή» του Αχμαντινεζάντ – η κυβέρνηση περιόρισε πάρα πολύ τις δυνατότητες καλλιτεχνών για συναυλίες, με τον βιολονίστα Mohammad Reza Shajarian να δηλώνει στην Guardian ότι : «Οι άνθρωποι της κυβέρνησης φοβούνται τις συναυλίες μου… ειδικά τις στιγμές λίγο πριν αρχίσω να παίζω, κατά τις οποίες επικρατεί απόλυτη σιγή και σκοτάδι στην αίθουσα. Σε αυτή την στιγμή ξαφνικά κάποιος φωνάζει ‘θάνατος στον δικτάτορα’ και κάποιοι το επαναλαμβάνουν, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να βρει ποιος ήταν εκείνος που το ξεκίνησε»."

Titus Andronicus - The Monitor

2010-07-21T19:39:00.003+03:00

Κάτι σαν concept album με θέμα τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική. Κάτι σαν αυτό που λέμε "in your face" rock. Κάτι σαν 65' καθαρού θυμού. Κάτι σαν παγωτό (το έχω λιώσει στο πάιξιμο λέμε από τον postradio). Κάτι σαν ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς.

Y.Γ. Μόλις διάβασες κάτι σε review.

Rock Werchter Review: Day 4 (and last)

2010-07-17T21:50:00.019+03:00

Θα γίνω πολύ μελό αν πω ότι με το που ξύπνησα την Κυριακή για την τελευταία μέρα του φεστιβάλ, με είχε ήδη πιάσει μια ψιλο-μελαγχολία? θα γίνω, γι' αυτό δεν το αναφέρω. Πριν πάω στο Βέλγιο, έλεγα ότι το φεστιβάλ άξιζε ουσιαστικά μόνο για το line-up της Κυριακής και δε θα με πείραζε αν θα πήγαινα μόνο για τότε. Ευτυχώς που δεν το έκανα! όχι επειδή η Κυριακή ήταν κακή -κάθε άλλο!-, οι προηγούμενες μέρες όμως ήταν κάτι που άξιζε να ζήσω και να ακούσω.

Ήθελα τόσο πολύ να είμαι όσο μπορούσα περισσότερο μπροστά εκείνη τη μέρα, που να σκεφτείτε ότι ήμασταν στο κάγκελο της main stage από τις 14:00! Εννοείται πως δεν υπήρχε περίπτωση να αφήναμε εκείνο το σημείο ούτε για μπύρα, πόσο μάλλον για τις δευτεράντζες της Pyramid (οκ, εξαιρούνται οι Gomez). It was all about the main stage λοιπόν για το τελείωμα. Ο ήλιος καλά κρατούσε και την Κυριακή, μέχρι που ψιλο-καήκαμε κιόλας. Μάλιστα: θα έχω να λέω ότι το μοναδικό μου κάψιμο για το καλοκαίρι του 2010 ήταν στο ...Βέλγιο!

Black keys λοιπόν για αρχή το μεσημέρι. Οι οποίοι μεταφέρθηκαν εκτάκτως στο main stage από την Pyramid επειδή οι Wolfmother, που θα εμφανίζονταν κανονικά, ακύρωσαν την περιοδεία τους. Αν μας χάλασε? το αντίθετο. Το φετινό τους "brothers" είναι από τις καλύτερες κυκλοφορίες για το 2010 και γενικά είναι μια μπάντα που συμπαθώ ιδιαίτερα. Σίγουρα αυτή η ώρα δεν τους ταιριάζει αλλά ας μην τα ξαναλέμε: αυτό το καλό/κακό έχουν τα μεγάλα φεστιβάλ (μεγάλα είπα! ακούτε Detox και Didi??). Στα της συναυλίας τώρα, αν και οι black keys έχουν μόνο δύο μόνιμα μέλη (νταμς, κιθάρα), on stage είχαν μαζί τους και κάποιους ακόμα session μουσικούς. Τα τραγούδια τους να πω την αλήθεια χάνουν πολύ σε δυναμική όταν τα ακούς ζωντανά (αχχ, άτιμοι καλοί παραγωγοί), αλλά όχι τόσο ώστε να μην τα ευχαριστιέσαι. Κλασσική μπλουζ-ροκ και τελείως "αμερικάνικη" εμφάνιση που μπορεί να μην ενθουσίασε το κοινό, όμως περνούσες καλά. Το αγαπημένο μου "tighten up" πάντως το έπαιξαν τέλεια.

Στο κενό μετά τους black keys και πριν τους Alice in Chains, γνώρισα -μάλλον αυτός με γνώρισε- έναν απίστευτο Βέλγο ο οποίος καθόταν δίπλα μου. Τί το περίεργο θα μου πείτε,ε? λοιπόν, ο τύπος αυτός ήταν γύρω στα εξήντα παρακαλώ και θυμίζω ότι ήμασταν στο κάγκελο! άκουσε που μιλούσαμε ελληνικά και μου είπε ότι έχει πάει 3-4 φορές Ελλάδα για διακοπές (όλως περιέργως σε κανένα νησί) και ότι δεν έχει χάσει κανένα Rock Werchter επί 32 χρόνια (αυτό ήταν το 36ο φεστιβάλ...)! Δε θέλω καν να αρχίσω να φαντάζομαι τί έχουν δει τα ματάκια του όλα αυτά τα χρόνια. Απίστευτα συμπαθής και ευγενικότατος. Η χαρά του όταν του είπα ότι ήρθα από Ελλάδα μόνο για το φεστιβάλ ήταν σχεδόν συγκινητική. Στο τέλος μάλιστα μας κέρασε και κουπόνια για μπύρα!! O καλύτερος για τον ίδιο που πέρασε από το Rock Werchter όταν τον ρώτησα, ήταν ο David Bowie (1987)... Από τις καλύτερες στιγμές του φεστιβάλ προσωπικά.

Σειρά είχε μια ιστορική μπάντα, μία από τις πολλές που ανέδειξε η περίφημη σκηνή του Seattle (θα βλέπαμε αρκετούς τύπους από εκεί στις επόμενες ώρες...). Alice in Chains on stage λοιπόν, χωρίς όμως την εμβληματική φιγούρα και μαγευτική φωνή του Layne Staley (πέθανε το 2002, από ναρκωτικά). Εάν στο μικρόφωνο ήταν ο Staley, θα μιλούσαμε για μια άλλη, τελείως διαφορετική συναυλία από αυτή που τελικά είδαμε. Όχι, οι AIC δεν ήταν κακοί, μια χαρά ήταν. Θα προτιμούσα βέβαια να παίξουν λιγότερα τραγούδια από το νέο τους άλμπουμ, αλλά μετά από 14 περίπου χρόνια -όταν και πρωτοάκουσα και ασχολήθηκα με AIC και grundge γενικότερα- άκουσα τα "rooster", "would" και "no excuses". 3 ύμνους για μένα τότε. Μου φτάνει.

Αυτό που ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω με τίποτα, είναι το γεγονός ότι μετά(!) τους Alice in Chains το πρόγραμμα είχε κάτι σχολιαρόπαιδα με κόκκινες κορδέλες στα μαλλιά που μου θύμισαν τον Roger Federer. Κάποιοι Vampire Weekend δλδ. Με διαφορά η χειρότερη μπάντα του φεστιβάλ. Μπροστά σ'αυτούς παρακαλούσα να ξαναβγούν οι Rammstein, να σκεφτείς γιατρέ μου! Δεν ήταν μόνο κακοί: ήταν εκνευριστικοί. Έχε χάρη δλδ που "έπρεπε" να κρατήσουμε τις καλές μας θέσεις για μετά. Δεν ήταν τίποτα παραπάνω από κάτι αμερικανάκια που ήταν σαν να παίζανε σε μια παραλία για τα γενέθλια κάποιου nerd πλουσιόπαιδου από το Harvard. Χάλια, χάλια....

Ένα είναι το αντίδοτο σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις: δυνατές κιθαριστικές παραμορφώσεις, εκκωφαντικά ντραμς και mind-blowing μπασογραμμές. Μετάφραση? Josh Homme(των Queens of the Stone Age), Dave Grohl (των Nirvana και Foo Fighters) και John Paul Jones (των Led Zeppelin), ή αλλιώς Them Crooked Vultures. Και μόνο να βλέπεις αυτούς τους τρεις στο ίδιο stage είναι ηδονιιιστικό. Μπορεί στην Ελλάδα να είχαμε φέτος τους Big 4, στο Werchter πάντως είδα και καταχάρηκα τους Big 3. Δε θα συμβούλευα κανέναν να πάρει τον μοναδικό τους δίσκο. Δε μου άρεσε καθόλου. Θα συμβούλευα όμως τους πάντες να τους δούνε ζωντανά. Εντάξει, μπορεί να υπερβάλλω τώρα, όμως ένιωθα να έβλεπα ένα τεράστιο κομμάτι της ροκ ιστορίας μπροστά μου (60's-70's, 90's και 00's). Τσίτα ενισχυτές, ατελείωτο headbanging, άχρηστα αυτιά στο τέλος. Αν και την περισσότερη ώρα δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από τον Dave Grohl και το απίστευτο παίξιμό του στα ντραμς (είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτός ο άνθρωπος είναι από άλλο πλανήτη). Καλύτερες στιγμές τους? το "mind eraser, no chaser" και το "new fang". Ωραία πράματα....

Και μετά βγήκε το πρώτο μισό της αιτίας που διάλεξα το Rock Werchter. Η αγαπημένη μου μπάντα της δεκαετίας που μας άφησε, οι Arcade Fire. Ελάχιστες φορές τα προηγούμενα χρόνια, ένιωσα αυτή την έξαψη για να δω κάποιον ζωντανά. Και πιστέψτε με, έχοντας δει τόσους καλλιτέχνες και τόσα συγκροτήματα στο παρελθόν, σπάνια το παθαίνω. Και μετά ...τέλειωσαν τη συναυλία τους.

Τί? αφού έτσι ένιωσα! με το που είπαν το τελευταίο τους τραγούδι ("wake up") ένιωσα ότι δεν τους έχω δει πραγματικά. Μπορεί να έπαιξαν 13 τραγούδια και να κάθησαν πάνω στη σκηνή για 1 ώρα και 20', αλλά εγώ στο τέλος ακόμα περίμενα να δω τους Arcade Fire. 3 οι λόγοι:
- οκ, ο πρώτος λόγος είναι λίγο υπερβολικός κι αυτό επειδή είμαι ένας αυθεντικός groupie των AF. Απλά ήθελα περισσότερο. Θα ήθελα να ακούσω και το Laika και το Ocean of Noise και το Antichrist Television Blues και το Oldflame (ανάμεσα σε άλλα). Ίσως τα 4 αγαπημένα μου. Βέβαια, ήμουν προετοιμασμένος να μην τα ακούσω αφού ήταν co-headliners μόνο. Αλλά σου μένει μια γεύση ανολοκλήρωσης.
- το ανέφερα ήδη ότι το κοινό στο Werchter ήταν από κοιμισμένο έως ξενέρωτο. Στους AF ήταν το χειρότερο όλου του φεστιβάλ. Τέτοια ψοφίμια ούτε οι διεθνείς μας στο ματς με τη Σουηδία στο euro 2008 δεν ήταν! Τί κι αν ήμασταν στο κάγκελο? Μόνο η παρέα μου ξελαριγκιαζόταν στα τραγούδια και κάτι άλλοι Έλληνες που βρίσκονταν λίγο πιο μπροστά. Βέβαια, δε μας επηρέασε και τόσο. Εμείς το χαβά μας ούτως ή άλλως. Αλλά όπως και να το κάνουμε, διαφορετική είναι μια συναυλία που όλοι συμμετέχουν ενεργά.
- τα νέα τραγούδια των AF. Αν ανατρέξετε σε προηγούμενα posts, θα διαβάσετε τη γνώμη μου πάνω στο νέο άλμπουμ τους, το "the suburbs". Είναι κακό. Και το γεγονός ότι ήταν για μένα το πλέον αναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς, το κάνει ακόμα χειρότερο. Θα μου πεις γιατρέ μου ότι κι αυτό το ήξερα. Τουρ προώθησης για το άλμπουμ κάνουν οι άνθρωποι, δε θα το παίξουν? Δε σημαίνει όμως ότι θα έπρεπε και να μ'αρέσουν. Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν τόσο τα αδιάφορα τραγούδια, όσο ότι σου έριχναν τη διάθεση επειδή τα έπαιζαν ανάμεσα στα παλιά και δεν προλάβαινες να "μπεις" και πολύ ζεστά στη συναυλία.

Όμως...
Παρ' όλη τη μίζερη γκρίνια μου παραπάνω, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι είδα και άκουσα ζωντανά -ίσως όχι στο βαθμό που θα ήθελα απλά- μία από τις αγαπημένες μου μπάντες. Και μη νομίζετε ότι οι φίλοι μου οι Καναδοί ήταν κακοί. Σούπερ επαγγελματίες ήταν. Μπορεί στην αρχή να ξενέρωσαν και οι ίδιοι με την χλιαρή ανταπόκριση, όμως έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να το αλλάξουν αυτό: έπαιξαν δλδ τέλεια τη μουσική τους. Οι AF δεν έχουν σόου, δεν έχουν πυροτεχνήματα ή φωτιές, ο frontman τους δεν κατεβαίνει στο κοινό να τραγουδήσει. Η αποστολή τους είναι η μουσική. Και σε αυτό το κομμάτι τα πήγαν περίφημα. Πάνω στη σκηνή έπαιζαν το σύστημα "ρολόι": Σχεδόν σε κάθε τραγούδι όλα τα μέλη των AF άλλαζαν θέση και όργανο. Ο ντράμερ γινόταν κιθαρίστας, ο μπασίστας έπιανε το ακορτεόν, η τρομπετίστρια καθόταν στο πιάνο. Απίστευτοι μουσικοί όλοι τους. Ειδικά αφού ξεμπέρδεψαν με τα νέα τους τραγούδια (λίγο μετά το μισό της συναυλίας) και άρχισαν να παίζουν στη σειρά τους ύμνους των "power out", "rebellion (lies)", "tunnels", "intervention" και "wake up", νομίζω ότι μας παρέδωσαν μερικές απίστευτες μουσικές στιγμές. Πολύ όμορφη σκηνή ήταν όταν σχεδόν σε όλο το live των AF έβλεπες τον Dave Grohl και τον Josh Homme να έχουν ανέβει στη σκηνή για να τους δούνε και να χτυπιούνται...

Και μετά βγήκαν οι Pearl Jam...
Τί είναι οι Pearl Jam? δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία από τις καλύτερες μπάντες όλων των εποχών και σίγουρα μία από τις ελάχιστες εναπομείνουσες. Αυθεντικό grundge, αυθεντικό rock, αυθεντικό attitude, αυθεντική big band. Έχω την εντύπωση ότι δεν μπορώ να περιγράψω ένα live των Pearl Jam, όσες εκθαμβωτικές λέξεις κι αν χρησιμοποιήσω. Είναι από τα πράγματα που απλά ΠΡΕΠΕΙ να ζήσεις από μόνος σου. Πως μπορείς να περιγράψεις την ένταση της στιγμής όταν, μαζί με τις υπόλοιπες 80.000 στον ίδιο χώρο, φτύνεις τους στίχους του "do the evolution" ή του "rearviewmirror" ή του επικού "alive"? πως μπορείς να περιγράψεις τη συγκίνηση του ίδιου του Eddie Vedder όταν αφιέρωσε τη διασκευή του "arms aloft" (Joe Strummer and the mescaleros) στον μακαρίτη Layne Staley των AIC, τα μέλη των οποίων ήταν πίσω από τη σκηνή και άκουγαν? πως να περιγράψεις το γεγονός ότι έκλεισαν με τη διασκευή του "kick out the jams" των MC5, ενώ πρώτα είχαν ανεβάσει τον Dave Grohl πάνω στη σκηνή που χτυπιόταν όλη την ώρα (δες βίντεο παρακάτω)? πως μπορείς να περιγράψεις αυτόν τον απίστευτο Eddie Vedder? εκπληκτικοί, απλά εκπληκτικοί.

Ένα από τα στοιχεία που βοήθησαν στο να γίνει ένα εκρηκτικό live, ήταν ότι το setlist τους ήταν αμιγώς ανεβαστικό. Ούτε "better man", ούτε "black", ούτε "jeremy" έπαιξαν. Η μόνη μπαλάντα ήταν το "just breathe". Ήταν δηλαδή ένα setlist "δικό τους". Φαινόταν ότι αυτά ήταν τα τραγούδια που γουστάρουν και οι ίδιοι να ακούνε. Δεν το ξέραμε τότε, αλλά αυτή θα ήταν η τελευταία τέτοια συναυλία τους για ένα μεγάλο διάστημα όπως ανακοίνωσαν οι ίδιοι μετά το live της Πορτογαλίας (δες εδώ την ανακοίνωσή τους). Πράγμα που με κάνει δύο φορές τυχερό: μια επειδή τους είδα και μια επειδή πρόλαβα και τους είδα... :)
Δεν περιγράφω άλλο!! ίσως η καλύτερη συναυλία που έχω πάει.

End of Day 4. The end...

top 6:
6) O Βέλγος τρελο-παππούς που γνώρισα την τελευταία μέρα
5) Η Μαρίνα, ο Γρηγόρης και η Μαρία (ήξερα ήδη ότι θα έχω φοβερή παρέα από Ελλάδα, αλλά με περίμενε ακόμη μια ευχάριστη έκπληξη στο Βέλγιο)
4) Το ότι είδα τους Arcade Fire
3) Οι στιγμές που το ξύλινο πάτωμα της μικρής σκηνής όταν έπαιζε η florence παλλόταν τόσο πολύ που ουσιαστικά χοροπηδούσες μένοντας ακίνητος.
2) Όλοι οι headliners -πλην των Rammstein φυσικά- που αποδείχτηκαν σωστές επιλογές.
1) "Kickout the jams", Pearl Jam μαζί με τον Dave Grohl στο κλείσιμο του φεστιβάλ.

worst 6:
6) Oι Rammstein ή οι Vampire Weekend? Χμμ.... δύσκολο
5) η μανούρα που μας έτυχε με το αμάξι
4) ο ξενέρωτος κόσμος
3) που έχασα τους Specials και τους LCD Soundsystem
2) που είδα μπροστά-μπροστά στην πρώτη σειρά όταν έπαιζαν οι Arcade Fire, κάποιους να κουνάνε μια σημαία του Μπάουγκ
1) η ακύρωση της πτήσης μας από την Alitaria και το χάσιμο των αποσκευών μας αργότερα